zaterdag 6 januari 2001 INDIA Olifant te huur door KIRSTEN COENRADIE JAIPUR - Hier kunt u een olifant boeken, staat er uitnodigend op het bordje naast een kunstig uitgehouwen poort. Ólifanten te huur? Dat de grijze kolossen in India rustig geparkeerd staan in de voortuin was ons al opgevallen. Maar erop? Dat nooit. Dat dus wel. Tenminste als je nabij de roze stad Jaipur, in de zogenaamde Gouden Driehoek in het noorden van India, het bovenop een heuvel gebouwde imposante Amber Fort met zijn vele prachtige paleizen wilt bezoeken. "We jonassen je er wel op," had onze gids nog geplaagd. Een stenen bouwwerkje met plateaus op verschillende hoogte biedt echter uitkomst. Gelukkig weten alle tachtig aanwezige olifanten precies hoe groot ze zijn. Prachtig beschilderd zijn de snoeten en slurfen van onze rijdieren, en de rode kleedjes met blauwe tressen over hun rug zijn vast fris gewassen. Al met al ziet het omgekeerde metalen tafeltje-met-afgezaagde-poten dat plaats biedt aan vier man er nog het minst aanlokkelijk uit. Maar wat moet, moet. Met zijn tweeën nemen we naast elkaar plaats op het dunne matrasje dat op de bodem van onze zetel ligt. Waarna de olifant zich traag omdraait om de twee anderen rug aan rug met ons te laten zitten. De snuit beschilderd, kleed over de rug, omgekeerd tafeltje erop en sjokken maar. Bij gestage tred over de kinderhoofdjes lijkt de beweging die je maakt nog het meest op die als je op een wip-kip zit. Een beetje onderuit je stuitje van voor naar achteren schuiven. Echt hobbelen wordt het pas, als super-Dombo er de sokken inzet. Wat is zo'n ding hoog! Regelmatig balanceren we voor ons gevoel buiten de kantelen, boven de vallei. Het angstzweet vermengd met de vochtige temperatuur maakt het lastig greep te krijgen op het vijftien centimeter hoge tafelpootje. Dat er een muzikant met een zelf gefabriceerde viool achter de olifant aanholt met constant hetzelfde neurotische riedeltje, bedaart de gemoederen niet. Adembenemend. Het uitzicht, bedoelen we. Onder meer op, u raadt het al, olifanten die in een meertje worden afgeschrobd. Dat baden is onderdeel van de olifantentraining, leren we even later van meneer Babu Khan, oprichter en hoofd van het 'olifantenbedrijf' in Jaipur. Een onderneming die hij in 1971 begon toen de hofhouding van de koninklijke familie bij wie hij op de salarisrol stond, op gezag van Indira Ghandi moest worden ingekrompen. Inmiddels zijn alle dieren hoe westers in een stichting ondergebracht. Eerst komt er eerst een beduimeld tijdschrift tevoorschijn. Babu Khan blijkt de persoonlijke escorte van president Clinton te zijn geweest tijdens diens laatste bezoek aan India. Bij dit bord in Amber kan men een ritje op een olifant boeken. "Zo'n olifant komt uit Assan in het oosten naar Jaipur als hij zo'n twintig jaar oud is," legt hij uit nadat onze verplicht bewonderende blikken heeft geïncasseerd. "Samen met zijn Mahut, zijn trainer, die in feite van beider kinds af aan met hem is opgegroeid, met hem heeft gespeeld, hem heeft gewassen, bij hem heeft geslapen. Zo is er een hechte relatie tussen die twee opgebouwd. Hier volgt nog een opleiding van vijf jaar om het dier perfect onder controle te krijgen. Hoe een olifant iets leert?" Babu Khan lacht: "Door hem om te kopen. Als-ie iets goeds doet, krijgt-ie wat. En als-ie stout is, heeft de Mahut altijd nog zijn 'ankush', een ijzeren staaf. Maar die is meer om mee te dreigen. Een olifant heeft een ijzersterk geheugen. Hij onthoudt beloning én pijn."