Illustratie: Dilys de Jong
De zon schijnt, bijna zomer. Tijd om op een terrasje
te zitten. En waar zullen we deze zomer heen gaan
met vakantie? Wordt het Toscane of zullen we voor
iets exotischer kiezen? Egypte, Curaçao,
Brazilië...
Juist
ja, als u zo denkt dan behoort u tot dat handjevol
gelukkigen dat zijn brood met flink beleg op de
plank heeft liggen. Want Nederland mag dan gelden
als een 'rijk land', dat gaat niet op voor een groot
deel van onze bevolking. Naar aanleiding van onze
reportage vorige week over armoede in Amerika vroegen
wij u immers uw verhaal te schrijven over armoede
in Nederland. En hoewel Ruud van de Wetering ervan
uit ging dat wij weinig tot geen reacties zouden
krijgen, "omdat echt arme mensen geen internet
zullen hebben", kunnen wij hem mededelen dat
dat honderd procent meeviel. Misschien omdat er
nog steeds zoiets bestaat als gratis internet, maar
waarschijnlijk vooral omdat, alle technologie ten
spijt, er nog altijd zoiets bestaat als de papieren
krant en 'echt arme mensen' krijgen die vaak van
de buren of lezen die in de bibliotheek.
De
anonieme inzendster van 72 bijvoorbeeld zal geen
abonnement hebben. Na aftrek van haar vaste lasten
houdt ze namelijk nog geen 100 euro per maand over.
Dat is armoede, schrijft ze. Ze kan amper eten kopen,
laat staan kleren of eens een keer een plantje voor
in de tuin. "Aan het begin van elke maand sta
ik weer wat meer rood en ik kijk met angst en beven
naar het moment dat de tv, koelkast of noem maar
op het begeeft. Ik ben al heel lang op zoek naar
(thuis)werk maar dat lukt niet meer, dus het wordt
een vicieuze cirkel."
De
vrouw die zich liet scheiden van een buitenlandse
man die weigert alimentatie te betalen, ziet het
leven soms niet meer zitten. "Wat vooral zwaar
weegt, is de dag van morgen: welke rekeningen van
incassobureaus liggen op de mat? Hebben we morgen
iets te eten? Van 's morgens vroeg tot 's avonds
laat loop je met zorgen rond. Iedere ochtend huil
ik zonder dat iemand het ziet, bang voor de nieuwe
dag. Ik tel de uren af tot het donker is. 'Oef,
weer een dag voorbij!' Geloof me, er heerst nog
echte armoede in Nederland, achter gevels, onzichtbaar.
In dit land hang je de vuile was niet buiten, zo
zijn we immers opgevoed!"
Ook
deze mevrouw wenste anoniem te blijven, net als
de meeste mensen die ons deze week schreven. Blijkbaar
wordt de armoede dubbel belast omdat mensen zich
er ook nog voor schamen. Ans Schuimen is daar een
uitzondering op. Na aftrek van alle vaste lasten
moet ze het met een gezin van vier personen maandelijks
doen met 92 euro. Door de ziekte van haar man kan
noch hij noch zij werken. Eens in de drie maanden
is zelfs die 92 euro er niet omdat dan de verzekeringen
betaald moeten worden.
"Er
wordt gesproken dat de ministers een salarisverhoging
moeten krijgen van 30% bovenop het salaris van €9500.
Terwijl de minima in onze samenleving al gedurende
jaren geen verhoging hebben gehad. Een alleenstaande
moet rondkomen van een bedrag van amper €700.
Op steeds meer plaatsen worden voedselbanken opgericht
omdat de mensen na aftrek van de vaste lasten niets
meer over houden." Ans wil nu samen met een
vriendin ook in haar woonplaats een voedselbank
op gaan richten. De brieven waarin gevraagd wordt
aan de winkeliers of ze iets bij willen dragen,
zijn al geschreven. Het wachten is op subsidie voor
de postzegels, want nee, die kunnen er van die 92
euro niet meer af!
Uw
reacties
LENEN
Ik
wil hiermee reageren op de oproep 'Armoede in Nederland'.
Weet
er wel wat vanaf. Ik hoor en zie wat in mijn omgeving
en zelf leef ik van een uitkering. Armoede uit zich
(komt door) de dure euro! Dat die er is gekomen,
betekent verder prijsstijgingen in de meeste winkels,
zodat men alle winkels af moet lopen en zoeken naar
goedkopere producten. Als ik wat kopen wil, dan
ga ik eerst naar andere winkels om te kijken of
het goedkoper kan en dan denk ik drie keer na over
of ik het wel nodig heb. Is het product te duur
dan koop ik het niet, dan wacht ik af of er korting
komt. Volgens mij doen vele mensen dat ook of ze
kopen niks, ook zielig dat wel.
Verder
de vraag 'waar doen ze het van?' Tv-reclame is ook
misleidend over de dure leningen die mensen moeten
sluiten voor bijv. een tv, koelkast... ik vind dat
ze dat niet moeten uitzenden, bah! zodat mensen
nog meer in de problemen komen. Nee, geef mij maar
de guldens terug, want daar kon je veel meer mee
kopen of doen, bijv. uitgaan, kleding en schoenen
kopen.
Zo
dit was mijn verhaal, de groetjes, anonieme schrijfster
uit Assen.
ANONIEM
GEWOON
DOORGAAN
Armoede
- financieel? - in Nederland bestaat. Spreek uit
ervaring, zelfs jarenlang... inmiddels bijna 16
jaar.
Van
1-7-1988 in de bijstand, daarna tot heden een deelpensioentje,
tje, tje. Bijstand: laagste categorie... alleenstaand
en ook nog autochtoon en middelbaar (ook de bijstand
kent gradaties, welke trouwens ontkend worden).
Deelpensioentje: netto maandbedrag lager dan reeds
genoemde bijstand. Leef dus onder het bestaansminimum,
zelfs vér eronder, want het ziekenfonds is
voor mij taboe!
Deelpensioentje
is 'privé'... moet particulier verzekerd
zijn (25%) van het maandelijks inkomen. Zit ver
beneden welstandsgrens. Ziekenfonds slechts 'open'
voor werkenden en 'genieters' van uitkeringen van
staatswege!
Hoe
red ik het? NIET DUS! Althans NIET op papier. 50%
van het inkomen gaat alleen al op aan genoemde ziektekostenverzekering,
huur, 'eigen' deel huursubsidie, rechtstreeks naar
woningbouwvereniging om nog maar te zwijgen over
gas, water, licht, kabel, verzekeringen, etc. en
de overige vaste lasten. Ronde cijfers per maand:
inkomen €812. Huur €200, ziektekosten
€212, vaste lasten €200. Resteert om te
'leven' €200 inclusief PTT-rekening, ±35
euro. Mijn pensioenfonds doet niet aan vakantiegeld
of een 13e maand. Val ook buiten de 'armoede'reparaties,
want geen bijstand meer zoals eenmalige uitkering,
Zalmsnip of wat dan ook. En nu gaat de huursubsidie
ook nog verminderd worden! Tandartsverzekering (particulier!)
ONHAALBAAR, niet op te brengen! geen geld voor de
vereiste sanering en geen geld voor de premie! Verder:
geen sociaal leven meer, geen cultuur, geen vakanties,
geen verjaardagen, geen vervanging van oude apparaten
of meubels, etc. Geen auto, veroordeeld tot het
ellende openbaarvervoer. Zeer beperkte bewegingsvrijheid
en lang onderweg, voornamelijk door wachttijden.
Geen kranten, tijdschriften, etc. Geen gadgets zoals
een mobieltje, pc, e-mail, internet. Geen leuke
dingen voor de kleinkinderen (eigenlijk nog het
ergste van alles)!!!
Dit
is de enige manier om de zaak in de hand te houden...
geen (grote) schulden maken.
Zee,
ik zit niet helemaal achter de geraniums. Doe vrijwilligerswerk
(hetgeen mij in de bijstand een maandelijks extraatje
zou opleveren, NU dus niet). Misschien ongelooflijk,
doch wel waar: ik ben een redelijk tevreden mens.
Want ik ben VRIJ. Ik ben van nature een 'loner',
niet materialistisch en kom in feite tijd te kort.
Reizen doe ik per tv, leren dito nog dagelijks.
Stappen heeft mij nooit kunnen bekoren.
De
weinige echte vrienden zijn Goud! waard. (Schoon)Kinderen,
kleinkinderen nog meer. Ooit was ik 'well to do',
heb heel veel gereisd, driekwart van de aardbol
gezien en daarom is reizen per tv een vreugde, het
weerzien, heb vrede met het thuiszitten.
Ouderwets
afgericht bezit ik vele vaardigheden en kundes.
Als het echt moet, kan ik mij redden, handwerk de
hele wereld aan elkaar, inclusief eigen kleding
(valt onder vaardigheden). Verder hebben de kundes
(kennis) mij nooit aan betaalde arbeid kunnen helpen,
ondanks 243 sollicitaties toen ik nog 'jong' was
(44 jaar... begin bijstand). Als ik al antwoord
kreeg, luidde dit steevast: u bent te oud!, tja...
Conclusie:
financieel een armoedzaaier! Nou en!? Emotioneel
en sociaal absoluut niet! Zelfbeeld is overeind
gebleven, kon met de barre verminderde omstandigheden
leven. Ook nog blij zijn voor anderen die op geldelijk
gebied zich van alles kunnen veroorloven. Geen jaloezie!
Klinkt eng, maar wáár!
Buiten
het kader van de vraag observaties: veel ophef over
misbruik van de wao, net zoveel misbruik van de
bijstand. Echter, ik had nooit in deze categorie
terecht hebben moeten komen. Getrouwd onder het
oude regime: pa zorgt voor de centen. Ma voor de
kinderen, werd ik door justitie (overheidsorgaan!)
de bijstand ingeschoffeld. Inkomen pa: 7 keer modaal!
Een fatsoenlijke alimentatie zou zeker op z'n plaats
zijn geweest. Hof Amsterdam in 1985: 'gelet op de
opleiding van de vrouw kan zij geacht worden in
staat te zijn voor zichzelf te zorgen'. NEE! Ik
was niet gehoord! Pro-Deo, geen HR, wel 19 jaar
getrouwd geweest. Hof bepaalde dat ik per 1-1-1986
niets meer kreeg: achterstand in alimentatiebetaling
zo groot dat dit pas per 1-7-1988 was ingelopen.
Bijstand... ambtenaren, hang them! ronduit vernederend:
hun benadering van hun slachtoffers. Moest het verdragen.
11 jaar en 7 maanden lang. Ik kende hun geheiligde
regels beter dan zijzelf, animositeit! Mateloze
irritatie aan mijn kant: deze stukken onbenul hadden
betaald werk, ik niet! Veel, zeer veel fouten gemaakt
bij berekening en uitbetaling maandelijkse bijstand,
maar... de gemeente maakt nooit fouten. DUS WEL!
Begin
jaren bijstand: armoede in Nederland? Niet dus volgens
de politiek (plucheklevers), geen kwijtscheldingsbeleid,
niets. Ook: successie van bewindvoerders (ministers)
die nergens mee te maken hadden), het enige dat
deze figuren interesseerde was een sluitende begroting
van hun departement. Bijstandslijders synoniem voor
'uitvreters'. Aanpakken die hap. Hetgeen neerkwam
op bijna uithongeren, en stemmingmakerij onder de
bevolking: ze willen niet aan het werk en uitkeringen
riant. Politieke correctheid?
Vergeten
werd dat er geen werk was, hoge werkloosheid. Verder
werkten alle instanties volkomen langs elkaar heen.
Heb gesmeekt om bij en/of overgeschoold te worden.
Niet dus, want TE OUD...
Ondanks
de wel 'terugvordering' is mijn bijstand nooit verhaald
op mijn ex-echtgenoot.
Vijf
jaar lang heb ik gezorgd voor mijn moeder, die 7
km verder woonde, mantelzorg was nog niet uitgevonden.
Moest zelf mijn busabonnement betalen, immers geen
auto, geen fiets, terwijl ik door mijn zorg de gemeente
2000 gulden per maand!!!! bespaarde. In die tijd
werd een rww-uitkering geacht 50 gulden per maand
'ruimte' te hebben. Met een maandabonnement van
100 gulden was de ambtenaar niet aan het verstand
te brengen dat ik die ruimte niet had, tja... Eveneens
geen vervanging van kapotte apparaten, immers een
lening terug te betalen met 50 gulden per maand.
Gelukkig had ik familie, verjaardagscadeaus. Oké
allemaal oud zeer, basta!
Heden,
de familie is er nog steeds, doch alleen in uiterste
nood, 'bedelen' ligt mij niet. Devies: gewoon doorgaan
met ademhalen. Over drie jaar aow, als dit instituut
dan nog bestaat. Voordeel: ziekenfonds weer toegankelijk
of anders een minder dure verzekering, gezien de
a.s. veranderingen op dit gebied. Lost niets op
qua tandarts: deze is ook uit het ziekenfonds verdwenen.
Nederland aan het mummel-bekkie. Het is niet anders.
Tegenwoordig
is er een kwijtscheldingsbeleid: maak ik graag gebruik
van, moet wel. Maar word tureluurs van alle in te
vullen formulieren. Voor iedere instantie apart,
ieder jaar opnieuw. In deze tijd van aan elkaar
gekoppelde bestanden? Een druk op de knop en je
hele financiële lijdensweg is zichtbaar doch
het systeem blijft gehandhaafd en zo ook alle in
te sluiten kopieën, word nog armer van de portokosten.
Die
verdraaide euro. Het enige dat volgens de regels
is verlopen, si de aanpassing geweest van de inkomens.
Zij het slechts die der loonslaven (sorry) en financiële
paria's. Verder, binnen 1 jaar tijd daalde hun koopkracht
met 33% als het al niet meer is. Wat het CBS ook
zegt: hun statistieken gaan niet op voor de (speciaal)
laatste categorie. Kleding? Slechts mondjesmaat.
Levensmiddelen, iets totaal anders. Dagelijks mee
te maken en ja ik blijf omrekenen, enige manier
om te zien hoezeer alles uit de hand gelopen is.
Het
blijft armoede troef, tot aan het einde met de eventuele
aow, verdwijnt mijn pensioentje-tje-tje, so be it.
Reeds gezegd: ik blijf doorgaan met ademhalen, draag
nog steeds mijn steentje bij voor 'dierbaren' in
ieder geval. En heb geleerd politici en woordvoerders
totaal en absoluut te wantrouwen. Ministerssalarissen
moeten 30% worden verhoogd, krijgshaftige Gerrit:
geen sprake van, wel wetend dat dit toch doorgaat...
Anno
1989 (1990?) moest Nederland BV ook de broekriem
aanhalen, de Kamer eigende zich een salarisverhoging
toe van 'slechts' 13%, wel netto hoger! per maand
dan de bijstandsuitkering waarvan ik per maand moest
zien rond te komen, die Gerrit toch... Slechts één
voorbeeld.
Sorry
dat het weer een waterval van woorden is geworden.
Schijnt bij mij niet anders te kunnen. Mocht u in
uw artikel een 'quote' willen gebruiken, dan vraag
ik om anonimiteit, is beter voor de familieverhoudingen.
Naar
mijn mening is er heel veel mis in dit land. Zouden
zaken beter geregeld kunnen worden. Tegenwoordig
kan men - in brieven - zelfs niet meer vertrouwen
op de geschreven regels! In (semi)overheidsexemplaren
bedoel ik. Waar is 'een woord' een 'woord' gebleven?
Noem mij maar een simpele ziel, doch als ik iets
beweer kom ik met bewijzen, als ik iets beloof,
houd ik mij eraan. Daarom: absoluut ongeschikt als
politicus! Hoe hoger ZE klimmen, des te onbetrouwbaarder
ZE worden...
Dank
u voor uw tijd en aandacht.
T.E.
VELTHUYS
SPAREN
Vooral
jongere mensen,moeten leren in de vette jaren voor
de magere jaren te sparen.ook in de computerwereld
kan ze toch les geven, home' based gebruikte computers
verkopen, curriculum schrijven voor industrie en
onderwijs. het boek [the milionair next door zal
inzien geven.dat heeft met het land waar je leeft
niets van doen.uw talenten moeten nuttig zijn voor
de maatschappy en iedere branch heeft een up and
down cyclus.
COR
KEIJZERS
EURO
Ik
wil hiermee reageren op de oproep Armoede in Nederland
Weet
er wel wat vanaf. Ik hoor en zie wat in mijn omgeving
en zelf leef ik van een uitkering.
Armoede
uit zich in de dure euro! Dat die gekomen is. Verder
de prijsstijgingen in sommige meeste winkels, zodat
men alle winkels af moet lopen en zoeken naar goedkope
producten..
Als
ik wat kopen wil dan ga ik eerste naar andere winkels
om te kijken of het goedkoper kan, en dan denk ik
driemaal na of ik het wel nodig heb. Is een product
nog te duur, dan koop ik het niet en dan wacht ik
af of er korting komt en volgens veel mensen doen
dat ook of ze kopen niets. Ook zielig, dat wel,
nou ja.
Verder
de vraag van: waar doen we het van. Tv-reclame is
ook misleidend over de dure leningen die mensen
af moeten sluiten voor bijvoorbeeld een tv of koelkast...
Ik vind dat ze dat niet moeten uitzenden, bah!,
zodat mensen nog meer in de problemen komen. Nee
geef mij maar de guldens terug, want daar kon je
veel meer mee kopen of doen, bijvoorbeeld uitgaan,
kleding en schoenen kopen. Zo dit was mijn verhaal.
De Groetjes. Doei.
ANONIEM
INTERNET
Ik
hoop dat jullie wat reactie krijgen, want echt arme
mensen zullen géén internet hebben...
RUUD
VAN DE WETERING
TOESTANDEN
Gezien
de situatie waarin Nederland zich verkeert, gaan
we hard op weg naar Amerikaanse toestanden. We hebben
in Nederland rijken, middenstanders en armen. De
armen hebben straks geen nagel meer om aan hun kont
te krabben. Amerika, de grootste illusie die wij
aardlingen ons kunnen veroorloven. Het is ons na
de Tweede Wereldoorlog (is het ooit gestopt eigenlijk?)
met geweld door onze Nederlandse kelen geduwd. Die
Amerikaanse cultuur, gewoonten en taal. Het is ons
voorgehouden als een wortel, bengelend voor ons
gezicht. En de meesten trappen/trapten erin. Egoïsme,
verrechtsing van de cultuur, net zo hard als de
Grand Canyon. Verarming van geest heeft al zijn
intrede gedaan. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen
die zich in Nederland inzetten om spiritualiteit,
normen en waarden en cultuur boven water te houden.
CLEO
P.
OUDEREN
Ook
in Nederland is er armoede genoeg, al merkt men
het meestal niet. Vooral onder de ouderen die een
oorlog meemaakten, hun hele leven hard gewerkt hebben
en nu eigenlijk geen menswaardig bestaan meer hebben.
Zelf ben ik bijna 72, heb van mijn 16e tot mijn
63e gewerkt; heb reuma, borstkanker gehad, suiker
en nog zo 't een en ander. Vroeger kon je niet in
een pensioenfonds beneden de 25 jaar. Als je trouwde,
moest je als vrouw uit het pensioenfonds, als dat
bij de desbetreffende baas al bestond, zodat ik
alleen uit mijn laatste baan een pensioentje heb
en geen pensioen van mijn overleden echtgenoot.
In mijn eentje twee kinderen grootgebracht. Ik heb
thans het riante inkomen van €1270,91, waarvan
na aftrek van alle vaste lasten €
92,74 resteert. Dit houdt in dat er geen geld is
voor kleding, kapper, toiletspulletjes, verjaardagen
(ook niet van de kleinkinderen) enz. enz. Over vakantie,
een bloemetje, plantjes voor de tuin en nieuwe kleren
hebben we het al jaren niet meer en ook niet over
de diabetespedicure die niet door het ziekenfonds
(€62,30 p.m.) vergoed wordt. De huishoudelijke
hulp alleen al kost €117 p.m., maar ik kan
niet zonder. Mijn gsm betaalt mijn zoon. Een auto
heb ik niet; wél twee (al wat oudere) poezen
en een hondje van 15 jaar, maar eigenlijk is ook
dat niet meer op te brengen. Ik woon in een heerlijke
4-kamer eengezinswoning en wil niet naar een flatje.
De huur bedraagt €568,25 maar een mij aangeboden
3-kamerflatje doet €750. Nog afgezien van het
feit dat ik een soort flatneurose heb, is dat dus
geen optie. In 2002 kreeg ik huursubsidie: drie
werd een deel uitgekeerd en dat was snel op. Na
die drie keer kwam het bericht dat ik het terug
mocht betalen, omdat ik iets van €30 op jaarbasis
te veel inkomen had. Ik betaal nu nog af! Ik woon
op een woonerf met schatten van buren; het huis
is aangepast met traplift, douchehoek, verhoogde
toiletten en andere kranen, dus wat vind ik in een
flatje dat ik nu niet heb? Mijn kinderen bulken
ook niet van het geld en bij elke instantie stoot
je je neus: doe de krant maar weg en je pc. Maar
dat zijn nu juist de dingen die ik niet wil/kan
missen. Vroeger gaf ik aan alle fondsen, van reuma,
via astma naar hart- en nierstichting en had ik
een Foster Parents kind. Ik had altijd twee tijdschriften
maar dat alles heb ik al moeten opgeven toen ik
65 werd en mijn inkomsten drastisch verminderden.
Nu ben ik zover dat ik me, als ik lees wat er naar
de zgn. derdewereldlanden gaat waar het meeste door
de frauduleuze regeringen opgeconsumeerd wordt,
afvraag of dat niet een beetje minder kan ten faveure
van onze eigen (oudere) inwoners. Aan het begin
van elke maand sta ik weer wat meer rood en ik kijk
met angst en beven naar het moment dat de tv, koelkast
of noem maar op, het begeeft. Ik ben al heel lang
op zoek naar (thuis)werk, maar dat lukt niet meer,
dus het wordt een vicieuze cirkel. Ik blijf de invoering
van de euro mede als oorzaak aanwijzen. Bij het
boodschappen doen, reken ik bewust alles om naar
guldens en als ik dan zie wat iets nu kost, zet
ik het maar gauw terug. Vroeger keek ik bijv. bij
een ontbijtkoek, naar wat ik lekker vond, nu onderaan
in het vak wat de goedkoopste is. En voor de rest
koop ik op de markt en kijk ik naar de reclames.
Als je ziet wat een onsje kibbeling kost op de markt,
schrik je je wezenloos! En ik ben echt niet de enige;
misschien één van de weinige ouderen
die door dit soort artikeltjes in opstand proberen
te komen, maar oplossen doet het niets, ben ik bang.
Een uitje met de Zonnebloem kost ook al €25,
dus maar niet, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
En onze ministers maar 30% loonverhoging voor zichzelf
bedenken en de gevangenen mopperen dat Canal+ vervalt!
Maar vanmiddag heb ik lekker op mijn eigen terrasje
in het zonnetje gezeten en mijn dochter bracht zelfgemaakte
ossenstaartsoep. Die kleren van tien jaar geleden
kunnen nog wel mee en ik ben redelijk gezond. Dus
waar zeur ik ook weer over?
ANONIEM
SCHULDGEVOEL
Na
een echtscheiding van een man (miljonair) in het
buitenland die weigert zich te houden aan een financiële
regeling voor zijn kinderen, getroffen via advocaat
en notaris. Het lijkt onmogelijk om recht te bekomen
in het buitenland. Na een relatiebreuk van 8 jaar
met een man waar ik een franchisingzaak mee had
en net met die breuk ook dit contract ten einde
liep. Daar sta je dan op straat, nergens recht op
hebbend (dus geen uitkering o.d.), een leeftijd
waarmee je niet meer zo makkelijk wordt aangenomen,
geen appeltje voor de dorst, want iedere verdiende
cent ging naar de zaak. Overal wordt je van het
kastje naar de muur gestuurd. Door toch een baan
te accepteren die van veel te laag niveau is (ik
heb goede diploma's en ruime ervaring, waardoor
ik te duur ben en vaak ook te oud), is er bijna
geen tijd om hogerop te komen of instanties te zoeken
voor hulp. Ik verlaat het huis om 7 uur 's ochtends
om 's avonds pas om 19 uur weer thuis te komen.
Dan moet ik koken voor mijn twee zonen, huishouden
tot 23 uur en naar bed, om de volgende dag om half
zes op te staan. Mijn zonen in de leeftijd van 16
en 18 jaar zie ik amper, merk dat hun schoolwerk
achteruitgaat en ze vaak spijbelen (waar zou die
jeugdcriminaliteit toch van komen, een alleenstaande
moeder behoort gewoonweg niet fulltime te werken!),
scholen geven niets door! Terwijl ik altijd een
moeder ben geweest die een goede opvoeding en gezond
eten belangrijk vond, moet ik nu vaak een arme maaltijd
(b.v. 's morgens een bruine boterham met jam, glas
melk, 's middags een bruine boterham met jam, glas
melk en 's avonds een kop soep met droog brood,
glas melk, dit 3 dagen achter elkaar) voor hun neus
zetten en zelf maar eens overslaan. Vaak moet ik
ze nee verkopen als ze iets willen kopen. Schuldgevoelens
daar moet ik maar mee leren leven. Ik zie mij steeds
dieper en dieper wegzakken, rekeningen (verwarming,
telefoon, tv, belastingen, water) lopen op, wij
hebben geen schulden op het gebied van luxe (krant,
tijdschriften, clubs, mobieltjes enz.), dit waren
de eerste zaken die zijn afgeschaft. Touwtjes aan
elkaar knopen en goochelen met geld, daar ben ik
ondertussen een kei in geworden. Fruit, groenten
en beleg zijn onbetaalbaar voor mij! Wat vooral
zwaar weegt aan armoede, is de dag van morgen, welke
rekeningen van incasso's liggen op de mat? Hebben
we morgen iets te eten? Van 's morgens vroeg tot
's avonds laat loop je met zorgen rond. Iedere ochtend
huil ik zonder dat iemand het ziet, bang voor de
nieuwe dag, ik tel de uren af tot het donker is.
'Oef, weer een dag voorbij!' Je probeert je overeind
te houden met het denken aan mensen die het nog
slechter hebben, ik moet niet zo zeuren! Ik ben
gezond en heb twee gezonde, begripvolle zonen. Ach,
of ik het leven het waard vindt? Eigenlijk nu niet
meer zo, maar ik moet. Geloof me, er heerst nog
echte armoede in Nederland, achter gevels, onzichtbaar.
In dit land hang je de vuile was niet buiten, zo
zijn we immers opgevoed!
Het
steekt in mijn hart als ik lees dat de lonen worden
bevroren, uitkeringen verlaagd, maar het salaris
van de minister-president van 9000 euro naar 12.000
euro gaat, omdat het te weinig was. Het steekt in
mijn hart als ik al die rijke BNN'ers op tv zie
die hun luxe en weelde zo graag laten zien in hun
live zo-woon-en-ben-ik-show's. Het steekt in mijn
hart als ik de enorme goededoelencijfers zie die
voor het buitenland zijn. Het steekt in mijn hart
als ik in de supermarkt achter een goedgeklede dame
sta, met haar kar vol dure en onnodige dingen en
zij me dan ook nog eens als vuil bekijkt. Het steekt
me in het hart dat het CWI mij zes enveloppen dubbel
stuurt, gewoonweg verspilling en domheid. Het steekt
me in het hart dat ik weer nee moet zeggen tegen
mijn kinderen.
Ik
ben moe, afgepeigerd, de zin van het leven is weg,
ik heb er niet zo'n zin meer in, maar het moet!
ANONIEM
ARMOEDE
Ik
heb ervaring met armoede in Nederland en in Amerika.
Ik woon al 4 jaar in Amerika en ga hier naar de
universiteit. In Amerika heb je eigenlijk bijna
geen middenklasse. Je hebt rijke mensen en rampzalige
armoede, die de Amerikaanse overheid heel goed verborgen
probeert te houden.
ANONIEM
ROOD
Ik
zit zelf in de armoede, met een uitkering van 717,64
euro en een huur van 375,91 euro + verzekering +
ziekenfonds is het niet om van te leven. Elke maand
sta ik rood om mijn rekeningen te betalen. Ik zou
ook wel eens op vakantie willen, maar als je een
uitkering hebt, lukt dat nooit. Wie heeft een oplossing?
BROEKHOFF
CREATIEF
Ik
heb een bijstandsuitkering en ik kreeg deze toen
de gulden nog bestond. Met de gulden kon ik mij
best redden, maar sinds de euro er is, moet ik toch
behoorlijk creatief omgaan met mijn geld wil ik
het eind van de maand halen. Ik kan niet meer dezelfde
boodschappen doen en ik moet nu vaker potvoer gaan
eten omdat verse groenten financieel niet haalbaar
zijn. Ik kan wel een keer verse groenten eten, maar
zo tegen het eind van de maand wordt het simpeler
eten. Ik schrik me elke keer weer dood als ik boodschappen
doe, want voor hetzelfde wagentje met boodschappen
betaalde ik met de gulden zeker de helft minder.
Ik kan geen gekke sprongen maken en ik mag hopen
dat er niks kapotgaat in mijn huis, want mijn spaargeld
gaat behoorlijk op doordat ik vaker moet bijspringen
met mijn spaargeld. Ook de gezondheidszorg voor
mijzelf laat ik een beetje schieten; voor mijn kind
niet, want zij verdient goede zorg. De euro heeft
het er allemaal niet beter op gemaakt. Ik was zo
trots dat ik me kon redden met de gulden (en mijn
bijstand), maar nu is het elke keer weer stressen.
ANONIEM
REALITEIT
Voor
de een dat hij niet drie keer per jaar op vakantie
kan; voor de ander dat de postbode de duivel in
persoon is, met rekeningen die onmogelijk betaald
kunnen worden. Armoede in een land dat miljoenen
weggooit aan mensen die niet geholpen willen worden
en een sociaal vangnet dat meer een valkuil is,
dat ouderen die onze welvaart hebben gemaakt zover
afknijpt dat zelfs een geranium kweken een luxe
is.
Elke
ervaringsdeskundige die ooit een ontslagbrief heeft
gekregen, weet hoe snel welvaart verandert in een
veelarmige draak. Hypotheek, creditcard, maar geen
geld meer voor boodschappen. Oude vrienden verdwijnen
en nieuwe vrienden die trouw blijven komen, nemen
hun plaats in. Deurwaarder is een sociaal beroep.
Armoede is een realiteit die voor eenieder anders
is, klein of groot.
ANONIEM
VOEDSELBANK
Met
verbazing lees ik uw artikel, of beter, vraag over
armoede. Het ergste is dat Nederland aan het veramerikaansen
is. De fastfoodketens rijzen hier de grond uit en
de sociale zekerheid is bijna net zo slecht als
in Amerika. In Nederland leven steeds meer gezinnen
aan de rand van de afgrond. Er wordt gesproken dat
de ministers een salarisverhoging moeten krijgen
van 30% bovenop het salaris van €9500. Terwijl
de minima in onze samenleving al gedurende jaren
geen verhoging hebben gehad. Een alleenstaande moet
rondkomen van een bedrag van amper €700, hiervan
moeten alle vaste lasten zoals huur, gas, water,
licht, telefoon en verzekeringen betaald worden.
Op steeds meer plaatsen worden voedselbanken opgericht
omdat mensen na aftrek van de vaste lasten niets
meer overhouden. Ikzelf ben aangewezen op een uitkering
WWB (Wet Water en Brood). Mijn man heeft twee keer
een herseninfarct gehad en kan dus niet deelnemen
aan het arbeidsproces; ook al zou hij kunnen, hij
is 62 jaar oud en niemand zit te wachten op iemand
van die leeftijd! Ikzelf heb vrijstelling van de
arbeidsmarkt (ik ben 47) omdat ik hem moet verzorgen.
Wij hebben twee kinderen, een van 15 en van 14 jaar
oud. Na aftrek van onze vaste lasten blijft er nog
een besteedbaar bedrag over van €95 per maand.
Echter, eenmaal in de 3 maanden worden ook de begrafenisverzekering
en de autoverzekering ingehouden en blijft er niets
meer over, het moet zelfs van de kinderbijslag af.
Mijn kinderen zitten op het voortgezet onderwijs
en aangezien het al erg genoeg is voor hen, want
ze kunnen nooit mee op schoolreis of kamp, spendeer
ik hetgeen wat overblijft van de kinderbijslag aan
kleding voor hen. Dit houdt in dat mijn man en ik
nooit een keer naar de stad kunnen om iets nieuws
te kopen. Ikzelf heb twee broeken en daar moet ik
het mee uitzingen. De ene aan, de andere in de was.
Ik ben samen met mijn vriendin een minimaplatform
aan het oprichten, omdat de armoede steeds groter
wordt in onze gemeente. Er is hier al een voedselbank
welke uit Helmond komt, waarbij reeds 25 gezinnen
zijn aangesloten. Dit is een heel mooi initiatief,
maar wij hebben geconstateerd dat er toch andere
dingen nodig zijn als hier geboden wordt. Deze voedselbank
is afgelopen woensdag geopend door de bisschop mgr.
Hurkmans. en heet Voedselbank Zuidoost-Brabant.
Nogmaals, geweldig wat deze mensen doen, maar de
pakketten bestaan natuurlijk uit hetgeen ze aangeboden
krijgen. Hier zit echter nooit een zakje aardappelen,
macaroni, spaghetti of rijst in, wat ik persoonlijk
toch wel heel belangrijk vind, want het zijn de
basisbestanddelen van een maaltijd. Ook geen melk,
koffie, thee, vlees of beleg. Wel steevast brood
(gelukkig), maar geen boter of enig soort broodbeleg.
Wel zitten er al weken achter elkaar mosselgroenten
in, maar wat moet een minima die niet naar de winkel
kan met mosselgroenten? Geld voor mosselen is er
niet. Daarom hebben mijn collega en ik besloten
om de detailhandel in Veldhoven aan te schrijven
met de noodkreet om ons te helpen hier in de gemeente
een voedselbank op te zetten. We zijn bij een supermarkt
geweest en die heeft zijn toezegging gedaan. Derhalve
hebben we nu een brief opgemaakt om naar alle winkeliers
hier in de gemeente te sturen, zelfs naar de drogisterijen,
want een mens heeft natuurlijk ook een stukje zeep
nodig. Ik heb een standaardbrief gemaakt en bij
de gemeente aangeklopt voor subsidie om deze brieven
te versturen, want de portokosten en enveloppen
plus het kopiëren van de brief kosten natuurlijk
ook geld. De gemeente gaat nu kijken of hier subsidie
voor verstrekt kan worden, dus het zal nog wel even
duren voordat we die kunnen uitsturen. Ik weet dat
er verschillende gezinnen met dit probleem van armoede
zitten en het probleem wordt steeds groter, kijk
maar naar de 900 ontslagenen bij Megapool. Daar
komt bij dat iedereen die een eigen huis heeft dit
niet meer kan betalen en er bijna geen sociale woningbouw
is. De huren zijn niet te betalen. Mijn voorstel
aan het kabinet: in plaats van te laten onderzoeken
hoeveel de ministers onderbetaald worden, onderzoek
eerst eens de groep die op de rand van armoede leven.
De ministers vergeten hun onkostenvergoeding te
tellen en allerlei commissies waar ze ook goed voor
betaald worden. Kijk eens naar de gezinnen met kinderen
die hun kinderen nog geen boterham mee naar school
kunnen geven. En een warme maaltijd die iedere dag
ontbreekt. In Amerika leven de mensen op straat,
maar hier in Nederland worden ook steeds meer mensen
uit hun huis gezet. Die staan ook op straat. Ik
hoop dat onze gemeente spoedig een onkostenvergoeding
regelt voor de verzending van onze brief, zodat
we misschien zelf onze armen kunnen ondersteunen
door middel van een voedselpakket in de uitgebreidste
zin van het woord.
ANS
SCHUMAN
BEZUINIGEN
Mijn
man ging in de FLO en dat kostte ons toen 1300 gulden.
Ik schrok me dood, mijn man zei dat hij dat niet
geweten had, maar dat betwijfel ik dus wel. Wij
stonden al op de rand van de afgrond, maar alles
is nog net op tijd gered. Wij konden niet terecht
bij Schuldhulp, omdat onze financiële positie
nog te goed was. Ook moesten we een dure verzekering
laten stoppen, dat scheelde een paar honderd euro
per maand, maar ja, die uitkering van die verzekering
wordt natuurlijk wel minder volgend jaar, als mijn
man 65 wordt. We kochten alles bij AH, maar nu gaan
we elke week naar Lidl, dat scheelt behoorlijk wat
centjes. Gelukkig maar, en de pakken zijn nog veel
groter ook! Dus daar kun je flink op bezuinigen.
Ik wil het geen armoede noemen, maar een vakantie
b.v. zit er ook niet in, dus dat wordt afzien! Niet
dat ik dat per se hoef, maar het is toch wel leuk,
eventjes eruit. Dan zeggen ze als je in de FLO zit,
kun je lekker gaan leven, nou niet dus... helemaal
niet... ik baal er behoorlijk van. Zelf kan ik door
meer dan 30 jaar RA niet werken, maar heb nog een
hele kleine wao-uitkering. Al met al is het er zo
niet leuker op geworden, vind ik, maar over armoede
heb ik het niet. Maar als je het altijd anders gewend
bent geweest, is het wel anders nu.
Als
mijn man pensioen krijgt, krijgen we het weer een
stuk beter, eigenlijk zit je naar je eigen dood
te verlangen zo... Ik weet wel dat er mensen zijn
die het nog een stuk slechter hebben, maar daar
denk ik ook wel aan.
INA
MACHTELOOS
Ik
denk dat er meer armoede is dan men denkt, vooral
als je mee wilt doen in deze maatschappij van welvaart.
Ik ben altijd trots geweest altijd te hebben kunnen
sparen en zo aan mijn inboedel en behoeften van
ons gezin te hebben kunnen voldoen. Sinds ik weduwe
ben en van een bedrag van 800 per maand moet leven,
waarvan 700 voor vaste lasten is, moet ik met 100
euro (eten, kleden en cadeautjes voor kinderen en
kleinkinderen) doen. Daar er sinds januari kanker
is geconstateerd en ik nog steeds in behandeling
ben en er weer chemo's volgen, ben ik ook daar weer
extra geld aan kwijt. De auto die ik van mijn vader
kreeg voor zijn overlijden, zal ik helaas weg moeten
doen, terwijl ik hem juist nu zo hard nodig heb
om wat onafhankelijk te blijven, het gaat me erg
aan het hart.
Sinds
de euro kom ik gewoon niet meer uit, sta in de min
bij de bank, wat erg beschamend is, omdat dat nog
nooit van mijn leven is gebeurd. Ik heb een geesteszieke
zoon, die ik steeds bijspijker, anders eet hij helemaal
niet meer. Voor mij is het leven niets meer waard.
Ik heb nooit om geld gegeven en als ik iets overhad,
gaf ik dat weer weg aan mensen die het nog harder
nodig hadden. Rijk hoef ik niet te zijn, ik zou
het toch maar weggeven, maar nu kom ik echt niet
meer uit, Ik kan niets doen, moet alles afslaan
en alleen thuisblijven, want alles wat je doet,
kost geld. Mensen begrijpen dat niet, ze zien niets
en merken niets aan je en zeggen 'die paar gulden
heb je toch wel?' Nee dus, een brood is dan belangrijker.
Ik kan makkelijk mijn prioriteiten verleggen, maar
wordt doodmoe om mijn vrienden/kennissen uit te
moeten leggen waarom ik niet meega. En dat wil ik
ook niet, dus laat me met rust.
Dit
is bij mij echt alleen met de euro gekomen en veranderd,
het brengt me naar eenzaamheid, zorgen en niet blij
meer kunnen zijn. Mijn inkomen is niet verdubbeld,
de rest wel. Ik snap niet dat de heren in Den Haag
zeggen dat het zo goed met de euro gaat, aan m'n
neus! Zij hebben duidelijk geld genoeg en weten
niet wat ze bij velen aanrichten. En maar halen,
waarom staan zij niet wat meer af? Ik voel het alsof
ze me het recht om te leven hebben ontnomen, voor
mij is het einde geen straf meer, maar een opluchting
zo. Ik voel me verdrietig en machteloos. Kon altijd
met weinig leven, maar met zó weinig? Zo
hoeft het voor mij niet meer, er is niets meer aan.
MARIELLE
KINDERZIEKTEN
Kinderziekten.
De Europese economie moet nog degelijk gestructureerd
worden en onzekerheden worden verdreven. Onzekerheden
in de zin van de alsmaar terugkomende kans op gruwelijkheden
uit de extreme hoeken. Naar mijn mening komt alles
wel op zijn pootjes terecht mits mensen die te vertrouwen
zijn goed met ons geld omgaan, lijkt mij.
SEAN
SCHOUTEN
AMERIKA
Ik
vind het een heel boeiend artikel. Het enige buitenland
waar ik ben geweest tot nog toe, is Duitsland, maar
ik zou ontzettend graag eens naar Amerika willen
gaan. Je ziet er zo veel over op tv en dan voornamelijk
in films en ik wil graag met eigen ogen zien hoe
het er echt is. Dit artikel heeft me wel weer met
beide benen op de grond gezet. Het is er niet alleen
maar rozengeur en maneschijn. Toch ben ik nog steeds
heel benieuwd naar Amerika en ik zal er ook vast
een keer naartoe gaan, maar ik weet nu wel dat ook
dat land zijn negatieve kanten zal hebben.
WILLEMIEN
VAN KAN
