'Forget Paris' romantisch en realistisch Billy Crystal: "Ik lach niet zo snel" door Erik Koch Met zijn warme humor laat Billy Crystal ons graag schateren. Zelf lacht de komediant niet zo snel. "Verder dan een grijnsje kom ik meestal niet", zegt hij olijk. "M'n vrouw is de enige die me hardop kan laten lachen." Vooral om die reden is zijn huwelijk na 25 jaar nog altijd een genoegen, meldt Crystal. Daar moet je wel je best voor willen doen, toont hij in zijn romantische èn realistische komedie 'Forget Paris'. Die film begint waar 'When Harry met Sally' ophoudt, kijkt de innemende viervoudig Oscar-avondpresentator terug naar zijn grootste bioscoopsucces tot dusver. "In die film moeten Meg Ryan en ik ons best doen om elkaar uiteindelijk in de armen te kunnen sluiten. In 'Forget Paris' blijkt hoe moeilijk het is om de sfeer van rozengeur en maneschijn vast te houden. Ambassade-employé Debra Winger en basketbalscheidsrechter Billy Crystal worden verliefd in het hartveroverende Parijs, maar eenmaal in Amerika zorgt het alledaagse bestaan al snel voor krasjes op de gouden glans van hun relatie. Vanwege zijn beroep is Billy vaak van huis en Debra verlangt in haar eenzaamheid steeds vaker terug naar Parijs, naar haar werk en naar de tijd dat zij en Billy genoeg aan elkaar hadden. Op zijn beurt geeft Billy zijn werk eraan om vaker thuis te kunnen zijn, maar zonder de lichten van de arena is hij zichzelf niet. Compromissen zijn noodzakelijk in een relatie, onderstreept 'Forget Paris' maar in hoeverre moet je je zelf willen wegcijferen om de ander gelukkig te maken? "Ik wil met 'Forget Paris' in de eerste plaats mensen een avond amuseren", zegt Crystal, "maar de film wordt krachtiger als er ook wezenlijke vragen worden opgeworpen." Om die reden hielden Crystal en een aantal vrienden bij het schrijven van het scenario hun eigen huwelijken tegen het licht. Daarom zijn de meeste situaties in de film letterlijk uit het leven gegrepen. In de tijd dat hij als stand-up comedian langs de Amerikaanse theaters trok, was Billy zo weinig thuis dat z'n kinderen hem 'Meneer pappa' gingen noemen. "Ik miste belangrijke momenten in hun jeugd. Daarom heb ik voor film gekozen." Contact In tegenstelling tot zijn personage had Crystal geen problemen met dat afscheid. "Film boort een ander soort energie aan. Maar ik ga langzamerhand het contact met het publiek toch een beetje missen. Tenslotte is dat mijn achtergrond." Al sinds hij zich herinnert probeerde hij zijn omgeving aan het lachen te maken. "Ik was de jongste thuis. Mijn twee oudere broers waren geestig. Ik moest dus harder schreeuwen dan zij." "Familieleden nadoen, typetjes spelen, dat vond ik heerlijk. Er werd veel gelachen bij ons thuis. 't Was er altijd vol. Vooral met jazzmusici. M'n vader zat in de muziek. Ik had dus steeds een publiek. Naar de schouwburg was niet zo'n grote stap." Voor zijn filmcarrière leerde hij veel bij de befaamde soap-opera "Soap", waarin hij de eerste homo in een tv-serie speelde. "Via die rol ervoer ik op een heel bescheiden manier wat 't betekende om anders te zijn, uitgelachen te worden en je eenzaam te voelen. Maar onvergetelijk waren vooral m'n medespelers. Topacteurs. Ze leerden me alles over timing en hoe je grapjes terloops in je zinnen kunt verwerken." Zijn ervaringen als acteur kwamen 'm ook als regisseur van pas. "Je moet vooral spelen dat je diep nadenkt. Vallen ze je niet voortdurend lastig. Dat leerde ik bij 'Mr. Saturday Night', m'n eerste film. Vergeleken daarbij was deze film een stuk gemakkelijker. Ik trok me de dingen minder aan, gaf mezelf de tijd om eens rustig te gaan zitten." Inspirerend "Ik stond meer open voor wat er ter plaatse gebeurde. En Parijs is heel inspirerend. Alleen met die lunchpauze van twee uur had ik wat moeite. Maar dat zijn Franse crews blijkbaar gewend. Lekker hoor, die wijn. Maar als de weersomstandigheden net even optimaal zijn, wil je daar toch graag van profiteren. Heb ik ze in m'n schoolfrans duidelijk weten te maken. Dat waarderen ze in Frankrijk, een Amerikaan die op zijn stumperige manier hun taal probeert te spreken. Zo kregen we al snel een prima verstandhouding. Een beetje geven en nemen. Zoals in een huwelijk." Niet zo'n gekke vergelijking vindt hij. "Bij mijn eigen relatie zijn er bij een kus minder mensen aanwezig, maar het budget is zo ongeveer hetzelfde." Hij lacht. "Niet echt de schuld van m'n vrouw. Een verbouwing is stevig uit de hand gelopen. Zoiets als bij 'The Money Pit". 't Begint met een verbouwinkje van de badkamer en voor je het weet ligt je hele huis overhoop. Twee jaar hebben we in de rommel gezeten." "En nu alles klaar is, gaan m'n kinderen de deur uit. Zitten we met een veel te groot huis. Maar ik zie ons er wel oud worden. Zoals uiteindelijk ook het paar uit 'Forget Paris'. Ik ben te veel romanticus voor een somber eind." Foto: Billy Crystal als regisseur in 'Forget Paris'. Publicatie 23 november 1995