Telegraaf-iDe krantLaatste nieuwsSportflitsenDFTDigiNieuwsCrazyLife






Vrouw en Relatie 
Reportages 
Uw mening 
Reageer 
WWW de Ware 
---
Uit de krant 
Voorpagina Telegraaf 
Binnenland 
Buitenland 
Telesport 
Financiële Telegraaf 
Archief 
ABONNEER MIJ 
---
En verder 
Begroting 2002 
prins en Maxima 
Over Geld 
2001 
Scorebord 
Autopagina 
op vrijdag 
Filmpagina 
Woonpagina 
Reispagina 
---
Ga naar 
AutoTelegraaf 
Reiskrant 
Woonkrant 
VacatureTelegraaf 
DFT 
Privé 
Weerkamer 
Headlines 
---
Kopen 
 Speurders 
ElCheapo 
---
Met Elkaar 
Netmail 
Dating 
---
Mijn leven 
Vrouw & Relatie 
AstroLink 
Psycholoog 
---
Contact 
Abonneeservice 
Adverteren 
Mail ons 
Over deze site 

     

Patrick en Nel vielen als een
blok voor elkaars babbels

Liefde op het eerste woord

Van onze redactie Vrouw

RIJSWIJK - Geen ogen om in te kijken, geen handen die door je haar woelen, geen mond die noodt tot kussen… Hoewel er nog steeds mensen zijn die beweren dat uiterlijk wel degelijk een rol speelt bij het eerste voorzichtig opfladderen van vlinders in je buik, bewijzen de vele romances die ontstaan op internet het tegendeel. Voordat zelfs maar foto's worden uitgewisseld, zijn de romantische mailtjes over en weer gevlogen. Liefde op het eerste woord, als het ware. Zoals tussen Fleur en Q-finger (in het werkelijke leven Nel en Patrick), die elkaar leerden kennen op een chatbox van de virtuele gemeenschap Focus-in en nu alweer een jaar lang lief en leed delen.

Patrick en Nel
Patrick en Nel leerden elkaar via een chatbox kennen. Sinds de eerste echte ontmoeting zijn ze onafscheidelijk. (Foto: Jos van Leeuwen)

Het begon allemaal met een defect computer-onderdeel. 'Mijn muis is kapot', tikte Nel onder haar bijnaam. 'Bedoel je niet je man?', tikte Patrick als antwoord. 'Nee,'antwoordde Nel. 'Ik bedoel mijn muis'. 'Heb jij eigenlijk een man?', vroeg haar gesprekspartner. 'Nee, tikte ze, 'maar wel drie kinderen'. En dat laatste typte ze die avond nog vele malen: 'heb ik je al verteld dat ik drie kinderen heb…' „En dan tikte ik terug 'ja hoor, al 300 keer'", zegt Patrick en hij kijkt verliefd opzij naar zijn vriendin. Dit weekend kent het stelletje elkaar precies een jaar. Dat hebben ze ook gevierd via de chatbox waar ze elkaar hebben leren kennen door samen in te loggen als One-Year. Het regende felicitaties.

„Ik ben nooit het net opgegaan op zoek naar een man", vertelt ze. „Ik zocht na mijn scheiding gewoon wat gezelligheid, wat aanspraak 's avonds. Ik kreeg aanbiedingen genoeg van mannen die met me uitwilden. Op zo'n chatbox hangen heel wat eenzame mannen rond, maar ik ging nooit ergens op in. Dat durfde ik niet. Je kent alleen iemands teksten, voor hetzelfde geld zit je met een psychopaat opgescheept. De enkele keer dat ik wel met iemand afsprak, zei ik het altijd op het laatste moment af. In mijn hart vond ik het veel te eng om degene met wie ik een leuk gesprek had gevoerd in het echt te zien."

Mijn vriendinnen dwongen mij Patrick te ontmoeten.

„Maar met Patrick was het anders. Het klikte gewoon meteen. We hebben de hele avond met elkaar gechat en uiteindelijk ook foto's uitgewisseld. Ik vond hem echt een kanjer. Dus toen hij vroeg of hij een keer mocht langskomen, maakte we een afspraak. Waarschijnlijk zou ik die ook hebben afgezegd als mijn vriendinnen niet Patricks foto hadden gezien en me dwongen hem te ontmoeten. Ze hebben mijn telefoon in de kast gelegd, de deur op slot gedraaid en de sleutel mee naar huis genomen."

Patrick: „Ik had al eerder met vrouwen afgesproken, maar het was nooit wat ik echt zocht. Als ik al wat zocht hoor, want eigenlijk was ik alleen met chatten begonnen omdat een collega zei dat het zo leuk was. Meestal maakte ik met zo'n meisjes van te voren een ontsnappingsafspraak. Als een van ons twee het niet zag zitten, dan ging die naar de wc en kwam gewoon niet meer terug. De ander ging dan niet zoeken, maar gewoon naar huis. Met Nel kon dat niet, omdat ik bij haar thuis zou komen. Maar haar foto sprak me zo aan en we hadden zo leuk gekletst dat ik het wel aandurfde. Ik zei tegen haar: als ik binnen kom en ik geef je een kus, zie ik het zitten tussen ons. Als ik je een hand geef, drinken we een glas wijn en gaan we daarna weer ieder ons weegs."

„En hij zoende me vol op mijn mond", giechelt Nel. „Ik lag zowat meteen in het schoenenkastje!" Uit veiligheidsoverwegingen had ze overigens wel de vriendinnen ook uitgenodigd. „Want het blijft eng, zo'n vreemde uitnodigen. Die zijn echter na een uurtje naar huis gegaan."

En sindsdien zijn Nel en Patrick dus verliefd. Ze hebben plannen om te gaan samenwonen („Patrick logeert hier toch al bijna iedere dag) en hopen op een kindje. „Dat is helaas al een keer misgegaan, maar het was absoluut geen ongelukje, zoals veel mensen denken. Patrick en ik zijn volwassen. Ik ben 35 en hij is 37. Ik heb drie kinderen uit mijn vorige huwelijk en wij weten heel zeker dat we er samen nog eentje willen. Waarom zouden we daar dan mee wachten?" In de tussentijd is Patrick naarstig op zoek naar werk in de woonplaats van Nel.

„Ik viel voor zijn teksten" besluit ze. „Maar eerlijk is eerlijk. Als zijn foto me niet had aangesproken, zou ik waarschijnlijk geen afspraak hebben gemaakt. Ik heb ook wel eens heel leuk gechat met iemand die op de foto op vader Abraham leek. Het kwam niet bij me op om hem thuis uit te nodigen."

En dat geldt ook voor Patrick. „Uiterlijk speelt wel degelijk een rol bij verliefd worden," denkt hij. „Het kan nog zo klikken op een chatbox, als je iemand in het echt onaantrekkelijk vindt, wordt het alsnog niks."

Patrick en Nel

 


© 1996-2001 Dagblad De Telegraaf. Alle rechten voorbehouden.