|
"ALLEMAAL
HOCUS - POCUS"
VALKENSWAARD
- Het is bitter koud in het zaaltje achter het kantoor
van het castingbureau in Amsterdam. Er hebben zich
zo'n vijftig mensen verzameld. Ze drinken koffie,
eten koekjes, babbelen opgewonden. Er zijn wat semi-bekende
Nederlanders bij uit de B-categorie en veel mannelijke
koppels met een hoog artistiek gehalte. Stylisten
waarschijnlijk, of modeontwerpers. Tussen al de filmposters
van producties waarbij Kemna Casting is betrokken,
verwacht je niet anders dan mensen uit 'het wereldje'.
En zij verwachten niet anders dan een gesprek met
hun oma, opa of desnoods de hond uit hun kinderjaren.
Vanuit het hiernamaals dus. De uit Engeland geïmporteerde
meneer die als medium dient, heeft gelukkig al snel
contact: "Een vrouw met grijs haar, zegt iemand
dat wat? Ze droeg vaak een broche toch? Niet? Een
ketting dan?"
Illustratie: Kees van de Nes
Janny
Westerlaken kan er met haar pet niet bij. Al van kinds
af aan is zij paranormaal begaafd en hoewel ze dat
jarenlang voor de buitenwereld verborgen heeft gehouden
("omdat ik niet als geschift beschouwd wilde
worden") heeft ze inmiddels met haar gave leren
leven. "Ik buit hem niet commercieel uit en gebruik
hem eigenlijk alleen ten gunste van mensen die ik
zelf uitkies; oude mensen, dieren en kleine kinderen.
Alleen als een vreemde mij benadert voor een consult
vraag ik daar geld voor. €35 voor 2 uur, want
het is hard werken. Door schade en schande heb ik
geleerd dat geen geld vragen maakt dat je aan alle
kanten misbruikt wordt."
"Ik
kan me echter behoorlijk opwinden over al die charlatans
met hun hocus-pocusshows. Paranormaal zijn betekent
dat je dingen heel sterk voelt. Zoals de één
een beter reukvermogen heeft en de ánder een
scherpere blik, zo kan ik helderder voelen. Ik weet
als jij binnenkomt of je een verdriet met je meedraagt
bijvoorbeeld. Ik krijg beelden bij dat verdriet zodat
ik ook weet wat het veroorzaakt, maar ik hoor dat
verhaal niet van je overleden oma of opa. Het zit
gewoon in jou."
Het
verbaast de paranormaal begaafde Gelderse hogelijk
dat nou ook nooit eens iemand aan zo'n zogenaamd medium
vraagt hoe de voorouder aan gene zijde er precies
uitziet. "Volgens mij zouden er dan heel wat
van die types door de mand vallen namelijk. Het zou
in ieder geval leed voorkomen." Want Janny kent
bijvoorbeeld het verhaal van een studente die van
iemand die beweerde helderziend te zijn, te horen
kreeg dat haar overleden grootvader overal met haar
meereisde. "Het meisje kreeg angst- en paniekaanvallen,
belandde bij de psychiater. Wat bleek: ze was ervan
overtuigd dat haar begeleider de opa was die haar
als klein kind seksueel had misbruikt. Dat ze ook
nog een opa had gehad die gewoon een vriendelijke
oude man was en dat die het eventueel zou kunnen zijn,
kwam niet in haar op."
Probleemgevallen
Dat
soort probleemgevallen - in dit geval aangebracht
door Janny's dochter - wil Janny met behulp van haar
gave nog wel uit de brand helpen. "Ik probeer
dan uit te leggen dat de opa misschien wel wordt 'gezien',
maar dat het niet hoeft te betekenen dat hij met haar
meereist. Waarschijnlijker vind ik het dat het slechts
een beeld is dat iets zegt over de gemoedstoestand
van degene die voor je zit. In dit geval kon je misschien
de grootvader zien omdat het meisje nog zoveel onverwerkt
leed meetorste als gevolg van het misbruik."
Liever
dan het helen van de wonden door andere helderzienden
veroorzaakt, houdt Janny zich echter bezig met onderzoek
naar zogenaamde collega's. "Ik doe eigenlijk
het liefst consulten voor hele oude mensen, kinderen
en dieren. Nee, je zult mij niet horen zeggen dat
een hond boos is over zijn castratie zoals in dat
belachelijke programma 'De Dierentalk'. Dat slaat
werkelijk helemaal nergens op. Al dan niet gecastreerd
zijn heeft niks met de belevingswereld van een hond
te maken. Wel kun je bijvoorbeeld zien of een hond
lastig is omdat hij bang is in de auto bijvoorbeeld.
Dan bekijk ik zo'n dier en dan zie ik plotseling die
auto."
Over
haar soms hilarische en soms dieptrieste ervaringen
met de gaven van anderen, schreef ze het boekje 'Leven
in de Schaduw van Normaal'. "Ik bel wel eens
van die mediums die adverteren in de krant",
vertelt ze, "dan doe ik me voor als iemand die
met een probleem worstelt. Meestal krijg je in eerste
instantie een antwoordapparaat. Spreek je een gewone
boodschap in, dan hoor je niks van ze. Maar maak je
er een enorme toestand van, dan bellen ze je meteen
terug. Dan denken ze dat er geld aan je te verdienen
valt. Ik heb me op zo'n voicemail wel eens voorgedaan
als iemand die het leven niet meer zag zitten. Kreeg
ik zo'n zijige stem aan de telefoon: 'ach kind, ik
voel zo'n enorm leed bij je...' Er was helemaal niks
met me aan de hand. En dan dat 'kind'... Zo badinerend!
Enfin, ik deed me voor als iemand die een uitkering
had en onmogelijk al te veel kon betalen voor haar
hulp. 'Dan ga je maar poetsen', zei ze, 'dat doen
zoveel van mijn klanten'. Kennelijk zag deze zeer
paranormaal begaafde mevrouw niet in haar glazen bol
dat ik al jaren met krukken loop."
Tarotkaarten
Er
staat ook zo'n bol op een tafeltje in Janny's appartement.
"Dat is een geintje", geeft ze toe. "Ik
vind hem gewoon mooi." Liever werkt ze me tarotkaarten.
"Maar ook dat is een hulpmiddel. Je kunt niet
iemands persoonlijkheid doorgronden of toekomst voorspellen
alleen door de kaarten te leggen. Je moet ze kunnen
lezen maar vooral ook kunnen 'voelen'. Dat kun je
niet leren uit een boekje." Op een doek legt
ze de kaarten voor uw verslaggeefster uit; uw ongelovige
verslaggeefster die stiekem toch heel blij is dat
er geen kaart met een enge ziekte tussen zit. "Ziekte
voorspellen is eigenlijk onmogelijk", legt Janny
uit. "Zelfs als ik een kaart met verdriet of
pijn zou leggen, dan zouden we nog niet kunnen zeggen
of die betrekking heeft op iets in het verleden, heden
of toekomst. Het teken zou ook kunnen slaan op iets
wat je als kind is overkomen."
Onvermijdelijk
komen we natuurlijk ook op de begaafdheden van het
Amerikaanse medium Char dat binnenkort weer naar Nederland
komt om voor veel geld bijeenkomsten te houden in
Ahoy' (een veertig minuten durende sessie met het
medium kost je 400 dollar!). "Chazia Mourali
wil natuurlijk een mooi programma maken", zegt
Janny een beetje aarzelend. "Zo'n show moet spectaculair
zijn. Is het je nooit opgevallen dat Char vooral veel
weet te vertellen over de bekende Nederlanders die
in het programma te gast zijn? Over de mensen over
wie heel veel gepubliceerd is en waarover je van alles
kan lezen op internet? De onbekende mensen krijgen
vooral algemeenheden te horen in de categorie: 'oom
Theodoor wil graag laten weten dat het heel goed met
hem gaat'. Die uitlatingen zijn niet te controleren.
Kijk, als iemand werkelijk contact met de doden zou
hebben, dan zouden het niet alleen mooie verhalen
zijn die tot ons komen. Dan zou er minstens eens een
keer een geest tussen moeten zitten die woedend is
op zijn nabestaanden omdat ze zijn erfenis er doorheen
hebben gejaagd of iemand die een gruwelijke dood is
gestorven. Dat is nooit het geval. Het is altijd mooi
en vredig bij Char. Het is wel een mooie vorm van
rouwbegeleiding voor de nabestaanden. Dat is ook een
verdienste."
Vermoeiend
Janny
zelf komt weinig buiten. "Als ik iemand tegenkom,
krijg ik vaak beelden door. Dat is vreselijk vermoeiend."
Voor haar dan ook zeker geen hoofdrol in een spektakelshow.
Ze wil ook liever niet op de foto "want ik moet
er niet aan denken dat mensen me dan gaan herkennen
en van alles van me willen. Ik heb namelijk eigenlijk
maar één boodschap uit te dragen: geloof
niet alles klakkeloos wat zogenaamde helderzienden
beweren. Stel eerst een paar vragen waarop je de antwoorden
kan controleren. Als je een wasmachine koopt, wil
je toch ook zeker weten dat het een goed apparaat
is? Waarom zou je dan als het om iemand gaat die zegt
paranormaal te zijn, alles voor zoete koek moeten
slikken?"
Wilt
u reageren op dit artikel, klik dan hier
|
