door Marjolein Hurkmans

Louise Voss heeft twee grote passies: haar gezin en de muziek. De voormalige begeleidster van onder andere Lenny Kravitz en Janet Jackson is er dan ook bijna van overtuigd dat haar 5-jarige dochter ooit een rockster zal worden. "Dan worden mijn man en ik haar managers", zegt ze zelfverzekerd. Tot die tijd houdt mama zich bezig met andere zaken, literatuur om precies te zijn. Vorige week kwam in Nederland haar boek De muziek in mij uit. Een roman, maar dan wel een waarin muziek, en vooral de emoties die bepaalde liedjes oproepen, de hoofdrol speelt.

Wilt u reageren op dit artikel, klik dan hier

Hoofdpersoon is de diskjockey Helena, voormalig gevierd basgitarist van een wereldberoemde band en heden ten dage een beroemd platendraaister van een veelbeluisterd station. Tot ze tijdens een wilde dans valt en zwaar verminkt raakt. Omdat ze maandenlang in het ziekenhuis moet blijven, geeft haar baas het ochtendprogramma van Helena aan een ander en biedt hij haar een nachtshow aan waar nauwelijks iemand naar luistert. Na eerst beledigd te zijn, neemt ze het aanbod uiteindelijk toch aan, maar dan wel op voorwaarde dat ze zelf haar platen mag kiezen. Helena heeft namelijk besloten haar levensverhaal te vertellen aan de luisteraars en dat te larderen met de muziek waaraan ze herinneringen heeft.

Impact

"De meeste mensen hebben wel speciale liedjes die iets voor hen betekenen", legt Louise Voss uit. "Net als geuren kunnen flarden van muziek je terugbrengen naar bepaalde momenten in je leven. Omdat ik dat thema graag wilde gebruiken, heb ik van Helena een dj gemaakt die in het ochtendprogramma dat ze eerst heeft luisteraars tot in de details laat vertellen waarom ze een plaat aanvragen en in het nachtprogramma zelf haar eigen verhaal vertelt aan de hand van muziek. Het gaat daarbij veel minder om de geschiedenis van de hoofdpersoon van het verhaal, maar vooral om de impact van een bepaalde plaat die voor eeuwig is verbonden met een persoonlijke emotie. Jaren na dat speciale moment hoor je onverwacht dat ene nummer en voel je weer wat je toen voelde."

Een van de platen die Helena in haar persoonlijke programma opneemt, is bijvoorbeeld 'Ghost' van Japan, dat een hit is tijdens de eerste tournee van Blue Idea, de band van Helena. Het herinnert haar aan haar ontmaagding door een van de bandleden als ze gestrand zijn in een onherbergzaam deel van Ohio. Het is herfst en Helena drinkt die avond voor het eerst van haar leven tequila. De eerste plaat van Blue Idea is net geperst en de motelkamer waar Helena haar liefdesnacht beleeft, is zo morsig dat de sprei naar curry ruikt. "Steeds als ik nu 'Ghost' van Japan hoor, spoelt David Sylvians herfststem over me heen als vallende bladeren en zie ik allerlei lagen: perzik en rood, een bedsprei van curry, duizelig door de tequila, wazig seksueel genot, de zuiverheid van niet-gedraaid vinyl en de eerste kick van succes."

"Als ik 'Dark Side of the Moon' van Pink Floyd hoor", vervolgt Louise, "dan brengt mij dat terug naar de periode waarin ik verkering had met mijn eerste vriendje. Ik voel mezelf weer in de namiddag op de veranda van zijn huis zitten. Hij was zelf even boodschappen doen en zijn hond lag met haar kop in mijn schoot terwijl ik keek hoe de zon onderging. Op de achtergrond hoorde ik de stem van Roger Waters."

Ze heeft trouwens eerder een boek geschreven over Helena. "Maar toen was ze nog een rockster. Ik wilde nu graag iets met een dj doen. Omdat die aan het eind van het verhaal zelfmoord wil plegen, moest ze echter wel een veelbewogen leven hebben geleefd met dramatische hoogte- en dieptepunten. Zo kwam ik erop om Helena opnieuw de hoofdrol te laten spelen. Haar vriendschap met beste vriendin Sam, die uiteindelijk sterft aan leukemie, uit mijn eerste boek paste precies in dit verhaal om duidelijk te maken waarom Helena na haar ongeluk het leven echt niet meer ziet zitten. Doordat ik die twee romans in elkaar heb geschoven, is De muziek in mij wel veel dikker geworden dan ik ooit had gepland."

Jaloers

- Zo schrijft ze: 'Helena, gaat het?' hoorde ik in de verte. 'Maak je maar niet ongerust, liefje. De dokters zeggen dat alles goed komt. Er is zoveel dat ze er tegenwoordig aan kunnen doen. We hebben het gisteren pas gehoord en ze is meteen met de chemotherapie begonnen...' De stem van Sams moeder begaf het, maar ze herstelde zich. 'En het komt weer goed, ze komt er weer bovenop. Echt. Probeer je niet te druk te maken. Zeg eens iets, ben je er nog? Sam had een klein wit plastic mandje aan het stuur van haar fiets. Er zaten vaalblauwe linten aan, die achter het nepmandje uitwaaierden als ze fietste en ik was er schaamteloos jaloers op geweest. In de stilte kon ik vaag uit de jukebox 'Shipbuilding' van Robert Wyatt en de zware verre lach van een man horen.'

Een veelbewogen leven heeft Louise zelf ook achter de rug. Als medewerkster van een platenmaatschappij begeleidde ze onder andere Lenny Kravitz en Janet Jackson, maar ook tal van onbekende bandjes die hun eerste platencontract in de wacht sleepten en hoopten het te gaan maken. "Dat gebeurde zelden", verzucht Louise. "Maar het was toch een geweldige baan. Leuker eigenlijk dan het werken met beroemde sterren. Jonge muzikanten zijn nog zo enthousiast. Ze toeren de halve wereld af in een gammele bus en ze hebben nog dromen. Ik vond het geweldig om daar deel van uit te maken."

Zelf heeft Louise haar wilde haren uit de tijd dat ze nog de hele dag met muzikanten optrok, effectief verloren. Ze ziet er allang niet meer uit als een rockchick, maar draagt een keurig vestje en een nette rok. "Ik zou het werk dat ik vroeger deed, niet meer kunnen doen", geeft ze toe. "Ik moet tegenwoordig om half twaalf naar bed, anders trek ik het niet. En de leren broek die ik nog wel ergens in de kast heb, draag ik vooral als het erg koud is. Daar komt geen wind of regen doorheen. Om eerlijk te zijn ben ik mijn interesse in de nevenactiviteiten van de muziek ook een beetje kwijt. Ik wil nog steeds alles weten van een artiest of band die ik goed vind, maar ik hoef niet meer op de hoogte gehouden te worden van wie met wie naar bed gaat en welke drugs deze of gene gebruikt."

"Met een dochter van 5 heb ik ook geen dramatische rocksterrenverhalen nodig om mijn leven interessanter te maken. Meisjes van die leeftijd zijn meer dan genoeg 'dramaqueen' voor een moeder. Die zie ik nog wel ooit in de muziekwereld terechtkomen. Ze is nu al dol op aandacht. Nee, dat beangstigt me absoluut niet. Betere gidsen dan mij en haar vader kan ze niet hebben. Wij kennen die wereld en zijn er absoluut niet aan ten onder gegaan."