door Fred Soeteman DEN HAAG - Drie kinderen in het ziekenhuis, die eigenlijk snel naar huis hadden gemogen, maar toch plotseling stierven door onverklaarbare vergiftiging, en Lucy was steeds in de buurt. "Bestaat zoveel toeval?!" liet gisteren de Haagse rechtbankpresident mevrouw mr. Jeanne Kalk zich ontvallen.
Tot en met maandag buigt de rechtbank zich over de beschuldiging dat verpleegster Lucy de B. (40) in vier Haagse ziekenhuizen dertien patiënten heeft vermoord en daarnaast nog vijf moordpogingen heeft gedaan.
De verdachteweet van niets, zegt zij. "Ik heb er geen verklaring voor. Ik kan het niet begrijpen", luidt haar reactie op vragen hoe het toch mogelijk is geweest dat bijvoorbeeld in het Rode Kruis Ziekenhuis tijdens haar diensten in twee maanden tijd acht mensen onverwacht het leven lieten.
Overstelpend was het bewijs dat op de eerste procesdag werd gepresenteerd allerminst. En voor zover het voorhanden leek, bijvoorbeeld met betrekking tot de plotselinge dood van het hartpatiëntje Amber, vijf maanden oud, viel het goeddeels weg. Officier van justitie mevrouw mr. Ingrid Degeling presenteerde weliswaar een document waaruit kon worden opgemaakt dat Lucy de baby diverse malen het hartmedicijn digoxine zou hebben toegediend - dat dodelijk kan zijn - maar dat bleek een misrekening. Toen op aandringen van advocaat mr. Ton Visser het originele medische dossier was opgehaald, bleek dat de kopie van de officier erg slecht moet zijn geweest, want het woord dat zij voor digoxine had aangezien bleek in werkelijkheid nistantine te zijn, een onschuldig middel.
Veel aandacht gaf de rechtbank aan Lucy's dagboeken. Daarin staan passages over 'een geheim dat meegaat mijn graf in' en over 'mijn dwangmatige handelingen die ik niet op papier zet en waarover ik met niemand praat', en op de dag van de dood van een bejaarde vrouw: 'vandaag weer toegegeven aan mijn compulsie (neiging). '
De rechters wonden er geen doekjes om dat er aanleiding is om in de 'compulsie' de neiging tot doden te zien.Maar dat ziet men fout, liet Lucy weten. Die term slaat slechts op haar voorliefde om tarotkaarten te leggen, waarmee de toekomst wordt voorspeld.Is dat dan zo'n groot geheim dat het mee moet het graf in? was de volgende vraag. Lucy's uitleg was dat zij ook patiënten deze service leverde en dat mocht niet.