|
Boze Momo blijft zwijgen in' 'De jongen die niet meer praatte' Momo praat niet meer. Met zijn moeder en zijn zusje is de kleine Koerd door zijn vader vanuit Turkije naar Nederland gebracht. Aanvallen van Turkse militairen op het leefgebied van de Koerden hebben het verblijf daar te gevaarlijk gemaakt, oordeelt pa. Zoonlief heeft daar geen begrip voor en protesteert stilzwijgend.
De werkelijkheid is anders: voor het raampje vindt een afrekening plaats en verdacht van de moord wordt een vriend van Momo's vader. Terwijl de politie op de illegale vreemdeling jaagt, kan Memo met een enkel woord de onschuldige Turk vrijpleiten. Maar het egocentrische jongetje volhardt in zijn zwijgen. Zelfs als zijn vader een ernstig ongeluk krijgt en dringend een dokter nodig heeft, lijkt Momo vooralsnog zijn mond te willen houden. Dergelijke ingrijpende gebeurtenissen moeten het voortkabbelende verhaal de nodige spanning geven, maar maken een geforceerde indruk. Met 'De jongen die niet meer praatte' heeft Ben Sombogaart de belevingswereld van een vreemd kind in ons land willen tekenen en zijn jonge kijkers een indruk willen geven van de gewelddadige situatie in andere landen. De gelauwerde maker van o.m. 'Mijn vader woont in Rio' heeft zijn thema's echter ditmaal niet weten te verwerken in een boeiend verhaal en is merendeels blijven steken in een reeks illustratieve scenes. Eric Koch Première 10 oktober 1996 |
In de Nederlandse klas levert zijn zwijgen aanvankelijk geen probleem op:
hij verstaat en spreekt toch de taal van zijn nieuwe land niet. De juf is
lief en de andere kinderen in de klas vol verschillende etnische achtergronden
vinden Momo aardig genoeg. Het gebrilde buitenbeentje neemt 'm als een vriend
onder de hoede. Maar Momo blijft naar zijn eigen dorp verlangen en door
het raampje van het souterrain waar het Turkse gezin woont, ziet hij voor
zijn geestesoog de vlakten van zijn geboortegrond.