&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 19 april 1999

Frank Vandenbroucke klasse apart door Bert Schaap - ANS, maandag Het defilé werd afgesloten met de mooiste overwinning in zijn carrière. Met zijn welverdiende triomf in Luik-Bastenaken-Luik gaf Frank Vandenbroucke weer een nieuwe dimensie aan de wielersport. Pas 24 jaar jong is de Belgische vedette er nu al in geslaagd met diverse ongeschreven wielerwetten de spot te drijven. Vandenbroucke is namelijk coureur van beroep. Zijn seizoen begint op 1 februari en eindigt eind oktober. In die periode rijdt hij altijd en overal met slechts één doel: winnen. Met zijn enorme charisma en persoonlijkheid is de jonge vader uit Ploegsteert na Luik-Bastenaken-Luik het nieuwe idool van de mondiale wielersport. Michael Boogerd komt daar vlak achter. Daarom was de 85e uitvoering van La Doyenne in meerdere opzichten historisch, omdat de finale gekleurd werd door twee fanaten voor wie de wielersport veel en veel meer is dan hun beroep. Met rascoureurs als 'Boogie' en 'VDB' wordt er langzamerhand afgerekend met het tijdperk waarin het begrip 'pieken' werd geïntroduceerd. Grote namen konden het zich jarenlang permitteren om een paar koersen uit te kiezen en zichzelf vol te stoppen. De rest van het seizoen werd gebruikt om 'het spul' uit hun lijf te rijden en om te genieten van het zojuist verdiende contract. Een dergelijke mentaliteit ontbreekt bij Vandenbroucke en Boogerd. Als exponenten van een nieuwe generatie schreven zij de ontknoping van de finale van Luik-Bastenaken-Luik, die zoals zo vaak op La Redoute begon. De helse klim op 36 kilometer van de aankomst maakte in een klap duidelijk hoe de kaarten waren geschud. Tweevoudig winnaar Michele Bartoli demarreerde, maar miste de macht van de afgelopen edities. "Ik had gewoon geen goede dag", verklaarde de nummer één van de wereldranglijst na afloop. "Daar zijn geen excuses voor. Ik geloof niet dat mijn mindere vorm het gevolg is van het beestenweer in de Waalse Pijl. Daar had iedereen last van." Nadat Boogerd het gaatje had dichtgereden, explodeerde Vandenbroucke. Met behulp van zijn ploeggenoten Maarten den Bakker, Niki Aebersold en Markus Zberg zette de Rabobank de achtervolging in. "Wij hadden hem misschien wat langer moeten laten zwemmen", keek ploegleider Adri van Houwelingen terug. "Dat is achteraf gepraat, want als je Vandenbroucke een halve minuut geeft, zie je hem niet meer terug. In de Omloop Het Volk heeft iedereen zijn les geleerd." Na de hergroepering denderde een groep van zeventien man richting Luik en waren Rabobank en Mapei met vier man voorin vertegenwoordigd. Vandenbroucke moest het stellen met zijn meesterknecht Peter Farazijn. De scheve verhoudingen zorgden echter geen moment voor paniek. Daarvoor is de blonde beul een te groot strateeg. "Vrijdag heb ik de finale verkend. Vorig jaar werd ik gelost op de Côte de Saint-Nicolas, daar ben ik een paar keer extra omhoog gereden. Het stuk ervoor is veel vlakker en ideaal om met een paar man weg te rijden. Gelukkig was Farazijn in de buurt. Hij heeft de opdracht om op kop tempo te rijden uitstekend uitgevoerd. Mijn overwinning is zeker ook de zijne." Door het hoge tempo en het slopende wedstrijdverloop bleef de kopgroep tot de voet van de Saint-Nicolas intact. Namens Mapei opende Bettini en reageerde Boogerd. Toen was Vandenbroucke aan de beurt en was Luik-Bastenaken-Luik beslist. "Ik had onze jongens al gewaarschuwd om niet te wachten tot de Saint-Nicolas, maar helaas was het beste ervan af", vergeleek Van Houwelingen. "Na La Redoute zaten wij met vier man bij de zestien. Kwantitatief het sterkste zijn is echter nog geen garantie op succes. In mijn ploeg zit geen renner met dezelfde explosiviteit als Bartoli of Vandenbroucke. Wij eindigen met vier renners bij de eerste tien en zijn als collectief ijzersterk. De Amstel Gold Race is gelukkig een meer tactische race. De finale is minder slopend en voor onze renners beter geschikt om om de beurt in de aanval te gaan. Dat is het verschil met deze klassieker die alleen door superkampioenen gewonnen kan worden." Die status hoort bij Frank Vandenbroucke. Op zijn twintigste won hij al Parijs-Brussel. Daarna volgden aansprekende overwinningen in Parijs-Nice, Gent-Wevelgem en, dit seizoen, de Omloop Het Volk. Zijn eerste klassieke zege was slechts een kwestie van tijd. Uitgerekend in de allerzwaarste wedstrijd van het jaar loste Frank Vandenbroucke deze belofte in. "De klassiekers zijn mijn terrein. Ik ben geen echte klimmer en laat de Tour een keer schieten. In de Vuelta begint mijn voorbereiding op het wereldkampioenschap in Verona. Vandaag heb ik bewezen dat mijn vertrek bij Mapei een goede stap is geweest. Ik wilde zelf het kopmanschap dragen en bij Cofidis heb ik die kans gekregen." Waarna hij de wielerwereld alvast waarschuwde: "Deze overwinning is schitterend, maar jullie mogen best weten dat met Luik-Bastenaken-Luik mijn erelijst nog lang niet af is." Luik-Bastenaken-Luik: 1. Vandenbroucke (Bel) 264 km 6.25.23 (41,100 km/u), 2. Boogerd (Ned) op 0.30, 3. Den Bakker (Ned) 0.41, 4. Bartoli (Ita) 0.44, 5. Bettini (Ita) 0.54, 6. Aebersold (Zwi) 0.55, 7. Markus Zberg (Zwi), 8. Camenzind (Zwi) 0.56, 9. Bölts (Dui), 10. Roux (Fra), 11. Aerts (Bel), 12. Spruch (Pol), 13. Velo (Ita) 0.58, 14. Rebellin (Ita) 0.59, 15. Figueras (Ita) 1.06, 16. Farazijn (Bel) 3.07, 17. Tsjmil (Bel) 8.00, 18. Jemison (VSt), 19. Vasseur (Fra), 20. Garzelli (Ita), 38. Voskamp 8.04. Stand Wereldbeker: 1. Vandenbroucke 198 punten, 2. Tsjmil 161, 3. Van Petegem (Bel) 129, 4. Spruch 112, 5. Tafi (Ita) 100, 6. Peeters (Bel) 82, 7. Bartoli 80, 8. Zabel (Dui) 74, 9. Markus Zberg 73, 10. Boogerd 70, 12. Van Bon 67, 15. Den Bakker 58. Stand Wereldbeker ploegen: 1. Rabobank 37, 2. Lotto 34, 3. Mapei 33, 4. Lampre 29, 5. La Francaise des Jeux en TVM-Farm Frites 15.

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.