ZOLDER - Heel ingetogen stond hij op het podium. De meester van de fratsen toonde ditmaal geen uitbundigheid. De emoties hielden hem in de greep en toonden de ware aard van Mario Cipollini. Graag speelt hij voor het oog van de camera's de 'playboy', maar achter die façade schuilt een toegewijd sportman. Een trainingsbeest dat zijn sport uiterst serieus neemt. Drie maanden lang leefde de showman als een monnik naar dit wereldkampioenschap toe. Op het vlakke parcours in Zolder verzilverde hij de enige kans in zijn carrière om ooit de regenboogtrui te veroveren. "Ik durfde mijn armen niet in de lucht te steken. Bang dat het slechts een droom was."

Geen houden aan. Mario Cipollini is voor iedereen een maat te groot. (Foto: AP)

Zelden was een mondiale titelstrijd van start tot streep zo azuurblauw gekleurd als gisteren. Na jaren van haat en nijd in het Italiaanse kamp was bondscoach Franco Ballerini er eindelijk in geslaagd om een hechte 'squadra' te smeden en kon de laars haar status als beste wielernatie laten gelden. Reeds na de eerste bocht plaatsten vier Italiaanse renners zich op kop van het peloton en reageerden imposant op de eerste ontsnappingen. De hoop die de concurrentie voor de start nog koesterde, verdween spoedig. "Na twee rondes was ik onder de indruk van het hechte Italiaanse collectief, terwijl ik na vijf rondes besefte dat we tegen Cipollini nauwelijks kans hadden", gaf Erik Zabel later aan.

Op de vlakke en sfeerloze omloop in Zolder werd het snelste (46,538 kilometer per uur) WK aller tijden gereden. Het tempo lag zo hoog dat ontsnappingen gedoemd waren te mislukken. De ene demarrage neutraliseerde feitelijk de andere. Daarbij kreeg de sterk controlerende Italiaanse ploeg de steun van enkele gastarbeiders uit Polen, terwijl in de laatste zeventig kilometer ook Duitsland en Australië hun verantwoordelijkheid namen voor hun respectievelijke sprinters Zabel en Robbie McEwen. De enige keer dat het peloton echt brak was op drie kilometer van de streep toen bij een massale valpartij de hele weg geblokkeerd was. Slechts dertig renners bleven over, maar toen al denderden de knechten van 'Cipo' als een sneltrein.

Achtereenvolgens Marco Scirea, Alessandro Petacchi (die vooraf de enige, mogelijke dissident werd genoemd) en Giovanni Lombardi trokken de sprint voor 'Il Re Leone' aan. Alleen om het wiel van Cipollini kon de concurrentie nog vechten. In de naar Jacky Ickx genoemde chicane gaf McEwen de Duitser Zabel met zijn elleboog een duidelijke kwak, waardoor de Australiër zich in het felst begeerde wiel kon plaatsen. "Ik had de keuze, het wiel van Cipollini afstaan of vallen. Maar dit heeft niets met een faire strijd te maken. Zo'n handeling hoort in het boksen thuis. Het is jammer dat je alleen een protest in de laatste driehonderd meter kunt indienen. Maar de beste en de snelste heeft gewonnen. Het maakt mij niet zoveel uit of ik nu zilver of brons win."

Tegen het gedisciplineerde 'Azzurra'-collectief was niemand opgewassen. Cipollini versloeg met groot verschil McEwen en Zabel, waarmee de verhoudingen tussen de beste sprinters van dit seizoen perfect op het podium werden weergegeven. "Het strijdplan is fantastisch uitgevoerd", concludeerde Cipollini tevreden. "Ik had tegen de jongens gezegd dat ik op honderdvijftig meter van de streep gelanceerd wilde worden. Dat klopte tot op de meter exact. Het is prachtig wat we hier als Italiaanse ploeg hebben laten zien. Complimenten ook voor Franco Ballerini. Hij heeft een ploeg samengesteld waarin alleen renners zaten die loyaal waren aan mijn kopmanschap. Die zekerheid was een enorme geruststelling. Met mijn zege in Milaan-Sanremo heb ik bij de anderen het respect en vertrouwen afgedwongen. Héél Italië rekende op me. Dat is fantastisch, maar ook beangstigend. Ik ben wel eens 's nachts wakker geschrokken omdat ik droomde dat op tweehonderd meter van de streep mijn benen leeg waren. Gelukkig was dit nu niet het geval."

Bij het opdraaien van het autocircuit besefte de Toscaan dat het niet meer kon mislopen. "Als je daar twee sterke mannen als Petacchi en Lombardi voor je hebt, zit je op rozen. De hele dag heb ik in trance beleefd. Ik was enorm geconcentreerd. Veel meer dan in Milaan-Sanremo. Uren leken minuten. Op het moment dat ik de sprint aanzette, realiseerde ik me dat het om de wereldtitel ging. Om de grootste overwinning uit mijn carrière."

Thuis in zijn biljartkamer in Luca heeft Cipollini alle truien hangen die hij in zijn carrière heeft verzameld. "Eén plekje heb ik vrij gehouden. De belangrijkste trui, degene die ik het liefste wilde, ontbrak nog. Ik ben extra blij dat ik deze zomer toch heb doorgezet. Misschien ligt de basis van de titel wel in die periode. Toen besefte ik hoe belangrijk de fiets voor me is. Vandaag had ik 'un giornota no', een dag dat alles meezat. Elk detail viel op z'n plaats. Zelf heb ik nu voor het eerst het gevoel dat ik eindelijk tot dat kleine selecte groepje 'campionissimo's' ben doorgedrongen. Wedstrijden winnen in de regenboogtrui zal een nieuwe dimensie aan mijn leven geven."

Twee uur na afloop liep Cipollini nog steeds glunderend bij de paddock van Zolder rond. Langzamerhand begon hij daadwerkelijk te beseffen dat zijn droom realiteit was geworden. De ondeugende glimlach verscheen weer op zijn gelaat en gewillig liet hij zich vereeuwigen met miss België. Daarna stapte hij op een fiets die al in de kleuren van de regenboog was gespoten. De wielerwereld kan zich twaalf maanden lang verheugen op een meer dan spraakmakende wereldkampioen.

zoek naar gerelateerde artikelen

ma 14 oktober 2002