Jacqueline McKenzie ster in 'Angel Baby' Winnares "Rotterdam" op weg naar Hollywood door Dick van den Heuvel De absolute publiekslieveling van het Filmfestival Rotterdam was zonder enige twijfel 'Angel Baby'. Dagenlang voerde deze tragedie over twee schizofrene verliefden de ranglijst aan van best gewaardeerde film. Uiteindelijk moet regisseur Michael Rymer naar zijn Australische huis met de felbegeerde Citroën Award. Hals over kop vloog hoofdrolspeelster Jacqueline McKenzie over naar de Maasstad om het kleinood in ontvangst te nemen. Nog met een fikse jetlag achter de kiezen heeft ze wel een half uurtje over om te praten. Ze is geen schim van het personage dat we eerder op het witte doek te zien hebben gekregen. Haar Kate in 'Angel Baby' is een jonge vrouw die opgevreten wordt door neurosen. Haar ogen schieten voortdurend heen en weer, bang als ze is voor omgeving en voor zichzelf. Jacqueline zelf is gewoon een leuke Australische meid. Kate zegt dat ze boodschappen door krijgt via 'Het Rad van Fortuin' en via een beschermengel die dit spel beheerst. Deze onzichtbare 'Astral' geeft haar goedkeuring aan een relatie met de al even schizofrene Harry die vier jaar geleden zijn baan als computerdeskundige heeft moeten opgeven en sindsdien zijn tijd slijt aan allerhande therapieën. Tussen de twee ontstaat een mooie liefdesband, maar als dit paar dan ook nog besluit een kind te krijgen, staat de wereld op zijn kop. Vooral als ze ook nog stoppen met het noodzakelijk medicijngebruik om hun dochter want dat is het gezond ter wereld te brengen. "Het was een trieste ervaring om Kate te spelen", erkent McKenzie ruiterlijk. "Elke avond als de laatste opname achter de rug was, had ik het gevoel dat ik haar in de steek liet. Dat ik haar achterliet met die onmenselijke zorgen. Ik haastte me elke ochtend naar de set om weer in haar huid te kruipen. Ze is zo dapper is deze film. Zo'n rol maakt je als actrice uitermate nederig." Ingevreten Ze heeft zich ingevreten in de thematiek van de film en elk boek gelezen dat er maar voorhanden was over schizofrenie. "John Lynch, mijn tegenspeler, en ik... we wisten dat we tot de grens van ons talent moesten gaan. Je kan niet meer 'knap' acteerspel laten zien. Niet wíj moesten de bewondering oogsten, maar de mensen die we speelden. Ik hoop dat ons dat is gelukt." Ook in Australië kreeg de film alle lof die het land maar kon geven. Het nationale filmfestival aldaar beloonde 'Angel Baby' met alle lokale 'Gouden Kalveren' van beste regie tot en met camerawerk, van beste hoofdrol tot bijrol. En ook over de grenzen is de bijval groot, getuige de prijs in Rotterdam. Australië is zo langzamerhand een echte cinema-natie geworden. "Wijzelf denken daar toch heel anders over, hoor", lacht ze. "We houden toch altijd zo'n gevoel dat we diep moeten buigen voor wat er in Engeland en Amerika gebeurt. Ook al weten we dat het onzin is." Voor de rol van Harry moesten de producers buiten Australië zoeken, omdat de eerste keuze drie dagen voor de opnames een grote aanbieding voor een televisieserie kreeg en een paar andere geschikte kandidaten op zo'n korte termijn niet beschikbaar bleken. "Ik ging met Michael mee naar Engeland om daar acteurs te bekijken", zegt ze trots. "En daar zag ik dat we ons in Australië helemaal niet hoeven te schamen voor ons niveau. Er zit daar net zoveel brandhout tussen als bij ons. Maar John Lynch, dat is natuurlijk een klasse apart. Hij was al indrukwekkend in 'In the name of the Father'. We deden een scène en ik wist het meteen: deze man kan ik vertrouwen. Als je zo'n risicovolle rol als die van Kate moet spelen, moet je net als een stuntman ervoor zorgen dat je je absoluut veilig voelt. Alles moet kloppen; de voorwaarden moeten optimaal zijn; van make-up-juffrouw tot en met lichtassistent, je moet je helemaal verbonden voelen met al die mensen die naar je kijken... anders lukt het niet." Ze is op weg naar Hollywood, waar ze intussen uit zes verschillende agenten kan kiezen. "Nee, ik heb nog niet genoeg van Australië. Maar het land heeft gewoon een te kleine filmindustrie. Wil je een beetje salaris verdienen, dan zou je in elke film te zien moeten zijn. Ik denk dat de Australiërs dan gauw genoeg van mij zouden krijgen. En dat wil ik graag voorkomen."