TURKU - Ze kijken hem uit de ooghoeken schielijk aan en als hij eenmaal is gepasseerd, begint de verwondering. De dubbelspecialisten van het ATP-tenniscircuit geloven geen snars van de uitleg van Paul Haarhuis, wanneer hij na weken afwezigheid een van zijn weinige evenementen afwerkt op een manier, die nog steeds ontzag inboezemt. De Eindhovenaar op leeftijd - in februari wordt hij 37 - traint niet eens de helft van wat zijn collega's trainen en toch staat hij nog elke keer meer dan zijn mannetje. Ze worden gek van hem en zelf geeft de Brabander toe dat het voor de anderen wel frustrerend móet zijn. Langzamerhand bereikt hij de status van fenomeen in een sport, die fysiek gezien steeds veeleisender wordt.
"Ik moet daar wel om gniffelen. Ze geloven me niet als ik zeg wat ik wel en niet aan voorbereiding heb gedaan. Dat ongeloof wordt sterker naarmate ik langer meedraai. En ik weet nog van geen ophouden. Ik pin me niet meer vast op een datum. Na deze Daviscupontmoeting en na ons eigen seniortoernooi in Eindhoven, begin oktober, ga ik alles eens op een rijtje zetten. Maar dat betekent niet dat ik met de actieve wedstrijdsport stop. Als captain Tjerk Bogtstra mij nog nodig heeft, draai ik nog een jaartje mee in de Daviscup. Met een fitte Richard Krajicek erbij kunnen we een ijzersterk team op de been brengen. Ik wil er nog wel een keer voor gaan, want het winnen van die trofee zou de mooiste afsluiting van mijn carrière zijn", liep Haarhuis voorafgaand aan het dubbelspel tegen Finland op handhaving in de wereldgroep vooruit.
Het stoorde de oudgediende met het immer jeugdige lichaam in hoge mate dat generatiegenoot Jan Siemerink bij diens afscheid in Nederland op zo weinig krediet kon rekenen bij toernooidirecteuren en tennisbond, die hem jarenlang als een van de sterren aan het publiek aanboden, maar afgelopen seizoen niet thuis gaven. In zijn nadagen moest Siemerink zelfs sappelen voor een wildcard.
"Hij verdient beter, want hij is een van de exponenten van een zeer succesvolle tennislichting geweest. Iemand met een dergelijke staat van dienst moet je alle eer geven. Wij hebben geprobeerd om hem te laten meedoen in de Alex Tennis Classics, op het moment dat Boris Becker afhaakte. Maar het stuitte bij de ATP op bezwaren. Maar hij komt wel dubbelen in ons toernooi, zodat het Nederlandse publiek hem toch nog een keer aan het werk kan zien. Bovendien heb ik begrepen dat hij wellicht bij de Nationale Masters, half december, zijn opwachting maakt. Dat is men wel aan hem verplicht."
Afscheid. Het woord is gevallen, maar de winnaar van alle belangrijke dubbeltitels in de wereld - dit jaar was hij in Parijs met Jevgeni Kafelnikov de beste - weigert vooruit te lopen op de biologische klok. "Zolang ik me in de dubbel kan meten met de besten, ga ik door. Waarom niet? Het probleem is alleen dat ik nog veel meer dingen aan mijn hoofd heb en dat onderweg zijn steeds moeilijker wordt. De afgelopen twee jaar heb ik evenwel slechts tien weken per jaar gereisd in plaats van ruim 45. Dat is best nog een jaar op te brengen." Op ander gebied viel het afscheid minder zwaar voor de tweevoudig wereldkampioen aan de zijde van Jacco Eltingh. Met Schalken hield de samenwerking buiten de Daviscup afgelopen voorjaar abrupt op. Haarhuis werd door Kafelnikov gevraagd en ging op dat aanbod in. Schalken kon op zoek naar een nieuwe partner. Is dat uitgepraat?
"Ach, wij zijn geen vrouwen. Die reageren op dit soort zaken veel emotioneler. Schalken had begrip voor mijn keuze. Bovendien heb ik niet zoveel te kiezen. Kafelnikov heeft net iets meer gepresteerd in het dubbelspel, dus ik zag mijn kansen op grote overwinningen met hem groeien. Dat was eigenlijk alles."
Zo nam Haarhuis ook redelijk abrupt afscheid van zijn functie als bondscoach voor het Daviscup- en Fedcupteam. Groot was alom de verbazing, ook bij captain Tjerk Bogtstra. Na een geslaagd optreden met de vrouwen in de Fedcup, in Turkije, gaf hij zijn functie terug. "Ik ben daar eigenlijk te vroeg ingestapt. Te snel ja gezegd, maar dat is waarschijnlijk de aard van het beestje. Te prematuur. Er komen zoveel dingen op me af en ik ben niet iemand die dat afwimpelt. Bovendien ben ik niet de persoon om lui op mijn gat te gaan zitten. Achteraf kom ik dan tot de conclusie dat het allemaal niet te combineren valt. Hoe het ook uitpakt, ik blijf een sportfanaat en wil graag in het wereldje actief zijn. Na november kan ik daar meer over vertellen."
Haarhuis is dus op zoek naar het ideale plaatje. Een zoektocht die hij zelf doorkruist vanwege zijn sportieve en dus geldelijke successen. Maar waarom zou hij stoppen als hij zich nog steeds in staat acht zich te meten met de beste dubbelspelers ter wereld? Hij doet het voorkomen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar wie Haarhuis beter kent, weet dat hij van binnen nog steeds kookt van de ambitie. Een eigenschap die hem in samenwerking met zijn onmiskenbare tennisinzicht verder heeft gebracht dan zelfs de grootste optimist ooit voor mogelijk heeft gehouden. "In mijn achterhoofd spelen nog mooie dingen. Op actief tennisgebied welteverstaan. Misschien vreemd voor een oudgediende, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar."
![[terug]](/krant/logos/terug.omlaag.gif){kind=small}