Ja, ik wil... nog steeds
door Marjolein Hurkmans en Daphne van Dijk

Dat meerdere mensen tegelijkertijd trouwen, is op zich niet zo speciaal. Dat gebeurt wel vaker. Maar op 14 februari geven maar liefst 35 paren elkaar voor de tweede keer het jawoord in Bovenkarspel, tijdens de opening van het Holland Flowers Festival. Sommige stellen zijn vijf jaar getrouwd, anderen veertig jaar, maar allemaal willen ze ten overstaan van het publiek en bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand Imca Marina hun huwelijksbelofte hernieuwen, omdat het de eerste keer niet helemaal ging zoals ze het zich in hun dromen hadden voorgesteld. Drie paren vertellen waarom zij deze stap zetten.

De 3-jarige tweeling Eric en Alex zit braaf op de bank en kijkt een film over een kleine muis die wilde avonturen beleeft. "Mama heeft boven een trouw", zegt een van de twee. En dat klopt: Hanny Neefjes is weliswaar vijf jaar geleden al met haar Cees getrouwd, toch heeft ze nu op haar kamer opnieuw een roomwitte jurk klaarhangen om die op Valentijnsdag te dragen als ze hem opnieuw haar jawoord geeft. "Onze eerste huwelijksdag was niet zo feestelijk", zegt ze simpel.

Ze kennen elkaar in feite al achttien jaar, vertellen ze. "Ik kreeg een baan in het ziekenhuis waar Cees werkte als kok. We konden het meteen heel goed samen vinden. Ik denk dat we elkaar toen al leuk vonden", zegt Hanny, "maar we spraken het niet uit." En omdat ze allebei werden overgeplaatst, verloren ze elkaar uit het oog. Beiden trouwden met iemand anders. "We zagen elkaar nog af en toe op verjaardagsfeestjes en dan voelden we ons wel degelijk tot elkaar aangetrokken, maar ja, het leven had anders besloten. Toch liepen onze huwelijken ook niet echt lekker. Je trouwt met iemand en dan voldoet het allemaal niet zo aan je verwachtingen. Toen we wederom bij elkaar in hetzelfde ziekenhuis een baan kregen, werden onze gevoelens voor elkaar dan ook weer tot leven gewekt. Het rommelde tussen ons. Niet dat we echt een relatie hadden, het zat gewoon in de lucht."

"En toen werden de roosters omgegooid", vervolgt Cees. "Van het ene moment op het andere kregen we verschillende werktijden. Onafhankelijk van elkaar zijn we toen gaan protesteren; hebben we gezegd dat ze dat niet konden maken. Afijn, toen moesten we de waarheid wel onder ogen zien. We wilden gewoon samen verder. We zijn allebei van onze partners gescheiden. En dat was natuurlijk niet iets dat je zomaar even doet. Voor onze exen was het een hard gelag. Een groot feest geven, vonden we dan ook niet echt gepast. In eerste instantie wilden we gewoon met z'n tweeën naar het gemeentehuis gaan, maar dat konden we niet maken ten opzichte van de familie die ons zo had gesteund bij het nemen van de moeilijke beslissing. Het is een heel besloten trouwerij geworden met een klein feestje 's avonds voor enkele goede vrienden. Die kwamen namelijk toch al, omdat we als huwelijksdag de verjaardag van Cees hadden uitgekozen."

14 februari maken ze er samen dan alsnog een grote bruiloft van. Na het officiële gedeelte gaan ze dineren met de familie en 's avonds wordt er feestgevierd in de aanpalende discotheek. "Er is een oppas geregeld tot twaalf uur de volgende ochtend, dus wie weet wat ons nog te wachten staat", zegt Hanny, bij voorbaat genietend.

JAAP EN FREDY MAKKES

"We trouwden met de handschoen"

OSS - Zij was pas veertien en hij achttien toen Jaap en Fredy, 50 jaar geleden, op slag verliefd op elkaar werden op een verjaardagsfeestje in Nieuw-Guinea, waar ze allebei met hun ouders woonden. "Maar mijn ouders vonden hem eigenlijk veel te oud voor me", zegt Fredy. "We hebben de eerste tijd alleen maar gezellig samen langs de baai gewandeld", vult hij verontschuldigend aan.

Hun wederzijdse ouders gingen ongeveer tegelijkertijd terug naar Nederland. Tegen die tijd was het dik aan tussen Jaap en zijn Fredy. Maar ook het buitenland trok aan de jongen. Hij solliciteerde naar een baan in de Kongo, verloofde zich voor zijn vertrek met zijn meisje en nam voor drie jaar afscheid. "Al na een half jaar heb ik mijn ouders geschreven of zij naar Fredy's ouders wilden gaan om haar hand te vragen. Ik kon haar niet missen. En alleen als mijn vrouw kon ze naar Afrika komen."

En hoewel Fredy's ouders hun toen 17-jarige dochter eigenlijk veel te jong vonden om te trouwen, gaven ze uiteindelijk toch hun toestemming. Jaap en Fredy trouwden 'met de handschoen'. "Mijn schoonvader fungeerde als stand-in", vertelt Fredy. "Liepen we samen de trappen van het stadhuis op en dan hoorde je de mensen fluisteren: 'Wat zielig, zo'n jong meisje met zo'n oude vent.'"

Fredy deed er 30 uur over om naar haar kersverse echtgenoot te reizen. "Meteen nadat ik uit het vliegtuig kwam, is het huwelijk ingezegend door een Canadese missionaris. Ik droeg een stuk tule over mijn jurk. Ik was echter zo moe dat ik me van die middag helemaal niets kan herinneren."

Vandaar dat Jaap, 46 jaar na het huwelijk per provocatie op 15 februari 1957 (zoals trouwen met de handschoen officieel heet), meteen opveerde toen hij de oproep van Imca Marina bij Lunch-tv hoorde. "We hebben nooit eerder de tijd en kans gehad om onze huwelijksbelofte nog eens goed over te doen", zegt hij. "Iedereen denkt dat de 14e op mijn initiatief gebeurt, maar het was Jaaps idee", zegt Fredy. Ze kijkt haar echtgenoot innig verliefd aan.

KASPER EN FEMKE KROMBRINK

"We hadden geen rooie cent"

APELDOORN - Ze zijn inmiddels 42 jaar getrouwd en willen heel graag hun bruiloft van 9 juni 1961 symbolisch overdoen. Want door geldgebrek was het destijds een karige dag geworden voor Kasper (66) en Femke (68) Kombrink. "Ik had altijd toch een hele andere voorstelling van wat de dag van je leven zou moeten zijn", aldus Femke.

Op de trouwfoto die Femke laat zien, staat een bruidspaar zoals dat bij elke willekeurige huwelijksvoltrekking zou kunnen zijn. Hij in zwart pak, zij in een witte jurk. "Maar dat pak had hij al", vertelt Femke, "en de staatsiefoto heeft mijn zwager gemaakt. Die jurk had ik van mijn zusje geleend die een half jaar eerder was getrouwd. Gelukkig hadden we dezelfde maat. Alleen de schoenen, het boeket en het hoedje heb ik speciaal aangeschaft. We hadden geen rooie cent."

Eigenlijk wilden Kasper en Femke, die toen al vijf jaar verkering hadden, nog niet trouwen. In die tijd woonden zij in Meppel, maar toen Kaspers ouders besloten in Apeldoorn te gaan wonen, leek steeds heen en weer reizen ook geen optie. En samenwonen was in die tijd bepaald niet geaccepteerd. En dus stapten zij - net als Kaspers broer die met hetzelfde probleem kampte - noodgedwongen in het huwelijksbootje.

"Na de huwelijksvoltrekking op het stadhuis hebben we bij zijn ouders koffiegedronken met een plak cake erbij", vertelt Femke. "En dat was het, onze trouwdag. Alleen de wederzijdse ouders en de broers en zussen waren aanwezig; in totaal 16 man. Hoewel we beiden werkten, hadden we het geld voor een receptie voor vrienden en kennissen gewoon niet. En een lening afsluiten voor een bruiloft deed je in die tijd niet." Na de koffie met cake vertrok het kersverse paar naar hun nieuwe woning in Bolsward. We hebben nog bijna de bus erheen gemist!" lacht Femke.