Pierce Brosnan redt een dorp van de vulkaan! "Dante's Peak": alles kan in de bios Je laat iemand aan het begin van een film zeggen: "Die vulkaan is zo dood als een pier!" en het publiek weet wat het te wachten staat. Dat wordt een uitbarsting om nooit meer te vergeten. Nadat Hollywood eerder vernielzuchtige wervelwinden over ons heen had uitgestrooid, cruiseschepen op volle zee had laten vergaan, flatgebouwen in de hens had gestoken en metrotunnels had laten ontploffen, mogen we nu getuige zijn van de lava stromen uit de vuurspuwende berg bij 'Dante's Peak'. Pierce Brosnan is een wetenschapper die al een keer eerder in zijn leven oog in oog gestaan heeft met zo'n naar bergje. Dat heeft hem toen de liefde van zijn leven gekost die min of meer verpletterd werd door een stuk gloeiende rots. Nu het rommelt in de buurt van het dorpje Dante's Peak is hij de eerste die naar het aankomende rampgebied wordt toegestuurd. Voorlopig blijven echter de metertjes rustig en is er geen onheil te zien op alle seismografen en aangebrachte videocamera's. Wetenschappers en plaatselijke bevolking is het er dus over eens: die vulkaan blijft lekker slapen. Pierce Brosnan houdt Linda Hamilton bij de hand in 'Dante's Peak' Maar Pierce weet beter, en met hem de plaatselijke burgemeester Linda Hamilton. Die worden eerst verliefd en pogen vervolgens de dorpelingen te mobiliseren om zich op te maken voor een strijd tegen het natuurgeweld. Pierce Brosnan speelt de held tussen de slachtoffers. Alles kan tegenwoordig in de bioscoop. En al die uitvindingen worden dan ook gebruikt om ons in 'Dante's Peak' het gevoel te geven daadwerkelijk bij zo'n ramp aanwezig te zijn. De stenen spatten in ons gezicht uit elkaar, de lava zit ons op de hielen, we krijgen het benauwd van stofwolken en rook. En je kan er nog lekker veilig bij blijven zitten ook! Een pretpark is er niets bij. Films als 'Dante's Peak' moeten het niet hebben van het verhaal, en zeker niet van de moraal. Ze lopen altijd goed af alsof alle personages ook op het einde vergeten zijn dat hun beste vrienden annex bijfiguren het leven hebben gelaten en belasten ons nauwelijks met overdreven emoties. Nee, dit soort films zijn eigenlijk vooral toonbeelden van vakmanschap. En daarin valt ook de gedrevenheid te bespeuren. Het enthousiasme over alle filmtovertrucs is voelbaar in elk shot. De grens is weer verlegd. Want met dat gevoel kom je wel de bioscoop uit. Bewondering voor wat Hollywood tegenwoordig op celluloid vermag. Ook dat is kunst... of in ieder geval kunstig. Dick van den Heuvel Première 10 april 1997