&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 19 april 1999

Pak slaag voor Oranje door Dick Springer - DEN BOSCH, maandag Van het vooraf gevreesde 'gevoelige tikje' was niet eens meer sprake. Het Nederlands Fed-Cupteam kreeg dit weekeinde op eigen bodem een ongenadig pak slaag van de Belgen, die in Den Bosch aantoonden wat iedereen in tennisland eigenlijk al wist: het Nederlandse vrouwentennis speelt op het mondiale toneel geen enkele rol van betekenis meer. Achtereenvolgens Dominique van Roost, de zestienjarige debutante Justine Henin en de gisteren voor de met buikkrampen kampende Van Roost ingevallen Els Callens waren in de Brabanthallen te sterk voor Miriam Oremans (twee nederlagen) en Amanda Hopmans. De twee laatste partijen van het onderlinge duel waren slechts aardig voor de statistieken, maar wreven het zout nog wel wat dieper in de gapende wonden: 0-5. Het wetboek van het mondiale tennis staat vol genadeloze artikelen. Zo luidt een van de belangrijkste wetten dat op het laten liggen van kansen de (figuurlijke) doodstraf staat. En Amanda Hopmans en Miriam Oremans weten inmiddels dat met die wet niet valt te spotten. Beide speelsters kregen op de openingsdag van het duel tegen België opgelegde kansen om hun eerste partij in het enkelspel te winnen, maar hielpen die kansen allemaal om zeep. Hopmans was in haar openingspartij tegen Dominique van Roost op een 5-4 voorsprong in de derde set tot twee keer toe zelfs twee klappen van de overwinning verwijderd (op 0-30 en deuce), maar verliet uiteindelijk toch zwaar aangeslagen de baan. Dat deed winnares Van Roost ook, omdat de krampen haar bijna te machtig werden. De Belgische sjokte aan het eind van de openingspartij als aangeslagen wild over het centre-court, gekweld door hevige krampen in haar rechterhand en benen. Huilend zat ze tijdens de laatste 'pauzes' op haar stoel, met als enige pijnstiller de troostende woorden van coach Ivo van Aken. "Op dat moment wist ik niet meer wat ik moest, of ik de partij nog wel kon uitspelen", verklaarde een nog steeds zwaar aangeslagen Van Roost vele uren na haar heroïsche zege. "Ik ben blijven lopen, ben over de pijn heen gekomen en heb alle risico genomen om de punten zo kort mogelijk te houden." Van Aken was vol bewondering: "Dominique is 'over het lint' gegaan. Als coach kun je alleen maar heel gelukkig zijn met zo'n atlete." Hopmans en coach Hans Felius spraken zaterdag na afloop van het mini-drama van 'een toneelstuk' en geloofden geen moment in de fysieke malheur van Van Roost, die zich voor haar duel van gisteren tegen Oremans afmeldde en door Els Callens werd vervangen. Maar Van Roost acteerde zeker niet - zo ja, dan is zij de belangrijkste kandidate voor de volgend jaar uit te reiken Oscars - maar wist op het juiste moment aanspraak te maken op haar vechtlust; een ingrediënt dat in het Nederlandse recept voor een geslaagde Fed-Cuptaart schrijnend ontbrak. "Op zo'n manier zou ik nooit willen winnen", sprak Oremans, nadat het pleit definitief in Belgisch voordeel was beslecht. Maar in het wetboek van de tennissport valt tegen winnen, op welke wijze dan ook, geen bestraffend artikel te vinden. Het had Oremans, haar teamgenoten en niet in de laatste plaats coach Felius netjes gestaan als zij wat minder over hun Belgische opponenten hadden gezeurd en de hand wat meer in eigen boezem hadden gestoken. Wie zoveel kansen laat liggen, verdient simpelweg niet te winnen; zeker niet als de tegenstander, over het gehele duel gezien, gewoon een paar klassen beter speelt. Nederland ziet zich nu voor de loodzware taak gesteld samen met zeven andere landen te strijden om het laatste toegangskaartje voor de Wereldgroep voor het jaar 2000, wanneer de strijd om de Fed Cup in een nieuw jasje wordt gestoken. Felius was, ondanks de afdroogpartij tegen België vol vertrouwen over een goede afloop. De constatering dat de Nederlandse tennissters al twee jaar, zowel in de Fed Cup als bij de Grand Slam- en WTA-toernooien niet of nauwelijks presteren, noemde hij "een pessimistische benadering. Als Brenda (de lange tijd geblesseerde Brenda Schultz, die binnenkort haar rentree in het profcircuit hoopt te maken, red.) er weer bij is, horen wij beslist bij de beste dertien landen die vanaf volgend jaar de Wereldgroep vormen." In juli krijgt Oranje de kans de daad bij de woorden van haar coach te voegen. Buiten de wereldgroep vallen, is voor de toch al zo onzekere toekomst van het Nederlandse vrouwentennis een mokerslag, zo realiseerde ook Felius zich. "Die klap kan lang doordreunen. Wil je nieuwe speelsters goed opleiden, dan is het belangrijk dat de huidige generatie een juiste spiegel vormt." Maar na de ontmoeting met België is die spiegel flink beslagen, om niet te zeggen stukgeslagen.

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.