Irvines geluk bij een ongeluk

Coronel en Arrows-baas
tasten mogelijkheden af

door Coo Dijkman - SUZUKA, zaterdag

Mocht Eddie Irvine morgen in Japan de wereldtitel in de Formule 1 veroveren, dan gaat de 33-jarige Noord-Ier vooral de geschiedenis in als de coureur die Ferrari na twintig jaar weer het rijderskampioenschap heeft bezorgd. Uiteraard krijgt hij als vijftigste en laatste wereldkampioen van dit millennium ook een plaatsje in de Hall of Fame. Twijfelachtig is echter of zijn portret naast grootheden als Fangio, Clarke, Graham Hill, Stewart, Senna, Prost en zijn teamgenoot Michael Schumacher komt te hangen.

Irvine (foto) is nooit voorbestemd geweest om tot de groten der autosport te behoren, al doet zijn koosnaam 'Fast Eddie' anders vermoeden. Opzienbarend was zijn entree in de Formule 1 wel degelijk. "Wat een start van mijn carrière", weet hij nog, "ik kreeg na mijn eerste race een knal voor mijn kop van Senna, crashte in mijn tweede race, vernielde vier wagens in mijn derde race en werd geschorst voor de volgende".

Jos Verstappen die in '94 in de GP van Brazilië debuteerde, was één van zijn slachtoffers toen de Nederlander door 'Irve the Swerve' van de baan werd gedrukt. Het voorval kostte Irvine drie wedstrijden. Echter ook het debuut van Irvine zelf was gedenkwaardig en niet alleen omdat hij meteen een WK-punt pakte. Nadat hij in de GP van Japan 1993 door de latere winnaar Senna op een ronde achterstand was gezet, passeerde hij met zijn Jordan brutaal weer de Braziliaan die de 'rookie' na afloop op het matje riep. Irvine die nooit een blad voor zijn mond neemt, toonde geen respect voor Senna die ontvlamde en hem een klap verkocht.

Vrijbuiter
Ook Peter Collins, destijds teammanager van Lotus, had weinig op met de vrijbuiter nadat Irvine zijn rijder Johnny Herbert al in de openingsronde van de GP van Italië 1994 van de baan ramde. "Ze moeten niet alleen zijn hersenen verwijderen maar het is nu ook tijd dat ze dat met zijn licentie doen", meende Collins.

Zijn vertrek in 1995 naar Ferrari was voor velen dan ook een verrassing. Bij de Scuderia nam Irvine genoegen met veel geld (geschat jaarsalaris 11 miljoen dollar) en de positie van tweede man achter Michael Schumacher. Contractueel moest hij zich ook opofferen voor de Duitser. Niet bepaald een houding die hem tot 'grootheid' zou kunnen bestempelen. Of Jody Scheckter die in 1979 de laatste wereldkampioen voor Ferrari werd, hem afserveerde: "Irvine was nooit snel genoeg om Michael Schumacher de kriebels in zijn buik te geven als een teamgenoot sneller dan je is."

Edoch. Evenals zijn Britse landgenoten James Hunt en Damon Hill die dank zij de resp. opgave van Niki Lauda en dood van Ayrton Senna naar hun wereldtitel reden, werd noodlot zijn geluk. Doordat Schumi I in de Britse GP op Silverstone zijn been brak, moest Ferrari wel de troefkaart Irvine uitspelen. De 'supersub' die volgend jaar voor Jaguar zal rijden, deed zijn werk voorbeeldig, al was het schrijnend te zien hoe de weer herstelde Michael Schumacher hem de zege in de laatste GP van Maleisië schonk. Zoals ook de ongedaan gemaakte diskwalificatie (terecht of niet) altijd een smet op het blazoen van de mogelijk nieuwe wereldkampioen zal blijven.