Winnares roeiwedstrijd hoopt anderen te inspireren
Atlantische oceaan over

door Karin Peusens

"Iedereen kan z'n eigen droom laten uitkomen. Als je er maar in gelooft en nooit opgeeft, kun je veel meer dan je zelf ooit dacht", meent Debra Veal en zij kan het weten. Zij roeide in haar eentje de Atlantische Oceaan over en maakte zo haar ultieme droom waar. Met haar tocht hoopt ze anderen te inspireren om ook hun diepste wens te verwezenlijken. "Natuurlijk kan en wil niet iedereen die plas oversteken. Het gaat erom dat iedereen z'n eigen oceaan vindt. Hoe klein die ook mag zijn."

                                                                                                     Illustratie: Dilys de Jong

Debra en Andrew Veal gingen in oktober 2001 als enige echtpaar van start bij de Atlantic Rowing Challenge: een transatlantische roeitocht van 2900 zeemijl, bijna 5500 kilometer. Met z'n tweeën vertokken ze van Tenerife en 111 dagen later kwam Debra aan in het Caribische Barbados. Alleen. Na een paar dagen bleek dat haar echtgenoot zo bang was op de open zee dat hij hun droom moest opgeven. Debra roeide in haar eentje door en zette een prestatie neer die vele voorpagina's haalde. Met haar boek over de reis hoopt ze vooral anderen te inspireren.

Op het eerste gezicht ziet de 27-jarige Engelse er niet uit als iemand die op een bootje van 7 meter lengte de meest ontzagwekkende dingen heeft doorstaan. Roeien tussen twee maal zo lange haaien en bijna worden overvaren door een olietanker zijn slechts een paar voorbeelden uit haar 3,5 maand op zee.

Debra Veal: "Iedereen moet zijn eigen oceaan vinden"

Vier jaar aan voorbereiding en ongeveer 80.000 pond (ongeveer 128.000 euro) kostte het Debra en Andrew Veal om hun ultieme droom waar te maken. "We zijn beiden sportief aangelegd en dachten dat deze roeiwedstrijd dé gelegenheid was om elkaar als pasgetrouwden door en door te leren kennen", vertelt Debra die even in Nederland was om haar boek 'Roeien naar de overkant' (uitgeverij Forum) te promoten. Hoewel ze uiteindelijk als laatste in de race eindigde, werd ze door pers uitgeroepen als winnaar van de tweede Atlantic Rowing Challenge omdat ze als allereerste vrouw erin geslaagd was de oceaan over te roeien.

"Natuurlijk had ik nooit gedacht dat ik het zo lang in mijn eentje zou volhouden. Maar ik wilde juist voor hem onze droom waarmaken en ben daarom alleen verdergegaan. We hadden er zo lang en hard voor gewerkt. Ook kreeg ik na een tijd zoveel met behulp van een satelliettelefoon e-mails en smsjes van over de hele wereld van mensen die mij steunden, dat ik ook voor hen wilde doorzetten."

'Dieet'

Om de race in haar eentje te volbrengen, moest Debra tien uur per dag roeien. Om dat vol te houden zat ze op een 'dieet' van 8000 calorieën (voorverpakt eten) per dag. Ook kon ze niet langer dan drie of vier uur aan een stuk slapen, omdat ze anders grote boten of weersveranderingen niet zag aankomen.

De Britse pers wijdde breed uit over de 'man die zijn vrouw na twee weken midden op zee in de steek liet'. Vlak na de start bleek namelijk dat Andrew in paniek raakte van het oneindige water om hem heen en na twee weken hield hij het niet meer uit. Inmiddels kan Debra haar schouders ophalen over de roddelpers. "Onze relatie is juist sterker geworden door dit avontuur. Opgeven en je nederlaag erkennen is soms veel moeilijker dan doorgaan. Zonder Andrews steun had ik het nooit kunnen redden en we hebben het voor mijn gevoel dan ook samen gedaan."

Wel hebben ze veel over elkaar geleerd. Grinnikend: "Ik blijk toch iets minder op comfort gesteld te zijn dan hij. Op de boot moest ik me na een tijd met een sok afvegen, omdat het toiletpapier op was. Wassen kon ik me ook nauwelijks. Maar ik hou wel van die eenvoud en om luxe geef ik niet zoveel."

Geheel in die lijn liggen de nieuwe plannen van de sympathieke jonge vrouw. "Ik wil graag samen met een cameraploeg extreme omstandigheden opzoeken. Zo hoop ik aan mensen die deze reizen niet kunnen maken mijn gevoel erbij over te brengen. Het effect van de ruimte en uitgestrektheid in de natuur is echt ongelofelijk."

Haar 111 dagen op zee beschouwt Debra als een groot leerproces voor haarzelf. "Het heeft me vooral laten zien dat je alles kunt bereiken wat je wilt, als je maar de juiste instelling hebt. Als iemand mij van te voren had gezegd dat ik dit zou bereiken, had ik het nooit geloofd. Maar je kunt zoveel meer dan jezelf denkt. Vooral als je in je eentje bent en wel door móet, verleg je gemakkelijk je grenzen."

Ook haar visie op de maatschappij heeft ze bijgesteld. "Ik ben vlak na de aanslagen van 11 september vertrokken. Maar midden op de oceaan merk je niets van die onrust en zie je alleen maar zeeschildpadden en walvissen en de mooie dingen van de wereld. Je staat er wel bij stil dat mensen zo intens gemeen tegen elkaar kunnen zijn. Het is veel makkelijker om iets slechts achter iemands rug om te zeggen dan iets aardigs. Tegelijkertijd heb ik tijdens de reis ook ontzettend mooie en ontroerende dingen van mensen gehoord die ik vaak niet eens kende."

"Mijn vader had als leefregel dat hij iedere dag iemand een compliment moest geven, al was het maar zo onbenullig. Dat kost je helemaal niets, maar je maakt er wel iemand blij mee, zei hij. Die gedachte hoop ik verder uit te dragen nu hij helaas overleden is en ik wel de kans heb om veel mensen te bereiken."

Debra beseft goed dat ze veel geluk heeft en dat het voor haar gemakkelijk is om positief in het leven te staan. "Ik ben natuurlijk jong, gezond en krijg ontzettend veel mooie kansen. Maar ook als alles tegenzit, kun je je dromen waarmaken. Als helft van een eeneiige tweeling was ik vroeger degene die de minst slimme was en nooit haar tentamens haalde. Maar ik heb nu laten zien dat ik ook echt wat kan." ALLEEN