&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

maandag 19 april 1999

Als een haas ervandoor door Frank Woestenburg - ROTTERDAM, maandag Pas woensdagavond besloot Kamiel Maase, na overleg met zijn trainer Bram Wassenaar, dat het weinig kwaad kon als hij vijftien kilometer de kopgroep zou 'hazen' tijdens de negentiende editie van de Rotterdam marathon. Het ontspannen gevoel waarmee Wassenaar thuis voor de buis aanvankelijk het hand- en spanwerk van zijn pupil volgde, maakte naarmate de wedstrijd vorderde plaats voor angst en ongeloof. Maase sleurde op kop, voorzag anderen van drank en hield ze uit de wind. Hij deed alles, behalve uitstappen. Na 38 kilometer liep de in Wageningen woonachtige micro-bioloog nog altijd met de besten mee. Op een schema dat zou leiden naar een eindtijd van 2,07 uur. "Toen dacht ik bij mezelf: als je nu nog uitstapt, ben je een grote 'kloris'. Trainingstechnisch is het misschien niet verstandig door te gaan, maar als sportman doe je dat gewoon." De 27-jarige baanatleet passeerde ruim drie minuten na de Keniaanse winnaar Japhat Kosgei (2.07,09) de finish: in 2.10,10. Drie seconden eerder had Greg van Hest zijn tweede marathon voltooid. De 25-jarige Tilburger had Maase met een enorme versnelling op het laatste stuk weten voor te blijven. Totaal uitgeput moest hij de extra krachtsinspanning meters na de streep bekopen met een harde val op het Rotterdamse asfalt, maar dat deerde hem in het geheel niet. Na 35 kilometer had een toeschouwer Van Hest erop attent gemaakt dat er een landgenoot voor hem liep. "Ik dacht eerst: die man is gek", aldus Van Hest. Twee kilometer later hoorde hij opnieuw iemand roepen dat Maase nog altijd in de wedstrijd zat. "Toen dacht ik: verdomme, het zal me toch niet gebeuren? Ik ben maanden met de voorbereiding bezig geweest, voor Kamiel Maase is het niet eens een hoofddoel. Als ik hem niet had achterhaald, zou ik behoorlijk pissig op mezelf zijn geweest." Van Hest zei het met een lach, want zover had hij het niet laten komen. Bovendien was hij, ondanks een enorme blaar onder zijn linkervoet die hem ruim twintig kilometer lang parten had gespeeld, ruimschoots onder de olympische richttijd (2.11,30 uur) gebleven. Datzelfde gold voor Kamiel Maase, sinds gisteren de snelste Nederlandse marathondebutant in de geschiedenis. Zelden ook zal er een atleet zo onbevangen aan de tocht over ruim 42 kilometer zijn begonnen als Kamiel Maase in Rotterdam. Een week eerder had hij in Spanje nog vrij diep moeten gaan om op de tien kilometer onder de limiet voor de wereldkampioenschappen in Sevilla, eind augustus, te blijven. Hij slaagde met een tijd van 27,50,30 minuten daarin en het herstel van die race verliep voorspoedig, maar een week later een volledige marathon lopen? Daar was hij in het geheel niet mee bezig geweest. "Het lag echt niet in mijn bedoeling veel langer door te gaan dan de afgesproken vijftien kilometer, maar het ging me allemaal erg makkelijk af. Na twintig kilometer keek ik eens om en zag ik alleen maar atleten goedkeurend naar me knikken. Omdat ik het gevoel had nuttig werk te verrichten, ben ik nog maar eventjes doorgegaan", vertelde Maase, met veel gevoel voor understatement. Pas op het 37-kilometerpunt kwam hij voor de eerste maal serieus in de verleiding zijn avontuur op de marathon voor gezien te houden. Daar ergens stond immers het atletenhotel. Een warm bad lonkte, maar Maase besloot anders: "Ik was toch al uitgecheckt." "Bovendien had ik nergens last van. Pas de laatste vier kilometer ging het met hangen en wurgen. Toen kwam ook die man met de gigantische hamer om de hoek kijken. Tot die tijd ging het tamelijk eenvoudig", aldus Maase. Om er een seconde later lachend aan toe te voegen: "Eigenlijk is het een eitje, zo'n marathon lopen." Zijn verval in de laatste fase van de wedstrijd bewees echter het tegendeel. Twee kilometer voor de Coolsingel liep Maase nog altijd onder het schema van het negentien jaar oude Nederlandse record van Gerard Nijboer (2.09,01). Die wetenschap maakte Maase na afloop weinig uit. Het geeft echter wel zijn potentie aan op de klassieke afstand, zag hij ook zelf in. "Er zit kennelijk nog aardig wat voor me in het vat. Ik heb nu behoorlijk met mijn krachten gesmeten en nauwelijks fatsoenlijk gedronken. Af en toe een paar druppels uit een plastic bekertje, meer niet. Jos Hermens reikte me op het laatst een volle bidon aan; dat is mijn redding geweest." Gerard Nijboer, de huidige bondscoördinator voor de wegatletiek, sprong direct na de finish bij Maase en Van Hest om de nek. Niet omdat zijn eigen record overeind was gebleven, maar omdat Nederland eindelijk weer twee atleten heeft die internationaal een woordje mee kunnen (gaan) spreken. "Ze hebben het allebei in zich 2,08 te lopen, misschien nog wel sneller", aldus de doorgaans zo voorzichtige Nijboer. Waar Van Hest reeds uitkijkt naar de volgende marathon (mogelijk Amsterdam of Berlijn), daar is Maase nog lang niet met zijn toekomst op de marathon bezig. Met het oog op Sydney heeft hij nog geen definitieve keuze gemaakt tussen de marathon en de tien kilometer ("Ik wil eerst dit laten bezinken"), maar zeker is dat deze zomer de baanatletiek onveranderd de hoogste prioriteit blijft houden. "Het was misschien niet verstandig in dit stadium van het seizoen een hele marathon te lopen, maar aan de andere kant: de wereldkampioenschappen zijn pas in augustus. Tijd genoeg om uit te rusten." Tijd genoeg ook voor trainer Bram Wassenaar om van de schrik te bekomen. Maase: "Ik heb hem kort na de race gebeld. Eigenlijk verwachtte ik een donderpreek, maar dat viel best mee. Hij kon dit geintje wel waarderen."

Auteursrechten voorbehouden 1996-1999, © Dagblad De Telegraaf, Amsterdam De Telegraaf-i wordt het best bekeken met Netscape Navigator, Netscape Communicator of Microsoft Internet Explorer.