|
Clara Law ontvluchttte het geld van Hong Kong 'Floating life' is een botsing van culturendoor Dick van den Heuvel 'De Chinese diaspora,' noemt Clara Law het fenomeen dat ze in haar film 'Floating Life' laat zien. De jongere leden van de familie Chan hebben jaren geleden hun roots (Hongkong) al vaarwel gezegd en een heenkomen gezocht in landen als Australië en Duitsland. Met de veranderingen in de voormalige Britse kroonstaat op komst besluiten ook de ouders te vertrekken. Zoals ze dat gewoon zijn, besluiten ze bij hun dochter Bing in te trekken die in Australië een uitermate Westers leven heeft opgebouwd. Dat leidt tot enorme spanningen, waarbij zelfs de dochter uit Duitsland moet komen overvliegen maar uiteindelijk keert de hele familie terug bij de wortels van geloof en traditie.
Law zelf woont en werkt al een paar jaar in Australië. De filmindustrie in Hongkong heeft ze vaarwel gezegd omdat die veel te commercieel was en nauwelijks gelegenheid bood voor andersoortige films. "Het voelt als een nieuw thuis. Ik heb nooit meer het verlangen gehad terug te keren naar China en Hongkong. Werk is voor mij belangrijk en ik wil graag wonen op de plek waar me dat mogelijk wordt gemaakt. Hier ontmoet ik de vrijheid om te kunnen maken wat ik in mijn hoofd heb, zonder de hele tijd te moeten denken of het publiek het allemaal wel leuk vindt." Traditioneel verhaal Toch mag je Clara Law geen experimentele filmmaakster noemen. 'Floating life' is een traditioneel verhaal dat uitermate warm vertelt over oude waarden in het leven zoals familiebanden, religie en vriendschap. "Voor mij zijn dat de pijlers in het bestaan. Er is weinig magie aan de Westerse samenleving. Het is er allemaal veel te veel roestvrij staal geworden. Wat je ziet, is wat je krijgt. De moderne mens kijkt nauwelijks achter de dingen. Is niet meer op zoek naar de poëzie van wat hij ziet, maar naar de chemische samenstelling ervan." Met enige bevlogenheid vertelt ze over de kleuren in haar film. "Ik zie te veel realisme in de bioscoop. De camera is aangezet en wat er zich voor de lens bevindt, dat wordt er opgeknald. Maar je kunt de wereld, die je toont, ook verven. Je kunt hem voorzien van eigen kleuren. In 'Floating life' heb ik geprobeerd om te laten zien hoe de ouderen Australië bekijken. Die zien de helderblauwe lucht en de groene hectares, en dat dringt diep in ze door als ze Hongkong gewend zijn, waar asfalt zich vermengd met opzichtige reclameborden." Haar film is licht van toon en er zit veel humor in. Ze schreef het script zelf, samen met haar echtgenoot en erkent dat vooral de autobiografische elementen de toeschouwer vermaken. "Als je een werkelijkheid bedenkt, durf je nooit absurd te zijn. Omdat je bang bent dat men je het verzinsel zal verwijten. Maar als je je eigen situatie in een film beschrijft, en daar heel dicht bij blijft, kun je je heel wat waargebeurde gekte permitteren. Daarbij heb ik het gevoel dat mijn humor altijd een ontroerende kant heeft."
Prachtig zijn in dat opzicht de scènes waarin de yuppendochter en de Chinese moeder samen wierook gaan branden in een uitermate Westers huis. "Daar komen die werelden samen. Er is geen plek voor religie. De voorouders zijn verdwenen bij de emigranten. Maar een vasthoudende moeder zorgt ervoor dat er toch tussen cd-speler en computer een plek komt voor contemplatie. Dat is natuurlijk lachwekkend, maar niet belachelijk. Je hebt ontzag voor de vrouw die haar cultuur niet onder druk laat zetten van de hedendaagse verworvenheden." Hoe het met de Hongkong-filmindustrie moet, nu de Engelsen zijn vertrokken, weet Clara Law niet. "Het is altijd al een stad van geld geweest, dus ik denk niet dat communistische principes de bizz zullen gaan beheersen. Politiek-beladen films werden er toch al niet gemaakt, dus de censuur zal er geen nacht minder van slapen. Nee, ik voorzie geen grote veranderingen, in ieder geval niet de komende tien jaar. Pas als er een generatie wakker gaat worden in Hongkong krijg je daar een mooie strijd. Daar wachten we dus maar op." Regie: Clara Law. Première 18 september 1997 |
