1,1 miljard mensen zijn te zwaar

Nooit eerder in de geschiedenis had de mens toegang tot zo veel verschillende dieten, afslankclubs, light- en magere producten als tegenwoordig. Tegelijk zijn er nooit eerder zo veel mensen te zwaar geweest. De Consumentenbond, die deze maand een gids uitbrengt die geheel in het teken staat van gewicht, houdt het op 1,1 miljard wereldburgers! Ook op de redactie van onze pagina Vrouw is de weegschaal meer dan regelmatig onderwerp van gesprek. Onze verslaggeefsters konden niet langer achterblijven en hielden een afvalrace.

In gevecht met koolhydraten

Het Atkins-dieet bekwam niet. De eerste twee weken vlogen de kilo's er weliswaar af, de weken daarna stagneerde de boel. In plaats van dunner, werden we wel puisterig als gevolg van de bovenmatige vetconsumptie en ondanks de schone belofte dat we ons al snel herboren zouden voelen, waren we na zes weken Atkinsen nog steeds zo moe dat we halverwege de zoldertrap moesten uitpuffen..

Illustratie: Dilys de Jong

Moe van Atkins en South Beach

En de gedachte aan gebakken eieren was voldoende om uitslag te krijgen. Vooral van de variant met slijmerig lijnzaad. Daarnaast vonden we de filosofie van Atkins wat moeilijk verteerbaar. Hoezo 'gezonde levensstijl' als je dagelijks peperdure vitaminepreparaten moet slikken? Nieuwkomer South Beach Dieet lijkt een verademing. Ook een koolhydraatvrij regime, maar met meer groente en minder gebakken eieren, eenvoudiger en gezonder.

We besluiten de theorie te laten voor wat-ie is en naar het praktische gedeelte over te gaan. Met andere woorden: wat eten we vandaag? Dag 1: ontbijt: 180 ml. groentesap, 2 groentequichecups, cafeïnevrije koffie of thee. Tussendoortje: 1 stuk mozzarella of andere 20+ kaas. Lunch: gegrilde kipfilet op Romaanse sla, 2 eetl. balsamicovinaigrette, suikervrij gelatinedessert...

Groentequichecups? Het recept blijkt op pagina 186 te staan. Het moet in een muffinvorm (die we niet hebben) en ze worden gemaakt van spinazie, eieren, tabasco, magere kaas, paprika en gehakte uien. Op nuchtere maag? En hoe zou de kantinebeheerder reageren als ik daar suikervrije gelatinepudding kom fabriceren en kipfilet grillen? Hoe maak je trouwens suikervrije gelatinepudding? Staat niet in het boek.

Het belangrijkste verschil tussen dr. Atkins en dr. Agatston ligt in de te tellen eenheden. De een noemt het koolhydraten, de ander Glycemische Index (GI's). Vrijwel alles wat hoog scoort en dus verboden is op koolhydratengebied, scoort ook hoog qua GI's. Beide diëten hanteren drie fases, waarbij de eerste dramatisch is als je niet van omeletten houdt. Verder is Atkins erg gesteld op mayonaise en vetrandjes aan het vlees, terwijl Agatston een hang heeft naar mager vlees en olijfolie. Allebei de diëten zijn echter tijdrovend en ingewikkeld.

Nog diezelfde dag valt het boekje 'Paspoort voor de slanke lijn' binnen. Geschreven door Beatrijs Potharst met een intro over haar eigen ervaringen en verder gewoon lijstjes met eenheden. Meer dan 60 punten per dag is te veel en die punten zijn gebaseerd op de hoeveelheid vet en koolhydraten in voedingsmiddelen. Witte wijn mag onbeperkt, net als geitenkaas. Pasta en wit brood zijn uit den boze.

Na een week van veel wijn en kaas, ben ik weliswaar aan de drank, maar hoef ik niet meer op het bed te liggen om mijn spijkerbroek dicht te krijgen. Dat ik sinds een paar weken twee keer per week naar mijn werk fiets (heen en terug ruim 40 kilometer) kan daar natuurlijk ook debet aan zijn.

door: Marjolein Hurkmans

Bloedserieus afslanken

Darter Raymond van Barneveld volgde het programma met succes, Catherine Keijl, roeier Nico Rienks, de olympische hockeyster Kim Lammers en ook Mart Smeets, die niet alleen flink afviel maar ook - zoals hij zelf zegt - "de pijn in zijn poten kwijtraakte&quit;. Dus op naar Limburg waar Immogenics de Novo-test uitvoert, een bloedonderzoek dat uitwijst welke voedingsmiddelen goed voor je zijn en welke je moe, ziek en dik maken.
Alfred Hendriks, de arts die het programma begeleidt, legt uit hoe we last kunnen krijgen van een (chronisch) ontstekingssymptoom als we niet eten wat goed voor ons is.
"Een ontsteking is de normale reactie van het immuunsysteem om je lichaam te beschermen tegen de effecten van bacteriën en virussen. Maar ook onverteerde voedseldeeltjes worden door het immuunsysteem aangepakt. Dus elke keer als u iets 'verkeerds' eet, wordt uw afweersysteem belast. Het gevolg is langetermijnschade, waaronder extreme vermoeidheid en overgewicht. Als we weten welke voedingsstoffen deze reactie veroorzaken, kunnen die uit het eetpatroon verwijderd worden. En dat kan leiden tot een aanzienlijke toename van energie en blijvend gewichtsverlies."
In het laboratorium worden twee buisjes bloed afgenomen. Het wordt verdeeld over 115 glazen napjes waarin een kleine hoeveelheid verdund voedingsmiddel zit, van avocado tot zeebaars. Vervolgens registreert een machine of er ontstekingscellen (witte bloedcellen) worden geactiveerd.
Is dit niet het geval, dan komt het geteste voedingsmiddel als .gezond. op de groene lijst. Worden er veel witte bloedcellen geteld, dan komt dat voedingsmiddel op de rode lijst: zeker drie maanden afblijven. En dan zijn er nog gele en oranje lijsten: resp. 5 of 10 weken niet nuttigen.
In mijn 'groene menu' staat dat ik licht allergisch ben voor brood of andere granen, krab, schelpdieren, koffie, spinazie, kaas. Goed zijn fruit, noten, yoghurt, aardappelen, eieren, vlees, kruiden, maïs, groente, rijst cacao, honing.
Ik houd me al zo'n drie weken aan het Novo-programma en voel me wat fitter en zeker slanker. De weegschaal heeft het jaren geleden begeven, maar ik merk aan mijn kleren hoe de vlag erbij hangt. Het duurde overigens wel een week tot ik de passage '10 weken helemaal geen alcohol' in de handleiding ontwaarde. Hendriks: "Niet zo zeer om de calorieën te beperken, maar alcohol is een van de belangrijkste oorzaken dat de darmwand niet goed functioneert. Door het vermijden van drank krijgt het lichaam de kans zich te herstellen. Het goede nieuws is dat u het na tien weken opnieuw kunt introduceren".
Twintig procent van de 5500 cliënten die zich hebben laten testen, merkt helaas geen verbetering op. Sneu als je 500 euro hebt betaald.

door: Sylvia Borger

Hopen op een wonder

Ik ben eetverslaafd. Tenminste, dat suggereert Gillian Riley, de schrijfster van 'Minder eten'. Ze stelt dat wanneer je meer eet dan je lichaam nodig heeft, er sprake is van eetverslaving. Aangezien ondergetekende altijd wel zin heeft in iets lekkers en dus meer naar binnen propt dan werkelijk nodig is, ben ik een junkie. Help!
Geconfronteerd met deze handicap heb ik het boek met een pizzabroodje in de hand in een adem uitgelezen. Nu schrijft Gillian Riley dat het geen dieetboek is. En dat stelt enigszins gerust, want van dieten houden we niet. Al dat moeilijke gedoe. Ooit een citroensapkuur gedaan en dat was meteen de laatste keer. Kies liever voor makkelijkere oplossingen als trilplaten, maagbandjes en liposages, ware het niet dat je dan met een flinke zak geld over de brug moet komen. En die geven we dus liever uit aan parmaham, ciabatta's en kaasjes.
Bij het woord diëten verschijnen schrikbeelden van Oprah Winfrey, kampioen van het jojoën op het netvlies. Van volslank naar mager, tot mollig en vervolgens weer strak in het vel. 'Minder eten' (uitgeverij De Boekerij) is wellicht ook handig voor Oprah die ooit in een uitzending verklaarde dat ze leeft om te eten, want de ondertitel van Gillians boek luidt: 'Verander je relatie met eten voor altijd'. Motivatie is het halve werk, stelt ze. En daar schort het dus aan. Want, ik ben zeker niet gemotiveerd genoeg om mezelf op een straf dieet te zetten. Helemaal niet als je na de modeweken in Parijs, New York en Milaan op de catwalk alleen maar uitgemergelde modellen hun beste beentje voor ziet zetten en je liefst na afloop naar ze toe wilt snellen om ze een vette hamburger toe te stoppen. Want geloof me, de modellen hebben echt voedsel nódig.
Terwijl de helft van de modewereld leeft op wortels en glaasjes lauw water, gaat de andere helft zich te buiten aan lekkers. Laatst naar Florence geweest voor de lancering van de Grande Dame, een champagne van Veuve Cliquot aangekleed door de Franse ontwerper Christian Lacroix voor Pucci. In een romantische tuin genoten van een geweldig lunchbuffet. Van parmaham en gegrilde groenten tot kiptruffelsalade, zalm en kaviaar. U begrijpt, iedereen ging los, wat Gillian verklaart als 'genot en dwangmatig gedrag dat wordt aangewakkerd door opwinding'. En opgewonden waren we. Met zoveel lekkernijen verliest iedereen enige vorm van zelfbeheersing.
Gaandeweg begint het zelfhulpboek van Gillian gelijkenissen te tonen met een psychologische thriller. Met kreten als eigenwaarde, zelfrespect, ontkenning en verdringing wekt ze eerder aversie op dan dat ze potentiële maatjes 38 de streep over trekt.
Kortom, we blijven bij het oude, snoepen van alles wat los en vast zit en hopen eeuwig op het wonder dat we ooit slank de wereld zullen bewandelen.

door: Michou Basu