Johnny Depp als befaamde verleider 'Don Juan': Ode aan de fantasie door Eric Koch "Gaat u naar een gemaskerd bal?" vraagt een jonge vrouw spottend aan een exotisch geklede figuur, die bij haar tafeltje heeft halt gehouden. "Ik ben Don Juan", luidt het zwierige antwoord. De lach is nog nauwelijks op haar lippen bestorven of ze ligt al tussen de lakens, een nieuwe prooi van de verleidingskunst van de grootste minnaar ter wereld. Echt gelukkig maken die veroveringen Don Juan niet. Hij houdt van alle vrouwen die hij heeft bemind, maar zijn hart behoort slechts één vrouw toe. En zij heeft hem verstoten, omdat zij zijn amoureuze verleden niet kon accepteren. Zonder zijn grote liefde wil Don Juan niet leven. Gehuld in zijn wijde cape zien we hem op het dak van een flatgebouw, gereed om te springen. Van dat plan wordt hij voor even afgebracht door psychiater Marlon Brando. In diens 'kasteel', de kliniek waar Brando de laatste weken voor zijn pensioen afwerkt, vertelt Don Juan het verhaal van zijn leven. Terwijl Brando's collega's aandringen op medicatie van die 'gestoorde figuur in die cape', raakt de eertijds zo nuchtere zielkundige steeds meer in de ban van zijn gast. Hij gaat zijn vrouw (Faye Dunaway) met verfriste ogen zien en brengt met nieuw enthousiasme en kleine attenties weer vuur in hun relatie. Is er in onze maatschappij van elektronische communicatie nog plaats voor een man als Don Juan? Meer dan ooit, beoogt het onbeschroomd romantische 'Don Juan de Marco'. De uiterst innemende film van Jeremy Leven dringt aan op een ereplaats voor de fantasie in ons bestaan en heeft in hoofdrolspeler Johnny Depp een ideale pleitbezorger. Met zijn warme, melancholieke persoonlijkheid is hij een ideale belichaming van de liefde. Zijn optreden stimuleert Brando, Dunaway én ons tot een omarming van het leven. Première 18 mei 1995