Ode aan het toeval Two days in the valley We noemen het toeval. Voortdurend kruisen lijnen van levens elkaar. Soms gaat elke lijn zijn weg weer, na een ontmoeting zonder ogenschijnlijke betekenis, soms gaan of korter of langer opvallend parallel lopen. Robert Altman weefde er nog niet zo lang geleden een boeiend patroon uit in 'Short Cuts' en .John Herzfeld maakt er een onderhoudende blauwdruk van in 'Two days in the valley'. Een moordenaar, een filmregisseur en een overspannen politieman hebben aanvankelijk niets met elkaar te maken. De moordenaar en de politieman staan naast elkaar voor het stoplicht. Een lijk verbindt hun levens, maar ze kennen elkaar niet en zullen elkaar nooit meer zien. De ongenaakbare moordenaar zal sterven door kogels uit een pistool van de regisseur, bij een eerste toevallige ontmoeting. Verrassende gebeurtenissen, verbindingen en wendingen vormen een kruidige combinatie in 'Two days in the valley', maar regisseur John Herzfeld is geneigd om iets te gul met zijn ingrediënten om te springen. Dat Danny Aiello, de maat van killer James Spader, uitgebreid Italiaans gaat koken voor de mensen die hij gijzelt, maakt bijvoorbeeld een nogal gezochte indruk. Daartegenover staan verschillende alleraardigste momenten en die laten de balans uiteindelijk positief doorslaan. E.K. Première 17 juli 1997