|
Gedreven actrice jaagt op serie-moordenaar in 'Copycat' Oscarwinnares Holly Hunter: Geluk kun je dwingen door Eric Koch Ze schitterde in komedies ('Raising Arizona'), satires ('Broadcast News') en drama's ('The Piano'). Maar hoe verschillend de rollen van Oscarwinnares Holly Hunter ook waren, één karaktertrek komt steeds weer naar voren: gedrevenheid. Ook in haar nieuwe film, de thriller 'Copycat' is ze als rechercheur een zeer vastberaden type. Naar het leven getekend, zo blijkt uit een gesprek met Oscarwinnares Hunter. "Ik wilde als kind al een succesvol actrice worden", klinkt het uit haar besliste mond. "Ik heb geluk gehad, maar dat kun je met wilskracht een handje helpen."
Zo vanzelfsprekend is haar optreden, dat de toeschouwer geen moment kan vermoeden dat de rol oorspronkelijk voor een man geschreven was. Regisseur Jon Amiel, die ooit tekende voor de onvergetelijke tv-serie The singing detective, vond een vrouwelijke politieman interessanter, vertelt Holly. "Vooral vanwege de wisselwerking met de vrouwelijke psychiater, die door Sigourney Weaver wordt gespeeld. (foto: Sigourney Weaver, rechts Holly Hunter) Zeker, ook omdat twee vrouwen, die samen op een seriemoordenaar jagen, 'Copycat' onderscheidt van veel andere thrillers. Maar juist omdat het twee vrouwen zijn, is hun onderling vertrouwen en band sterker dan wanneer een van hen een man geweest zou zijn. Bovendien vullen ze elkaar aan. Sigourney is vooral de denker, eens te meer omdat ze na een eerdere angstige ervaring met een seriemoordenaar door een angstfobie aan huis is gekluisterd. Mijn personage is iemand van de daad. Haar leven speelt zich buitenshuis af. Daar voelt ze zich het meest op haar gemak." 'Copycat' onderstreept dat er tegenwoordig in Hollywood meer films worden gemaakt waarin vrouwen de toon aangeven. Daar droeg Holly Hunter in films als 'The Piano' nadrukkelijk toe bij. "Die nieuwe trend heeft alleen met geld te maken", zegt Holly nuchter. "Als films rond vrouwen succesvol zijn, worden er meer gemaakt. Zo simpel ligt dat. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik aan een aantal van die produkties verbonden ben geweest. Eens te meer omdat de goede scenario's niet voor het oprapen liggen. Maar ik heb een paar goede keuzes gedaan en bovendien zagen een paar bijzondere regisseurs kennelijk iets in me. Dat begon al met 'Raising Arizona', m'n eerste grote rol. Joel en Ethan Coen zijn briljante mensen. Dat voel je al als je gewoon met ze in een kamer zit. Ze zijn altijd aan het schrijven en ze hebben een heel bijzondere kijk op de wereld. Niet iedereen heeft die uitstraling. Sommigen komen tot leven bij de opnames. Steven Spielberg is zo iemand. Als hij op de set is, straalt hij een ongelooflijke kracht uit. Ik heb zelden iemand meegemaakt met zoveel charisma. Iedereen wacht op wat hij zal gaan zeggen. Hij is de man bij wie je in de buurt wil zijn, die precies weet wat er moet gebeuren. Dat is het soort regisseur waar ik naar zoek. Zulke mensen creëren een heerlijke sfeer op de set. Juist omdat ze zo zeker zijn van wat ze voor ogen hebben, kunnen ze je de ruimte geven om mee te denken, om iets bij te dragen. Jodie Foster heeft dat ook. Aan 'Home for the holidays' denk ik dan ook met heel veel warmte terug. Jody weet precies wat acteurs nodig hebben om hun rol diepte te kunnen geven. Ze heeft een eindeloos geduld. Om iets bijzonders te krijgen moet je tijd durven uittrekken. Jodie is een geboren regisseuse. Sommige mensen denken dat 'The Piano' een zware bevalling voor me was, ook al omdat ik in de film geen woord kon zeggen. Nou, vergeet 't maar. De opnames waren een feest. Enorm gelachen. Voor en achter de camera ben ik een verschillend mens. Ik gooi me voor honderd procent in een scène, maar zodra er 'stop' geroepen wordt, ben ik mezelf weer. Ik kan heel objectief naar m'n personage kijken. Dat is nuttig e/n gezond. Sommige van m'n collega's zijn tijdens de opnameperiode van een film maandenlang niet aanspreekbaar. Een dergelijke bezetenheid is mij vreemd. Ik verplaats me graag in andere mensen, maar na een rol hoef ik niet naar een duivel-uitdrijver." Publicatie 4 april 1996 |
Met zo'n instelling sta je niet te lang stil bij de vraag hoe een vrouw
zich moet opstellen in een mannenwereld. "Dat trok me aan in de rol van
rechercheur M.J. Monahan in 'Copycat'. M.J. hoeft zich als vrouw niet te
forceren tussen haar manlijke collega's. Omdat ze haar vak verstaat en zelfvertrouwen
uitstraalt, wordt haar autoriteit geen moment in twijfel getrokken. Ze is
een van de jongens, zonder dat ze zich als een man-wijf gedraagt."