door Babette Wieringa

NEW YORK - Als kind hoorde Brett Leveridge ze met rode oortjes aan. "De verhalen die mijn moeder over vroeger vertelde, waren smeuiig, grappig en soms zelfs een beetje schunnig voor hun tijd. Ik nestelde me aan de keukentafel en genoot intens van de avonturen die mijn moeder met die al die kerels had beleefd."

Mevrouw Leveridge had nooit kunnen voorspellen dat deze verhalen zo'n dertig jaar later zijn terug te lezen in het boek De mannen van mijn moeder & andere bijna ware verhalen (uitgeverij Vassallucci). Haar zoon Brett, schrijver van het boek, zegt: "Hier in Amerika is het boek een enorm succes. Zelfs mijn moeder heeft al enkele radio-interviews achter de rug. Hoewel ze nog in haar vertrouwde omgeving woont waar menigeen elkaar sinds hun tienertijd kent, schaamt ze zich allerminst. Wellicht scheelt het dat de fotootjes in het boek niet corresponderen met de hoofdrolspelers. Bovendien is het boek deels fictie, maar gebaseerd op haar kleurrijke liefdesverhalen."

Huwelijksbootje

De 41-jarige Brett woont in Manhattan, het episch centrum van de vrijgezellenmarkt. "Het is hier niet conform de tv-serie 'Sex and the City', voor het gros van de dames draait het namelijk om iets heel anders: het huwelijksbootje. Wie hier niet niet voor haar dertigste instapt, wordt toch een beetje als zielig beschouwd." Brett, zelf single en actief op de datingmarkt, grinnikt. "Je begrijpt dat mijn moeder, inmiddels een zestiger, op haar beurt smult van mijn liefdesverhalen. In haar Oklahoma ging het er allemaal iets minder direct aan toe. Misschien dat dat de afspraakjes van mijn moeder zo interessant maakte."
Haar allereerste afspraakje had ze overigens al toen ze veertien was, vertelt Brett. "Die jongen, Micah Westmore, veroorzaakte dat ze er daarna haar buik vol van had. Als zoon van de nieuwe predikant van de Pinkstergemeente nodigde Micah mijn moeder uit voor het familie-etentje. Het jochie arriveerde in vol ornaat: colbertje, vlinderdas én met zes lange rozen. Toen hij haar drie keer had gezegd hoe mooi ze was, de arm van moeder pakte en gearmd verder liep, voelde ze zich onbehaaglijk. Toen hij over kinderen begon kreeg ze het warm, toen hij het onderwerp trouwen aansneed, wánt zijn ouders waren ook op hun zeventiende getrouwd, wist ze niet waar ze moest kijken. Dat Micah haar vervolgens aan de genodigden voorstelde als zijn verloofde, beangstigde haar zo dat ze er tijdens het gebed tussenuit kneep."

Avontuur

In het boek heten de hoofdstukken onder meer Bob Petronick, Martin Tamblyn, Roger Fleming, Vince Skankly, Jack Kerouac en Bob Wills. Vernoemd naar mevrouw Leveridge's dates. "Als mooie vrouw stond mijn ma altijd in het middelpunt van de belangstelling. Voordat ze mijn vader ontmoette, heeft ze als vanzelfsprekend kennis gehad aan vele heren. Bovendien koesterde ze het avontuur, wat weer leuk materiaal voor mijn boek opleverde."
Zo vertelt Brett vol overgave het verhaal van Terry Collins, de jongen die zijn moeder aansprak toen beiden uren voor een gesloten loket stonden in de hoop op een kaartje voor In the Good Old Summertime. "Ze gingen zo in elkaars gezelschap op dat mijn moeder voorstelde om tijdens de voorstelling naast elkaar te zitten. Geïnspireerd door het pittige optreden van haar heldin Judy Garland, nam ze daar Terry's hand en liet deze pas na afloop weer los. En zo begon hun fantastische relatie. Terry was een echte heer, een goede danser, een fantastische kok een goede zanger. Kortom, de droomman voor mijn moeder. Maar na vijf maanden nam hij plotseling de benen. Midden in het voorjaarstrimester van school vertrok hij naar San Francisco, waar hij nog steeds woont. Mijn moeder heeft hem nog gebeld. Hij zit in de bloemen, is gespecialiseerd in huwelijksboeketten. Terry is nooit getrouwd."

Brett Leveridge: "Ik genoot intens van de avonturen die mijn moeder met al die kerels beleefde." FOTO: ANNIE LEIBOVITZ

Zoals Terry de benen nam, zo droomde ook Brett's moeder er eens van om op de gok met een onbekende jongen mee te gaan. Brett: "Ik heb dit altijd een prachtig verhaal gevonden, kan er niet genoeg van krijgen. Mijn moeder hunkerde naar een nieuwe omgeving en dus besloot ze in stoffig Amerillo, Texas, een zomerbaantje te nemen in het tankstation annex café van haar oom en tante. Ze was een efficiënte serveerster, maar toen drie vermoeide mannen op doorreis hun entree maakten, viel ze uit haar rol. Met Jack, de leukste en wakkerste van de drie, drapeerde ze zich buiten voor het tankstation op de grond en raakte in een geanimeerd gesprek. Ze droomde ervan met Jack, die zich uitgaf als schrijver, op de bonnefooi mee te gaan naar Mexico City. Haar boze oom die naderde, maakte hier echter een abrupt einde aan. Jack nam de benen, mijn moeder haastte zich achter de toonbank."

"Tien jaar later", zo vervolgt Brett, "dook haar Jack opeens op in talloze kranten, magazines en tv programma's. Als schrijver van het boek On The Road bleek Jack een heuse beroemdheid. Mijn moeder kocht het boek, maar tot haar droefenis repte hij in het hoofdstuk over zijn reis naar Mexico City niet over hun ontmoeting. Desondanks zoekt ze deze kruising nog altijd op. Daar in het gras denkt ze aan Jack en hoe haar leven anders was gelopen wanneer ze met hem die auto in was gestapt."
Wat haar dan bespaard was gebleven? "De ontmoeting met Vic, het schimmigste type in haar leven. Jaren later kreeg ze nog een brief van hem. Vanuit de gevangenis, waar hij vijf jaar zat voor zwendel met cheques. En ook de veel jongere Tommy, haar verkering die in een dronken bui haar prachtige gele jurk onder spuugde. Mijn moeder heeft het de volgende dag uitgemaakt. En neem Gordon Kiley, de man die drie keer zo oud was. Ze huurde een kamer in zijn huis, en iedere zondag aten en wandelden ze samen. Tijdens het dansen van de Foxtrot ging het echter mis. Ze koesterde inmiddels diepere gevoelens voor deze man, met gevolg dat zij zijn tedere kus op haar mond beantwoordde. Dit verpestte alles, enkele weken later verhuisde mijn moeder."

Nakijken

Brett's vader, die in het boek een ondergeschikte rol speelt, heeft al die andere mannen uiteindelijk het nakijken gegeven. "Nee, zelfs het verhaal over Robert Slim Matthews, de mooiste jongen van school, maakt hem niet jaloers. Mijn moeder heeft een keer mogen genieten van een afspraakje met deze kanjer, maar Slim leerde voor lasser en mijn oma verbood haar de omgang omdat 'wij gewoon geen mensen zijn voor technische beroepen'. Slim heeft drie laswinkels in San Antonio en danst elke vijf jaar op de reünie van hun klas een enkele foxtrot met mijn moeder. Mijn vader vindt het best. Misschien wel juist omdat ik ook over zijn dates een boek zou kunnen schrijven."