&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 19 april 1999

Rabo-collectief op waarde geklopt door Raymond Kerckhoffs - ANS, maandag Zelden waren een tweede en derde plaats zo makkelijk verteerbaar. In het Ardennenoffensief deel 85 van Luik-Bastenaken-Luik gold meer dan ooit het recht van de sterkste. Michael Boogerd en Maarten den Bakker viel niets te verwijten. Zij werden geklopt op waarde. Hun respectievelijk tweede en derde plaats in La Doyenne waren sublieme prestaties. Zonder teleurstelling, maar met respect keek het tweetal op het podium schuin omhoog naar een superkampioen, die weer eens een uitzonderlijke dag had. Zijn naam? Frank Vandenbroucke, nu al de kampioen van de 21e eeuw genoemd. Met vier renners was de Rabobank vertegenwoordigd na de bestorming van de steilste Ardennen-helling, de Côte de la Redoute die de finale inluidde. "Maar al hadden we met tien man gezeten, "op dit onmenselijk zware parcours kun je de kracht van het collectief niet tactisch uitbuiten", keek Boogerd terug. "Hier worden duels van man tegen man uitgevochten en blijft de sterkste over. Vandenbroucke was een klasse apart." Het maximaal haalbare werd gerealiseerd. "Vooraf hadden we afgesproken dat ik pas op de Côte de Saint-Nicolas in de aanval moest gaan. Zo lang wachten is moeilijk. Toch kon ik me inhouden. Toen ik achter Paolo Bettini aan ging, kon alleen Vandenbroucke aansluiten. Halverwege zette hij nog eens aan. Het was pats boem. Ik viel niet stil, maar Frank reed gewoon enkele kilometers harder. Hij heeft die explosie in zijn benen waardoor hij een enorme jump kan maken, terwijl ik meer een klimmer ben die het van een constant ritme moet hebben. Als ik twee procent beter was geweest, was ik bij hem in het wiel gebleven. Maar dan zou hij me in de sprint geklopt hebben." Maarten den Bakker completeerde het podium en werd ook nog gehuldigd als winnaar van het Ardens weekeinde, een regelmatigheidsklassement over de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Toch nog een hoofdprijsje voor de Rabobank. Bij het weerzien met ploegleider Adri van Houwelingen haalde de Zuid-Hollander vragend zijn schouders omhoog, waarna het tweetal opgelucht en voldaan in elkaars armen viel. "Dit is de eerlijkste finale van het jaar", gaf Den Bakker aan. "De laatste kilometers zijn net een individuele tijdrit. Eerder demarreren heeft weinig zin, in de straten van Luik komt de rangorde van de sterksten vanzelf te voorschijn." Toch baalde Den Bakker een beetje. "Als je zo dicht bij de zege bent, is het een beetje zuur dat je op een super-Vandenbroucke stuit. Woensdag werd ik nog geklopt door een in topvorm stekende Michele Bartoli, nu stak er weer iemand met kop en schouders boven de rest uit. Al voor de Redoute zag ik dat Vandenbroucke de beste was en daarna hebben we hem ook in de gaten gehouden. Boven op de Redoute kreeg ik last van kramp in mijn benen, maar hoe dichter we bij Luik kwamen, hoe beter ik weer ging rijden. Markus Zberg en Niki Aebersold hebben nog geprobeerd om uit de kopgroep demarreren, maar Peter Farazijn en Bettini hielden het tempo voor hun respectievelijke kopmannen Vandenbroucke en Michele Bartoli zo hoog, dat elke aanval gedoemd was te mislukken. Wij hebben het geprobeerd en kunnen niet meer dan heel tevreden zijn. Meer zat er niet in." Maar van het Nederlandse tweetal is het peloton nog niet af. Zaterdag wachten de Limburgse kuitenbijters in de Amstel Gold Race. "En dat is een klassieker waar de tactiek een hoofdrol kan spelen", keek Boogerd fanatiek vooruit. "We hebben hier aangetoond dat we de sterkste ploeg zijn. In eigen land moeten we de collectieve meerderheid eindelijk eens uitbuiten."

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.