&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 26 april 1999

Richards maakt het verschil Van onze basketbalmedewerker - DEN HELDER, maandag Nog één te gaan. Basketballandskampioen Hans Verkerk Keukens/Den Helder staat op de drempel van titelprolongatie. Door de 65-60 thuiszege op Ricoh/Amsterdam brachten de Marsdiepers de stand in de slotserie om het kampioenschap van Nederland op 3-1 in hun voordeel. Ze hebben nu genoeg aan één overwinning uit de komende drie wedstrijden, waarvan één in Den Helder, om zich opnieuw voor een jaar kampioen van Nederland te mogen noemen. Mocht dit lukken dan zullen de Helderse fans zeker nog terugdenken aan de uitmuntende tweede helft van hun topscorer Nii Nelson Richards. De uit Sierra Leone afkomstige, in Zambia geboren en in de USA getogen forward met de geverfde haardos à la Dennis Rodman sleepte zijn ploeg na de hervatting erdoor heen. In de cruciale fase van wat weleens de meest cruciale wedstrijd van de finaleserie zou kunnen worden, was hij de enige die zich aan de spreekwoordelijke wurggreep van de Amsterdamse verdediging wist te ontworstelen. Richards was niet te stoppen en scoorde 18 zwaar bevochten punten, van zijn totaal van 22, juist toen het erop aankwam. Bij de rust (36-36) wezen alle voortekenen echter in de richting van een Amsterdamse zege. De eerste helft was van een zeer hoog niveau. Amsterdam met een sterke Chris McGuthrie en Joe Spinks was voortvarend gestart en leek bij 26-34 afstand te gaan nemen. Het beheerste de borden, (19 om 7 rebounds) en schoot een verdienstelijke 47 procent. Den Helder had het onwaarschijnijke schotpercentage van 59 nodig om dit te compenseren en bij te blijven (rust 36-36). De kans dat dit na de pauze zou worden gecontinueerd, was miniem. De tweede helft bevestigde dat vermoeden: het schotpercentage van de thuisclub zakte naar 46 procent. Maar, er gebeurde ook iets dat niemand had verwacht. Den Helder ging de fysieke strijd met Amsterdam aan en kwam daar voor het eerst als overwinnaar uit tevoorschijn. Met, verrassend genoeg, spelverdeler Tony Miller als toprebounder (de kleinste man van de ploeg!), pakte het 6 rebounds meer dan zijn opponenten en scherpte de verdediging dusdanig aan dat de Amsterdammers nauwelijks nog aan open schoten toe kwamen. Het Amsterdamse schotpercentage zakte dan ook naar een dramatische 33 procent. In deze patstelling was het Nii Nelson Richards die de doorslag gaf: "Ik voelde me lekker, mijn teamgenoten zetten goede bloks voor me en Tony Miller gaf me goede passes", aldus probeerde de sympathieke Richards zijn aandeel te minimaliseren. Maar er was meer voor nodig dan goede bloks en goede passes om de prestaties van deze prachtige atleet mogelijk te maken. Richards gaf een demonstratie van perfect uitgevoerde één tegen één acties. Hij schoot van afstand, ging soms links en soms rechts langs zijn tegenstanders, stopte plotseling af voor korte en lange schoten, of ging ineens explosief door naar de basket. Hij speelde als in een roes: alles lukte tegen de beste verdediging van Nederland en 70 procent van zijn schotpogingen gleden door de ring. Hij werd daarin goed gesteund door Tony Miller die 9 punten combineerde met 8 assists, 6 rebounds en 2 onderscheppingen, en slechts eenmaal balverlies. Amsterdam beging in die fase de fout om te statisch te gaan spelen. Niet alleen werd het tempo uit de wedstrijd gehaald, maar de bal ging nauwelijks rond, normaal gesproken een sterk punt van de hoofdstedelijke aanval. Daardoor werd de Helderse verdediging niet onder druk gezet en namen nog maar slechts twee spelers initiatieven: de Amerikanen Chris McGuthrie en Joe Spinks, die ieder 19 punten scoorden. De anderen werden door deze speelwijze als het ware 'kalt gestellt'. Tweemaal demarreerde Den Helder naar een verschil van 6 à 7 punten, eenmaal kwam Amsterdam terug. Toen de verder goed spelende Mario Bennes bij 65-60 en nog 24 seconden te gaan drie vrije worpen achter elkaar miste, was het pleit beslecht. Amsterdam zal nog een jaar moeten wachten op het eerste kampioenschap uit de clubhistorie. Of heeft het nog een kans? Coach Ton Boot: "Ik constateren dat we theoretisch nog maar 10 procent kans hebben, maar mijn gevoel vertelt me dat we toch kampioen gaan worden. Ik vind gewoon dat we de iets betere ploeg hebben. Ik beschouw het als mijn taak en een grote uitdaging om dit de komende dagen op mijn spelers over te brengen."

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.