&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 9 augustus 1999

China als alleenheerser Van onze tafeltennismedewerker - EINDHOVEN, maandag Het meest dramatische moment van de wereldkampioenschappen tafeltennis diende zich gistermiddag aan. Jan-Ove Waldner had in de halve finale een 2-0 en 16-11 voorsprong tegen Ma Lin. Op een onbegrijpelijke manier gaf de Zweedse titelverdediger de leiding uit handen. Ma Lin ontsnapte met 2-3 en zo was het WK definitief kapot voor de Europeanen met een vijfde volledig Chinese eindstrijd. Na Novi Sad (1981) en Tianjin (1995) was dit de derde keer in de geschiedenis van de tafeltennissport dat de Chinezen beslag legden op alle gouden en zilveren medailles in het individueel wereldkampioenschap. De belangrijkste plakken waren voor Liu Guoliang bij de mannen en Wang Nan bij de vrouwen. Olympisch kampioen Liu (23) had zijn handen vol aan zijn vier jaar jongere landgenoot Ma Lin. Met 3-2 en ook nog eens 24-22 in de vijfde game ging de winst naar Liu, die eerder al met Kong Linghui de dubbeltitel had veroverd. Het gevecht met Ma Lin behoorde tot de spannendste uit de tafeltennishistorie. Bij de vrouwen stond Wang Nan (20) jarenlang in de schaduw van de inmiddels schatrijke Deng Yaping (twee keer olympisch en drie keer wereldkampioene). Wang mocht de troon bestijgen via een moeizame 3-2 overwinning op de zeventienjarige Zhang Zhining. De Europeanen waren bij de vrouwen in geen velden of wegen te bekennen. Bij de laatste zestien bevond zich slechts één speelster wier wieg in Europa heeft gestaan: Csilla Batorfi uit Hongarije. De andere vijftien waren allen geboren Aziaten; sommigen zijn inmiddels wel in het bezit van paspoorten van Europese landen. Bij de mannen is de situatie minder dramatisch, maar gezien de leeftijd van Europese toppers als Waldner, Persson, Primorac en Schlager ziet ook hier de toekomst er uitermate somber uit voor het oude continent. De complete heerschappij van Azië - zeg maar China - is in zicht. De nieuwe president van de wereldbond ITTF, de Canadees Adham Sharara, maakt zich grote zorgen over de situatie. "Als tafeltennis in het westen afkalft, is dat bijzonder slecht voor de toekomst van onze sport. Maar ik hou me maar vast aan de wetenschap dat acht jaar geleden China bij de mannen slechts de zevende natie van de wereld was. Nu zijn ze weer de absolute top, maar dat hoeft niet zo te blijven." Samenwerking, op dat aambeeld hameren nogal wat Europese landen en ook Wang Nan vindt dat er veel meer samengewerkt zou moeten worden in Europa. Maar daarmee gaat ook de nieuwe wereldkampioene voorbij aan de realiteit. In het Chinese sportklimaat zijn de bobo's en de trainers nog volledig de baas, maar iets dergelijks is in Europa niet mogelijk. De onttroonde wereldkampioen Jan-Ove Waldner vindt dat de Europeanen vooral gebruik moeten maken van hun eigen individuele kwaliteiten. "Daarmee hebben we het uiteindelijk altijd gered." Over kampioenen hebben de Chinezen niet te klagen. Wel opvallend bij het WK in Eindhoven was de treurige manier waarop ze 'hun' sport verkochten. Terwijl vrijwel alle sponsors een Chinese achtergrond hadden en de Chinese staats-tv de belangrijkste afnemer was van de NOS-beelden (zo'n veertig uur live-televisie), deden de spelers er weinig aan om hun sport te promoten. Emotieloze kampioenen, geen bereidheid om tijdens de persconferenties meer te vertellen dan obligate, van bovenaf opgelegde teksten. Met uitzondering van de laatste kampioen, Liu Guoliang. Die ging volledig uit zijn dak na zijn triomf. Maar dat was wat de Chinese presentatie betreft dan ook het enige lichtpunt. Bij de organiserende Nederlandse Tafeltennisbond kon er wel een lachje af. Het beoogde aantal betalende toeschouwers van 8000 werd met 3000 ruim overtroffen. Over de prestaties kon de bond allesbehalve tevreden zijn. De enige speler die naar behoren presteerde, was Danny Heister. Hij versloeg de hoger geplaatste Tsjech Petr Korbel en verloor 'netjes' met 1-3 van de nummer één van de wereld, de Wit-Rus Vladimir Samsonov.

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.