LONDEN - Stilte zegt soms meer dan duizend woorden en de stilte die neerdaalde over 'Henman Hill' was alleszeggend. Duizenden Britten die vanaf de beroemde heuvel op Wimbledon buiten het stadion op een gigantisch scherm de verrichtingen van hun held Tim Henman volgden, werden met stomheid geslagen door de genadeloze wijze waarop Lleyton Hewitt een eind maakte aan de zoveelste Wimbledon-droom van Henman. In een drie sets durende magistrale tennisshow werd de hoog opgelaaide 'Henmania' onder de graszoden begraven, waarna de 14.000 gelukkigen die wel in het bezit waren van een stadionkaartje in stilte afscheid konden nemen: 7-5 6-1 7-5. 'Timbledon' heet weer gewoon Wimbledon.

Lleyton Hewitt (Foto: AP)

De Britten mogen zich troosten met de gedachte dat Lleyton Hewitt die over het centre-court raasde, door helemaal niemand verslagen kon worden. Zelfs als Henman toestemming had gekregen een extra tennisser op zijn speelhelft te posteren, dan nog zou de zege bij Hewitt zijn beland. Al waren de cijfers dan waarschijnlijk wel wat minder indrukwekkend geweest, dan de onwaarschijnlijke punten die de man uit Adelaide gisteren op zijn eindrapport aantrof. Wie in een complete set - in dit geval de tweede - welgeteld twee ballen verkeerd slaat, kan nauwelijks nog menselijk worden genoemd.

Het was alweer de vierde keer dat Henman zijn hoop op een Wimbledontitel - de eerste voor een Engelsman sinds 1936 (Fred Perry) - in de halve finales in rook zag opgaan. Maar nooit zal hij zich tijdens zijn vorige drie nederlagen (twee keer tegen Sampras, vorig jaar tegen Ivanisevic) bij vlagen zo hulpeloos hebben gevoeld op 'zijn' centre-court als tegen Hewitt. Henman speelde helemaal niet slecht, bij vlagen zelfs heel goed, maar Hewitt bereikte een niveau dat hijzelf later ook nauwelijks kon omschrijven: "Ongelooflijk, ik heb er eigenlijk geen woorden voor."

Hoewel Hewitt in de tweede set het stadium van de perfectie zelfs voorbij streefde, toonde hij de meest wonderbaarlijke punten in set één en drie. In de derde set bewees hij letterlijk te kunnen toveren met zijn racket door achter een ver buiten de baan geslagen backhandsmash van Henman aan te rennen en de bal langs de buitenkant van de netpaal als een onwaarschijnlijke winner achter een wanhopige Henman neer te leggen. Wat anders kon Henman nog doen dan het gezicht radeloos ten hemel richten en een schietgebedje doen. Maar zelfs 'hulp van boven' baatte hem tegen de ontketende Hewitt niet.

Eerder al kon Henman - en met hem heel Engeland - hopen dat de regenpauze op 7-5 3-0 in het voordeel van Hewitt het ritme van 'Rocky' zou breken. Maar de natte interruptie leek hem alleen nog maar 'hotter' te maken. Voor Henman het goed en wel in de gaten had, was de tweede set door Hewitt verslonden, waarmee het pleit in feite was beslecht. De Hewitt van gisteren zou nooit meer drie sets op rij verliezen, zo wist iedereen op dat moment. De Hewitt van gisteren verloor er zelfs helemaal geen.

Het bracht hem voor het eerst in de meest prestigieuze tennisfinale van het jaar. Vorig jaar veroverde hij in New York zijn eerste grandslamtitel en weinigen durven nog te wedden dat hij morgen op Wimbledon niet zijn tweede 'major' verovert. Ook Henman wist het zeker: "Er stond meer op het spel dan alleen een plaats in de finale. Met alle respect voor de twee andere halve-finalisten (David Nalbandian en Xavier Malisse, red.). Maar Lleyton en ik wisten allebei dat de winnaar van onze tweestrijd hier met de titel aan de haal gaat. En dat maakt deze nederlaag voor mij nog veel zuurder dan de drie voorgaande keren dat ik in de halve finale sneuvelde."

zoek naar gerelateerde artikelen

vr 5 juli 2002