In feite kun je de reacties die we deze week ontvingen op onze oproep over fobieën in twee categorieën onderverdelen. Ongeveer de helft van de inzenders maakte zich boos over het aanpraten van artsen en media van onredelijke angsten, de rest mailde of schreef over zijn of haar eigen ervaringen met een fobie.

Illustratie:Dilys de Jong

Neem E. Pleiter bijvoorbeeld. Hij vindt dat we vooral moeten ophouden met zeuren: "In vele landen heerst er anarchie en zijn er angsten, moord en doodslag, lijfelijke onderdrukking, honger, wanhoop, pijn, verdriet. Iedere dag opnieuw. En in Nederland lopen ze al over een spin, hond, kat, muis, het onmogelijke Nederlandse weer etc. te morren en te janken." En ook D. van der Aa, altijd goed voor een cynische kijk op de dingen des levens, denkt er ongeveer zo over: "Mijn god mensen, wat zijn we toch allemaal een stelletje zenuwlijders geworden. Vroeger maakten de mensen zich meer druk over of ze te eten zouden hebben en hoe ze de kou konden overleven. Tegenwoordig echter worden de mensen dankzij prullerige semi-wetenschappelijke bevindingen en ontdekkinkjes en de media de angstkamertjes ingepraat!"

Een ieder heeft natuurlijk recht op zijn of haar eigen mening, daar is deze rubriek ook voor, maar beide heren willen we er toch op wijzen dat die angsten nu eenmaal bestaan en dat sommige mensen er zo veel last van hebben dat het hun leven ruïneert. Zoals Elly Meelker bijvoorbeeld: "Ik was ontzettend bang om afgewezen te worden. Dat maakte me helemaal mensenschuw. Te bang om op te vallen. Te bang om mijn mond open te doen. Te bang om mijn mening te geven. Te bang om ergens tegenin te gaan. Dat maakte het ontzettend moeilijk om normaal sociaal te functioneren. Je probeert wel aan van alles mee te doen, maar je blijft op de achtergrond, je valt niet op en als je iets wilt zeggen, praat een ander daar zo overheen en uit angst zeg je maar niets meer", zo schrijft ze. Jaren van therapie hebben haar er uiteindelijk bovenop geholpen: "Ik ben nu zelfs zover dat ik sinds kort bezig ben met het begeleiden van gespreksgroepen voor vrouwen in de overgang en dat gaat hartstikke leuk. Wie had dat ooit van mij gedacht?"

En Kelly: "Ik heb een panische angst om alleen de straat op te gaan. Waar ik bang voor ben? Ik zou het je niet kunnen vertellen, bang om flauw te vallen. Ik kan het niet goed onder woorden brengen, het enige wat ik wel weet, is dat ik nu eigenlijk in de bloei van mijn leven hoor te zijn maar er ontzettend veel leuke dingen aan mijn neus voorbijgaan. Veroorzaakt door een onzichtbare, ontastbare boosdoener, genaamd: ANGST."

En verder schreven er nog mensen die bang zijn voor onweer, slangen en spinnen, maar de meest bijzondere fobie was wel die van mevrouw Kosten. Zonder de oorzaak te kennen, is ze namelijk als de dood voor kikkers. "Het woord alleen al, dan lopen de rillingen (nu óók weer) over m'n lijf. Zet mij bij wijze van spreken in een ruimte waar die griezels zitten en ik beken alles!! Ik ben nu 68 jaar, dus hard rennen gaat niet meer zo, maar zet zo'n engerd voor mijn neus dan zie je mij in geen velden of wegen meer. Waar die doodsangst vandaan komt? Vraag het me niet, want zo'n beest doet niks. Toch?"

Uw reacties:

SLANGEN

Voor slangen ben ik panisch bang! Die vreselijke dieren met hun gladde koppen en kronkelende lijven! Bij het 'zappen' op tv kom ik vaak zo'n beeld in een natuurprogramma tegen, dus snel wegdraaien om weer van de schrik te kunnen bekomen. Onvoorstelbaar dat toeristen soms met zo'n engerd om de hals staan! In 'Bold & Beautiful' kwam er onlangs ook zo'n wurgscène voor (heb afleveringen overslagen) en ook 'Goede Tijden, Slechte Tijden' liet zich vorige week niet onbetuigd, tot mijn afgrijsen (niet verder gekeken). Of het een jeugdtrauma is, weet ik niet. Krokodillen vind ik niet eng.

E. VAN DIJK-VAN DAALEN

SMOESJES

Mijn man zit al jaren met angst, het beheerst zijn hele leven. Vroeger hield hij het voor zich, maar soms merkte ik wel dat hij weinig ergens heen ging of met mensen sprak of contacten maakte. Hij leefde in een wereld van angst. Hij heeft veel moeten liegen om onder dingen uit te komen. Voor wat hij uit angst niet durfde doen had hij altijd wel een smoesje om eronderuit te komen. Op zijn werk had hij het ook moeilijk.

Nu met de jaren bespreken we veel dingen, ook over zijn angsten. Hij is in 1980 en 1998 twee keer een jaar in therapie geweest, maar de angsten blijven. Hij heeft geleerd er wat beter mee om te gaan. Ik stuur u hier een brief van Panassia bij. Ik hoop dat u zo een beetje begrijpt dat het leven voor mij ook moeilijk is. Bijvoorbaat dank

J. P. VROEDT-SCHREUDER

KIKKERS

Over fobieën gesproken! Ik heb een fobie waar mijn omgeving zcih al jaren over verbast en stiekem over gniffelt. Ik ben namelijk panisch voor kikkers! Het woord alleen al, daar lopen me de rillingen (nu óók weer) over m'n lijf, dat heb ik al van kinds af aan. Zet mij wij wijze van spreken in een ruimte waar die griezels zitten en ik beken alles!! Echt waar, zó erg is het hoor! Ik ben nu 68 jaar, dus hard rennen gaat niet meer zo, maar zet zo'n engerd voor mijn neus dan zie je mij in no time in geen velden of wegen meer. Waar die doodsangst vandaan komt, vraag het me niet, want zo'n beest doet toch niks? Toch? Tegen mijn man zeg ik wel eens: "Als er een tijger onze tuin in zou komen wandelen dan zou ik zeggen: 'Goh, 'n tijger, doe de deur even dicht'." Raar he? Zijn er nog meer mensen zijn die gruwen van die springers?

MW. KOSTEN

ONWEER

Mijn probleem is onweer. Als kind was ik er al bang voor. Woonde op een boerderij en we moesten een eind fietsen naar school. Dat was in Zevenaar, Gelderland. In de zomer konden we net even tussen de middag naar huis om warm te eten. Ik weet nog goed, áls er dan een onweersbui aankwam, ik gewoon terugging. Ik was zó bang!

Heden ten dage nog, ik woon nu al 49 jaar in Amsterdam, maar hoor of zie ik het onweren, krijg meteen hartkloppingen en heb ik het niet meer! Ook maak ik in de zomer vast geen afspraken als er onweersbuien voorspeld zijn. Het is voor mij een fobie. Gelukkig hebben we deze hete zomer, wonder boven wonder, geen heftig onweer gehad. Ik ben daar héél erg blij om, tot nú toe. Ik weet niet of iemand mij hier nog in kan helpen. Ik ben geboren in 1930, dus zal het wel mijn hele leven houden?!

MW. C. GERRITSEN-DORRESTIJN

ZEUREN

Waar zeuren we hier in Nederland over? De rest van de wereld kampt met meer ellende dan die 'ingeblikte-aangepraatte-geimporteerde' angsten. In vele landen (derde wereldlanden.o.a. Midden-Oosten, Zuidoost Azie en Afrikaanse landen) heerst er anarchie, angsten, moord en doodslag, lijfelijke onderdrukking, honger, wanhoop, pijn, verdriet. Iedere dag maar weer en in Nederland lopen ze al over een spin, hond, kat ,muis, het onmogelijke Nederlandse weer, etcetc, te morren/janken. Laten we maar met z'n allen eerst grondig, bewust, resoluut, constant de bejaarden, de kleine kinderen en de minder validen op hun juiste levenswaarde te schatten, te waarderen, te onderhouden, te respecteren, te liefhebben. Dan komen we echt waar we wezen moeten. En angstvrij!

E. PLEITER

ANGST

Ik ben een jonge vrouw van 19 jaar. En ik herken dat wel, een angst hebben. Ik heb al een paar jaar last van hyperventilatie. Dat is begonnen toen ik in mijn examenjaar zat. En ja, dan is dat volgens de mensen om je heen een heel logisch gevolg, je hoort de woorden faalangst en zenuwen. Maar niemand beseft op dat moment dat jij het niet ervaart als zenuwen, nee jij denkt gewoon dat je doodgaat. Ik kan je vertellen dat de angst die je op dat moment ervaart je niet meer loslaat. Het duikt op de meest rare plekken en op de meest rare momenten. Je gaat een eigen wereld creëren, want daar ben je veilig. Ze zeggen vaak dat een hyperventilatie-'patient' een fobie ontwikkeld. En ook dat gaat voor mij op. Ik heb een panische angst om alleen de straat op te gaan. Waar ik bang voor ben? Ik zou het je niet kunnen vertellen, bang om flauw te vallen. Ik kan het niet goed onder woorden brengen, het enige wat ik wel weet, is dat ik nu eigenlijk in de bloei van mijn leven hoor te zijn maar er ontzettend veel leuke dingen aan mijn neus voorbijgaan. Veroorzaakt door een onzichtbare, ontastbare boosdoener, genaamd: ANGST

KELLY

VERSLAAFD

Lachen is gezond. De snelle mens uit het westen (en helaas ook een tendens in derdewereldlanden) wil de dingen al te makkelijk hebben in dit leven. Hoe sneller en ongecompliceerd hoe beter. Vastgeroest in denkpatronen en handelen; ontdekken dat je het spoor bijster bent; teruggeworpen op oerinstincten maken ons nog meer panisch,irritant voor onze omgeving en in het ergste geval een kasplantje. Doodgeknuffeld in die onbezorgdheid en alles mag en kan maatschappij, zijn we nu beland opeen moment van bezinning, dat er iets gruwelijk met deze maatschappij aan de hand is. Ook al die lui die fanatiek staan te zwaaien met de bijbel,koran en of Torah dragen (droegen) bij tot zoveel angsten en natuurlijk onze genadeloze tv-film media, die altijd op de eerste rang zitten, om al deze ellende vast te leggen. Men kan eeuwen zitten praten over angsten, maar ik heb het idee dat mensen inmiddels 'verslaafd' zijn geraakt aan het gevoel,de gevoelens, de emoties, de gevolgen en..er niet meer uit willen of kunnen stappen! We hebben elkaar angsten lopen inpraten en moeten daarmee stoppen en weer op het punt komen van constructieve gedachten en handelen.

CLEO P.

BANG

Waar zijn we allemaal toch zo bang voor? Voor het onbekende, voor die persoon die we zien als we voor de spiegel staan? Voor onweer? Voor bemoeizuchtigen, voor bemoeials, onder het mom van media- consultancy?(journalisten)? Voor volgende week, omdat we niet weten wat er kan gebeuren? Angst voor die zekerheid (geborgenheid), die we zogenaamd hebben of ooit hebben gehad en bang deze te verliezen? Bang om vrienden te verliezen, bang weer voor die eenzaamheid, voor die leegte, geen weerklank meer om je heen, geen bevestigingen dat je zo goed bent, zo mooi, zo geslaagd in dit leven, zo knap? Wat een ellende allemaal als je om je heen kijkt. Als we de media en de buurman mogen geloven, zijn er een op de tien mensen om ons heen 'angstige konijnen' met tig soorten fobieën (angsten). De zielenknijpers worden er alleen maar rijker van en moeder Staat idem dito.

V. COOTHZIG

EXCUUS

Bang is iedereen, zelf de best opgeleide commando-trooper doet het soms in zijn broek. Sommige lui houden er van om die angst over anderen heen te storten of te misbruiken in het ergste geval. Continu die angst(en) als excuus gebruiken voor hun (menselijke) tekortkomingen. Wanneer het hun uitkomt, passen ze die angst-theorie toe. In hun intermenselijke relaties kan dat een negatieve, storende en desastreuze werking hebben. Zelf als men koppig, snel geirriteerd is en ongeduldig, dan nog durft men hun angst(en) als excuus te gebruiken. Diepe angst ergens voor hebben is al erg genoeg, zeker voor de angsthaasjes, maar alle menselijke tekortkomingen, verwrongen karakter-eigenschappen onder de noemer 'angst' te gooien, gaat me te ver. Hier ben ik bang voor, voor zulke mensen!

DEN ACKERS

SPINNEN

Ik ben een jaar geleden aan mijn spinnenfobie gekomen. Mijn hondje was net overleden, ik had mijn incestverleden net opgerakeld en was bezig met een therapie uit te zoeken bij 't Riagg.. Toen was mijn dochter jarig en zou ik helpen met de borreltjes en de hapjes. Door mijn verleden denk ik niks goed te kunnen doen en ben erg nerveus. Alles bij elkaar kwam tot een botsing met mijn dochter en een beetje verdrietig ging ik naar huis. Het was warm in bed 's avonds en ik was bang. Ik wilde met licht aan slapen en haalde het muggenrooster binnen zodat ik prikvrij kon slapen. Er scheen een grote rioolspin aan het rooster te hangen en toen ik het licht aandeed viel die op de grond en liep razendsnel langs mijn bed. Ik heb zo hard gegild dat mijn man dacht dat ik een geest zag. Ik ben daarna zo bang van spinnen geworden (ik was er al panisch voor) dat ik in mijn eigen huiskamer en slaapkamer niet meer durfde te zitten. Nu, een jaar later, gaat het goed met me, maar die angst is nooit helemaal weggegaan. En als ik 's avonds thuiskom, durf ik nog steeds niet goed in de huiskamer te komen en loop dan snel naar boven naar een kamertje waar ik me wel veilig voel.

RIA VAN SANTEN

HEL

Sinds 1964 tot op heden word ik gehinderd door fobieën. In de eerste jaren dat mij dit overkwam, was het leven een hel. Ik durfde niets. Veel therapieën gevolgd en wat nu overgebleven is, zijn straatvrees en claustrofobie. Dus na al die jaren (ik ben nu 80 jaar) heb ik geleerd ermee te leven. Gelukkig leeft mijn man nog en steunt mij waar hij kan. De beperkingen zullen wel niet meer verdwijnen, al zou ik het graag willen.

ANONIEM

OMMEKEER

Angst, wie is bang voor angst? Niet iedereen is gelukkig! Angst, het begint al in je moedersbuik, de kinderjaren, dat je bang gemaakt wordt door volwassenen of door leeftijdgenootjes. Gevoed door angst(en). Daar begint het al. Jammerlijk! Angst voor de dood, angst om overreden te worden door een dronken automobilist, angst dat ze in het restaurant in je eten spugen, angst om je werk te verliezen, mijn god mensen, wat zijn we toch allemaal een stelletje zenuwlijers geworden. Vroeger maakten de mensen zich meer druk om of ze te eten zouden hebben en hoe ze de kou

konden overleven, hedendaags worden de mensen ook dankzij prul semi-wetenschappelijke bevindingen en ontdekkinkjes en de media, de angstkamertjes ingepraat! En de huisartsen tegenwoordig hebben het ook niet allemaal op een rijtje, want ook zij dragen bij dat burgers onnodig angsten ontwikkelen. Desalnietemin is dit fenomeen angst (oerangst) een snel in opmars rukkende emotie in onze op illussies gefundementeerde maatschappij en dat er hopelijk een ommekeer komt in een andere soort bewustzijn, een andere manier van denken en handelen.

D. VAN DER AA

BLOED

Mijn zoontje was een jaar of 6 toen ik pizza voor hem neer zette met de waarschuwing 'Oppassen, want hij is bloedheet'. Hij heeft niks gegeten. Toen ik vroeg waarom niet antwoorde hij: 'Jij zei bloedheet, er zit bloed op!'. De tomatenketchup zag hij voor bloed aan.

ELLY

KETTINGREACTIE

Net als een steentje dat in een vijver plonst en de ringen erom heen die alsmaar groter worden, zo kunnen angsten, fobieën in een mensenleven ook groter worden. Verlatingsangst is misschien wel een van de grootste angsten die we hier in de westerse maatschappij kennen. Mensen die zichzelve en anderen (partners of toekomstige partners) hun leven zo complex (kunnen) maken, door die verlatings-angst. En door die angst krijgen ze alle soorten kwaaltjes erbij. Van de ene moment op de andere. Een van die aandoeningen is hyperventilatie. Een niet te onderschatten hedendaagse gebeuren binnen onze maatschappij. Angst, de grote raadgever van de mens. Als mensen echt willen en kunnen luisteren naar adviezen, dan zou er een hoop onnodige pijn,verdriet en frustraties niet hun aandeel zijn in dit leven. Ik hoef alleen maar om me heen te kijken op mijn werk. Vele ontslagen de afgelopen jaren binnen het concern en degenen die mochten blijven, lopen nog steeds op eieren. Enorme angsten hebben velen in hun greep. Hypotheken die afgelost moeten worden, een nieuwe auto die afgelost moet worden en hoge kosten gemaakt bij beurs-beleggingen en dan dreigt er ontslag. Nee, collega's die hun angsten meenemen naar hun werk en dit (on)bewust projecteren op andere collega's is geen goeie ontwikkeling binnen onze samenleving. Angst op zich is naar mijn bescheidenheid niet zo erg, het is die kettingreactie die veroorzaakt wordt door de omgeving; die onbegrip, ongeduld, maar bovenal die onwetendheid...Angst, ach, waar was ik ook weer bang voor?

D. DE JONG

HEMEL

Tja, vreselijk lijkt me dat met zo'n fobie te moeten leven. Wat ik me nog herinner toen ik jong was rond 16-20 jr, als ik dan ergens bang voor was, dan ging ik er juist op af en deed juist die dingen die me angstig maakte. Daarna voelde ik me in de zevende hemel, had het toch maar weer geflikt, en het bleek dan achteraf altijd mee te vallen. En nu met 50 jaar geen angsten meer allang niet meer gelukkig. Een van de voordelen van oud worden: voor de duvel niet meer bang.

BELLE

INTELLIGENT

Ik heb met veel plezier het verhaal van Harry gelezen. Ik heb zelf 12 jaar een meervoudige fobie gehad en alle therapieën en trainingen versleten die je kunt bedenken. Zoals altijd heeft de laatste dokter gelijk. Binnen twee sessies van 24 uur was ik van mijn klachten af. Inmiddels heb ik zelf een praktijk voor mensen met irreële angsten en fobieen. (Natuurlijk wel alle opleidingen gevolgd om een goed therapeut te zijn!) Het is absoluut niet nodig om jaren en jaren een beperking mee te slepen. De oplossing is eenvoudiger dan veelal gedacht wordt! Op de site www.solar-plexus een uitleg over mijn benadering en opzet van de trainingen. Ik ben er van overtuigd dat als een fobielijder echt van zijn beperkingen af wil, hier een mogelijkheid voor is. Let wel, je moet wel bijzonder intelligent zijn om een fobie te ontwikkelen. Ik heb nog nooit een domoor met een fobie ontmoet!

ALIE VISSERING

AFWIJZING

Ik was ontzettend bang om afgewezen te worden. Dat maakte me helemaal mensenschuw. Te bang om op te vallen. Te bang om mijn mond open te doen. Te bang om mijn mening te geven. Te bang om ergens tegenin te gaan. Dat maakte het ontzettend moeilijk om normaal sociaal te functioneren. Je probeert wel aan van alles mee te doen, maar je blijft op de achtergrond, je valt niet op en als je iets wilt zeggen, praat een ander daar zo overheen en uit angst zeg je maar niets meer. Ze hebben je niet in de gaten, je bent er eigenlijk niet. Die angst blokkeerde ook mijn eigen ontwikkeling. Je omgeving blijft zich ontwikkelen, maar ik stond stil. Op een gegeven moment kwam ik zo in de problemen. Ik was zo op mijn tenen aan het lopen om zo 'normaal' mogelijk te functioneren, terwijl ik helemaal niet normaal functioneerde.

Ik heb professionele hulp gekregen. Ik ben bezig geweest om mijn angsten te doorgronden en merkte hoe mijn angsten door onbewuste gedachten werden gevoed. Ik bleef op mijn onbewuste gedachte letten, bij alles wat ik deed, in contact met andere mensen. Het was bijna om er gek van te worden. Het is me gelukt om daar verandering in te brengen. Er ging een wereld voor mij open. Ik praat nu gewoon met iedereen mee en ze praten zelfs terug. Ik durf mijn mening te geven en daar wordt normaal op gereageerd. Ik ben nu zelfs zover dat ik sinds kort bezig ben met gespreksgroepen voor vrouwen in de overgang, te begeleiden en dat gaat hartstikke leuk. Wie had dat ooit van mij gedacht?

ELLY MEELKER