&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 9 augustus 1999

Jan Timman kan naar huis Van onze schaakmedewerker - LAS VEGAS, maandag Dit weekeinde is het laatste geweest, waarin een Nederlandse schaker officieel een zet mocht doen in het Wereldkampioenschap schaken van dit jaar. De hoogst omstreden knock-out-formule in dit hoogst omstreden jaarlijkse wereldschaakkampioenschap (nu al wordt gevochten om de vraag, of en zo ja waar er volgend jaar weer zo'n extravagant evenement zal worden gehouden) brengt de Nederlandse schakers weinig geluk. Bij de vorige aflevering in Groningen, twee jaar geleden bleef de spanning langer bewaard, waren er ook meer landgenoten, die zich via zonetoernooien of via hun plaats op de internationale ratinglijst een plekje hadden verworven. In de aflevering van 1999 viel dat genoegen uitsluitend te beurt aan Dimitri Rijnderman, Friso Nijboer en Jan Timman. De eerste twee op grond van het zonetoernooi, de laatste op grond van zijn positie op de wereldranglijst. Jan Timman behoorde zelfs tot de geplaatste spelers, die pas in de tweede ronde hoefden aan te treden. Dat was maar goed ook, want Rijnderman en Nijboer vlogen er in de eerste ronde meteen al uit. Zij hadden dan ook geduchte tegenstanders, en dat is zo blijkt telkens weer het enorme risico van de knock-out-formule: maandenlange voorbereiding kunnen met één ongelukkige zet worden weggevaagd. Dat dit niet uitsluitend voor Nederlandse spelers geldt, maar voor iedereen, is natuurlijk een open deur. Timman had in de tweede ronde geloot tegen Lev Aronian, een zeventienjarige Armeniër. Een man, wiens ster nog niet zo hoog gerezen is aan het internationale schaak-firmament, maar die toch snelle vorderingen maakte in rating. Best te vrezen, en Timman heeft ook bepaald geen walk over gehad. De eerste partij won hij, maar daar kwam dan wel een verzuimde remisekans van zijn tegenstander aan te pas in het verre eindspel. Omdat Timman toch in die eerste partij voortdurend aan het touw had getrokken, eigenlijk driekwart van de partij op winst had gestaan, kan hier niet gesproken worden van geluk. Nee, dat was allemaal prima in orde, en ook de manier waarop hij in de tweede partij de zaak dichthield. In de derde ronde moest Timman dus voor de tweede maal aantreden en wel tegen Alexander Fedorov. Ook niet zo'n gruwelijk bekende naam in het westen, maar niettemin een gereputeerd grootmeester. De manier waarop hij Timman met zwart in 34 zetten versloeg, laat aan duidelijkheid weinig te wensen over en in de return-ontmoeting had hij, met wit spelend, dus genoeg aan een puntendeling. Het is een bijna onmogelijke taak om met zwart tegen een gelijkwaardige tegenstander op dit niveau op winst te spelen. Daar hoeft Timman zich de haren dus niet over uit het hoofd te rukken. Wel is het buitengewoon spijtig dat hij in dit vroege stadium uit het WK verdwijnt. Zou dit het einde van zijn carrière zijn? Dat is al vaker gezegd, maar Jan Timman is een van de zeer weinigen die rondom de vijftigjarige leeftijd nog steeds volop meedraaien in de top. Een man, die nu al een jaar of twintig de wetten van de logica tart, is Victor Kortsjnoj. Hij is nu 68 jaar en dus op een leeftijd waarop men niet meer aan dit soort martelende wedstrijden mee zou moeten doen, zelfs als men er nog voor zou worden uitgenodigd. Maar de verschrikkelijke Victor is nog steeds een machtsfactor van belang. En dan puur op de 64 velden zelf. Hij zit nog steeds in de race, won in de derde ronde van niemand minder dan Dolmatov, een man, die meer dan dertig jaar jonger is, en daarmee is Kortsjnoj de enige vertegenwoordiger van de oude garde, die in Las Vegas nog meespartelt in de grote visvijver, waaruit straks met de hengel een kampioen naar boven zal worden getrokken.

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.