&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 26 april 1999

Verreweg de beste door Sieb Oostindie - ROTTERDAM, maandag foto: Hans van Tilburg Feyenoord was dit jaar veruit de beste ploeg van de KPN Telecompetitie en vierde daarom gisteren reeds de 14e landstitel in haar bestaan. Niemand mag praten over een kampioen van de armoede, want het enorme gat dat de Rotterdammers sloegen met de concurrentie is daarvoor veel te groot. De voorsprong van 16 punten op Vitesse en nog meer op andere volgers duidt in de eerste plaats op de kwaliteit van het constante Feyenoord en pas in de tweede plaats op de zwakte in de gelederen van de achtervolgers. Vorig seizoen eindigde Feyenoord nog met 28 punten achterstand op Ajax. Momenteel staat de ploeg van Leo Beenhakker 24 punten voor op de Amsterdammers. Dat de rollen zo snel en zo rigoureus zijn omgedraaid, had werkelijk niemand durven dromen in de Kuip. Maar juist daardoor krijgt de inhaalslag nog veel meer betekenis. Feyenoord heeft met Rob Baan en Leo Beenhakker aan de leiding gewoonweg een goede visie op de ontwikkeling van het nationale voetbal gehad en plukt daar nu de vruchten van. Wie zo snel vijf van de zes inkopen moeiteloos kan inpassen, heeft er in alle opzichten blijk van gegeven te weten wat hij doet. Voorzitter Jorien van den Herik heeft een uitstekende zet gedaan met het aantrekken van Rob Baan. Omdat de preses zich meer en meer terugtrok van het front en de professionals in de Kuip gedegen hun werk deden, ontstond er een bijna onwerkelijke rust in Rotterdam-Zuid. Een werkklimaat waarin deze selectie gedijde. Het management had goed in de gaten dat er door het vertrek van talloze topvoetballers uit Nederland sprake was van een pittige nivellering in het nationale voetbal en smeedde met beperkte financiële middelen een hecht en degelijk collectief. De som van de delen werd daardoor meer dan elf delen, iets wat in Amsterdam en Eindhoven pas later dit seizoen erkend werd. Tenminste, gezien het huidige technische beleid dat vooral ook op het aantrekken van Nederlandse sub-toppers is gericht. Het is verfrissend te merken hoe 'normaal' alle spelers van Feyenoord zijn en hoe weinig kapsones de voetballers hebben. In 'Zuid' lopen nog voetballers die verder kunnen denken dan hun individuele interesses en als een gezond stel jongens bereid is met elkaar een klus te klaren. Leo Beenhakker proefde nog geen anderhalf jaar geleden op zijn eerste werkdag een sfeer van boosheid, gelatenheid en berusting rondom en in de Kuip. Daarom sprak hij gisteren van een enorme progressie, gestaafd door cijfermateriaal: "Wij hebben 22 van de 29 duels gewonnen, de bijna meeste goals gemaakt en de minste tegengekregen. Het gemiddeld aantal toeschouwers is van 24.000 naar 30.000 gestegen. En we hebben veel minder excessen gehad, de irritatiegrens is dus belangrijk naar beneden gelegd". Natuurlijk genoot de 'Don' van dit kampioenschap. Het was voor hem een titel, waarvan hij zijn hele leven gedroomd heeft, want ooit wilde Beenhakker nog eens terugkeren bij Feyenoord, en dan natuurlijk het liefst met een aansprekend succes. Het sierde de Rotterdammer dat hij zich niet stoer op de borst sloeg en ook de eigen gemoedstoestand niet tot hoofdonderwerp wilde bombarderen. Daarmee gaf hij aan, dat de club belangrijker is dan hijzelf. En zo is het natuurlijk ook. Eerder, tijdens de winterstop, had de gelouterde trainer daar al heel mooi blijk van gegeven, toen hij aangaf waarom hij aan het eind van dit seizoen niet wilde stoppen. "Stoppen op een hoogtepunt is een vorm van ijdelheid". Het gaat dus om de club en niet om het ego. Dat die club niet altijd briljant voetbalde, hoeft niemand aan Feyenoord uit te leggen. Hoewel de ploeg de laatste weken lang niet meer kon brengen wat het voor de winterstop liet zien, is het een fraaie karakterisering dat deze selectie er één is die per se niet wil verliezen. "Wij hebben puur gekozen voor de prestatie. De eerste zaak was winnen, en dan als het even kan ook nog goed voetballen. Een uitgangspunt dat de club nodig had", aldus Beenhakker. Feyenoord kwam de competitie door met het keurmerk van betrouwbaarheid. Slechts twee keer verslikte het zich in de competitie (AZ en Willem II). Het gebrek aan ervaring deed zich vooral gelden in de return voor de Europa Cup, thuis tegen Stuttgart. Dat de selectie evenwel evenwichtig was, bleek uit het vervolg. "Dit is niet het eindpunt, maar pas het begin", zei Beenhakker gisteren over de behaalde titel. "Deze groep blijft in principe bij elkaar, er zit nog genoeg rek en progressie in. Wij weten wat we verder nodig hebben en willen. De vraag is alleen of het financieel haalbaar is binnen de mogelijkheden van Feyenoord". Met oog op de Champions League is duidelijk, dat het volgend seizoen een nog veel zwaarder jaar wordt. In mentaal en fysiek opzicht. Feyenoord speelde in 98/99 in grote lijnen altijd met hetzelfde elftal en kende het geluk van weinig schorsingen en nog minder langdurig geblesseerden. Een versterking in de breedte is dus zeker op zijn plaats, een versterking in termen van pure topkwaliteit een zware missie die heel wat moeilijker te realiseren zal zijn. Niettemin is deze ploeg al heel wat meer klaar voor Europees voetbal dan bij de eerste kennismaking met de Champions League in 1997, toen Juventus binnen zeven minuten op 2-0 voor stond en de Italianen de Rotterdammers een afgang bezorgden: 5-1. Zoiets zal Feyenoord niet snel meer gebeuren. Daar is de ploeg inmiddels teveel voor gegroeid. Feyenoord is namelijk gedegen, al is dat een kwalificatie die vooral internationaal de handen op elkaar brengt. Feyenoord - NAC 2-2 (2-1). 30. Shoukov 0-1, 36. Tomasson 1-1, 42. Cruz 2-1, 66. Arveladze 2-2. Scheidsrechter: Van der Ende. Toeschouwers: 47.500. Gele kaart: Konterman, Van Gastel (Feyenoord), Broers, Schreuder, Versteeg, MacDonald (NAC). 46. Bosz/McDonald 73. Vos/Van Vossen. 79. Korneev/Kalou 86. Gaasbeek/Shoukov.

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.