&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

donderdag 22 april 1999

Vezelsector molensteen De vezelsector, en dan met name die voor de textiele vezels, blijft voor Akzo als een molensteen om de nek hangen. Vijfentwintig jaar van saneren, herstructureren en massa-ontslagen hebben niet kunnen voorkomen dat het een kwestie van aanmodderen blijft in een groot deel van de vezelactiviteiten. De aankondiging van de zoveelste saneringsronde is nu een feit. Miljarden guldens zijn er de afgelopen jaren voor al die ingrepen uitgegeven als bijzondere lasten. Aandeelhouders werden gedurende die 25 jaar regelmatig verrast met tegenvallers. Leek het weer even wat beter te gaan met Akzo als concern, dan bleken er plotseling weer extra voorzieningen te moeten worden getroffen om de vezelsector op het rechte spoor te krijgen. Ten tijde van de oliecrisis dreigde het concern zelfs ten onder te gaan door de problemen bij de vezels. Sinds het ontstaan van Akzo in de zomer van '69 door de fusie tussen AKU (Algemene Kunstzijde Unie) en KZO (Koninklijke Zout-Organon) is echter een geheel nieuwe onderneming ontstaan. Het concern van nu lijkt dan ook niet meer op dat van 30 jaar geleden: de vezelactiviteiten, ooit een van de belangrijkste pijlers, vormen nu nog maar een minderheid binnen de onderneming, de geografische spreiding van het concern is beter en op een aantal terreinen is men zelfs wereldmarktleider. In de afgelopen tien jaar ging het aantal personeelsleden bij de bedrijven van de huidige Acordis-groep (waarin de vezelactiviteiten van Akzo en van de vorig jaar overgenomen Courtaulds zijn ondergebracht) omlaag van 27.000 naar 16.000. Azië is een van de grootste concurrenten voor de westerse vezelconcerns. Bij zijn afscheid in 1994 zei topman A. Loudon dat al 40 procent van de chemische vezels in die regio werd geproduceerd. Akzo bleef echter toekomst zien voor zijn eigen producten en saneerde en herstructureerde onverminderd door. Volgens analisten trok de Duitse Hoechst echter in de afgelopen jaren de enig juiste conclusie door zijn textiele vezels (waaronder Trevira) aan de Indonesische Multikarsa te verkopen. Een oplossing voor een deel van de problemen dacht Akzo twee jaar geleden te hebben gevonden door het overhevelen van productie van Duitsland en Nederland naar het goedkope Polen. Daar kreeg een werknemer maar een fractie van hetgeen hij in Nederland of Duitsland zou verdienen. Maar echt zoden aan de dijk zette dit toch ook niet. Daarom leek de overname van de Britse Courtaulds vorig jaar als een geschenk uit de hemel te komen: samenvoegen van beider activiteiten op vezelgebied zou tot een schaalvergroting kunnen leiden, die het mogelijk moest maken om als zelfstandige onderneming tegen de internationale concurrentie op de boksen. Dit jaar moest de verzelfstandiging eigenlijk al een feit zijn, maar recente tegenslagen op de markt zijn oorzaak van vertraging. Want waar de Akzo-top onvoldoende rekening mee had gehouden, was het Aziatische en Russische gevaar. In Azië viel de vraag door de economische crisis weg, de producten vonden hun weg naar de Europese markten. Hetzelfde ging op voor Rusland. Ook daar was er geen vraag meer naar textiele vezels. Die gaan nu naar Turkije. In dat land worden daarvan goedkope (half)fabrikaten van gemaakt, die tegen dumpprijzen op de Europese markt worden afgezet. Een nieuwe saneringsronde is het antwoord van Akzo. Of die voldoende is, moet worden afgewacht. Meer maatregelen zouden zeer wel nodig kunnen zijn. Maar de aandeelhouders Akzo zijn wel wat gewend. Gisteren schoot de koers van het aandeel in ieder geval met EUR2,00 omhoog naar EUR43,10. Adriaan Janszen

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.