|
Laat zien wie je bent in een Persoonlijk Document
Het
ei van Noor
Een
Persoonlijk Document is meer dan een dagboek. Hoewel
je natuurlijk best je dagelijkse beslommeringen mag
beschrijven, gaat zo'n manuscript van eigen hand vooral
ook over gevoelens en ideeën. Omdat die, zo vindt
Noor van Wassenaer, die een handleiding schreef om
zelf een dergelijk boek te schrijven, vertellen wie
je écht bent.
Vier dochters, een leven in het buitenland en uiteindelijk
het verbouwen van een beeldschoon huis aan de Vecht.
Het was echt niet zo dat Noor van Wassenaer niks te
doen had of zo. Toch knaagde er iets aan 'de gefrustreerde
huisvrouw'; haar woorden, niet de onze. Ze wilde wat
meer maar had geen idee wat precies. Het antwoord
kwam in de vorm van een bijzonder trieste boodschap.
 |
|
Noor
van Wassenaer:'Ik was zo vol van mijn idee dat
ik er niet eens over kon praten'
|
"Toen
ik 40 werd, was ik daar nogal treurig over",
vertelt ze in haar keuken. "Mijn man Max zei
echter: 'Noor, nu ga je oogsten'. Ik had op dat moment
geen idee wat hij daarmee bedoelde. Wel vond ik dat
het tijd werd dat ik wat ruimte voor mezelf creëerde.
Als moeder van vier kinderen was ik altijd met anderen
bezig. Mijn zusje woont in Amsterdam en ik sprak met
haar af dat ik ieder jaar twee keer een midweekje
in haar appartement zou doorbrengen als zijzelf op
vakantie was. In mijn eentje, met een stapel boeken.
Lekker lezen en afspreken met vriendinnen. Tijdens
zo'n vakantie hoorde ik van een vriendin, moeder van
vier kinderen, dat ze nog maar acht tot twaalf maanden
te leven had. Ik was helemaal van de kaart. Wilde
eerst naar haar toe gaan maar dat wilde ze liever
niet. Daarna wilde ik naar huis. Toen heb ik mezelf
ferm toegesproken: 'Noor, ga hier nou maar eens gewoon
de hele week zitten nadenken wat je kunt betekenen'."
"In
die week heb ik het 'Persoonlijk Document' bedacht.
Ik heb de vriendin gebeld en tegen haar gezegd: 'Waarom
ga je niet alles opschrijven, een geschrift om aan
je nabestaanden na te laten? Niet een levensverhaal
in de zin van 'en toen ontmoette ik papa en werden
we verliefd', maar veel uitgebreider. Wat houdt je
bezig, waar geniet je van? Geef een beschrijving van
het mooiste concert waar je ooit bent geweest, je
dierbaarste bezitting. Dat soort dingen zegt heel
veel over mensen. Dan kunnen je kinderen dat later
lezen en er dingen in herkennen. Dan ben je toch een
beetje bij ze'."
Troost
Nadat
de vriendin was overleden en Noor wederom een weekje
in het appartementje vertoefde, zag ze daar haar aantekeningen
van een jaar eerder liggen. "En toen begon het
plan te groeien. Wat voor mijn vriendin en haar gezin
zo belangrijk was geworden -ze had haar document inderdaad
geschreven - moest toch voor veel meer mensen toegankelijk
kunnen zijn. Er zijn zoveel bevolkingsgroepen die
er wat aan zouden kunnen hebben om een dergelijk manuscript
te maken. Dan bedoel ik niet alleen mensen die stervende
zijn, maar wat dacht je bijvoorbeeld van gescheiden
vaders die hun kinderen niet meer mogen zien? Moet
je je voorstellen wat voor troost het kan bieden als
die gaan werken aan hun Persoonlijke Document. Als
ze er twee avonden aan werken, zijn ze toch twee avonden
per week met hun kinderen bezig. En als die kinderen
dan verhaal komen halen omdat zij ervan overtuigd
zijn dat papa hen in de steek heeft gelaten, kan hij
zeggen 'Nee hoor, ik ben altijd aan je blijven denken'
en hun zijn document overhandigen. Ik raad die mannen
overigens wel aan iedere drie maanden een datumstempel
te gaan halen op het postkantoor. Het lijkt kinderachtig,
maar zo kun je wel bewijzen dat je echt je hele leven
met je kind bezig bent geweest."
"Of
de vader van een buitenechtelijk kind of die als anonieme
spermadonor een kind heeft verwekt. Die kan zo'n boek
schrijven en bij de notaris laten vastleggen dat zijn
kind het pas na zijn dood mag krijgen. Het kind kan
dan zo'n boek lezen en op die manier alsnog zijn of
haar vader écht leren kennen. En dingen van
zichzelf in zijn ouder herkennen. Herkennen is erkennen
namelijk. Moet je je voorstellen wat je je zoon of
dochter schenkt als je een dergelijk document nalaat."
Ze
schenkt nog een kopje groene thee in. Er komt een
dochter binnen die iets lekkers wil en een andere
die gewoon even wil buurten. "Maar je kunt natuurlijk
ook gewoon een Persoonlijk Document schrijven voor
de lol. Of omdat je iets kwijt wil en niemand heeft
zin om naar je te luisteren. Ik ken bijvoorbeeld iemand
die een bijna-doodervaring achter de rug heeft en
dat heeft zo'n indruk gemaakt dat hij de hele dag
nergens anders over wil praten. Zijn vrouw echter
kent dat verhaal nou wel. Tegen die man heb ik gezegd:
'Schrijf nou een persoonlijk document over die ervaring
en praat met je vrouw over de andere dingen in het
leven die ook belangrijk zijn'."
Handleiding
Het
plan om een handleiding te schrijven voor een Persoonlijk
Document was er inmiddels. Tijd om het uit te voeren
was weer een heel andere kwestie. "Ik was zo
vol van mijn idee dat ik er niet eens over kon praten.
Een maand lang heb ik erop lopen broeden. Op een avond
zaten Max en ik in de auto en toen zei hij: 'Noor,
volgens mij heb jij een ei gelegd. Kom op, voor de
draad ermee'. Hij vond het ook meteen een geweldig
plan. Samen hebben we besproken dat ik mezelf iedere
week twee dagen zou terugtrekken om aan de handleiding
te werken en dat hij dan voor de kinderen zou zorgen.
Ik vond dat bijzonder genereus van hem. Vrienden van
ons hebben een vakantiehuisje waar ik in de winter
gebruik van mocht maken en daar trok ik dan met een
heleboel flessen water en dikke truien naartoe omdat
water en verwarming het niet deden in de winter. Toch
vond ik het er heerlijk. Ik bleef ook vaak 's nachts
slapen zodat ik lekker lang door kon schrijven."
En
zo werd het boekje 'Over Mij' een feit. Ze besloot
het zelf uit te geven: "Ik heb in eerste instantie
wel een uitgeverij benaderd, maar dat ging dan weer
zo lang duren. Ik had het boekje vlak voor mijn 45e
af en wilde dat het precies op mijn verjaardag te
koop zou zijn. Het was een prachtig geschenk voor
mezelf en mijn mooiste verjaardag ooit. Max had gelijk
toen ik 40 werd: ik ben gaan oogsten!"
Wilt
u reageren op dit artikel, klik dan hier
|
