door Marjolein Hurkmans

ROTTERDAM - Nel Hamerslag en Irene Bruynincks waren vroeger geen vriendinnen. Ze kenden elkaar, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Nel wist echter wel dat Irene (die drie boeken op haar naam heeft) schreef voor onder andere het tijdschrift 'Religie en Mystiek'. En toen ze dan ook zelf het manuscript voor een kinderboek af had, belde ze de vage kennis uit vroeger jaren op. Van het een kwam het ander en uiteindelijk schreef het tweetal samen het boek 'Flessenpost' (uitgeverij De Vleermuis), een briefroman over twee schippersvrouwen, maar vooral ook over een hechte vriendschap. Net zo hecht als die van hen uiteindelijk ook is geworden. "Wij delen alles met elkaar."

Wilt u reageren op dit artikel, klik dan hier

Ze zijn totaal verschillend, de een blond en tenger, de ander robuuster en donkerharig. En ook wat betreft karakter zijn Nel en Irene elkaars tegenpolen. Voor de een is het beroep van schipper een levensvervulling, de ander vindt het een noodzakelijk kwaad, maar er moet nu eenmaal brood op de plank komen. "En die tegenstelling wilden we ook in het boek laten uitkomen", vertelt Nel. Irene vult haar aan: "Wat dat betreft is 'Flessenpost' dan ook autobiografisch. Er staan een heleboel anekdotes in uit onze eigen levens, maar ik wil verder wel benadrukken dat ik niet Rosemary ben en Nel niet Elly is."

- Toch lijken ze veel op de hoofdpersonen die in brieven aan elkaar hun levensverhalen vertellen en hun diepste gedachten delen. "Wij zijn natuurlijk schippersvrouwen", legt Nel uit. "Dat geeft je toch een ander soort leven dan de mensen die aan de wal wonen. Ik wilde aan de lezers graag uitleggen wat dat leven inhoudt, hoe we wonen en voor welke beslissingen we staan. Ik heb vaak de indruk dat mensen van de wal denken dat schippers een soort vrijbuiters zijn, terwijl het keihard werken is op zo'n boot. Je wordt als jong meisje verliefd op een schipper en vervolgens heb je na je huwelijk meteen een fulltime baan. En dat is dan ook nog een baan die specifieke kenmerken heeft die door mensen op de wal niet echt worden begrepen, dat wij onze kinderen naar een internaat sturen bijvoorbeeld."

Onbegrip

Irene: "Ik vond dat vroeger vreselijk, haalde ze zo vaak mogelijk aan boord. Sowieso ieder weekend, maar ook als we met het schip in de buurt lagen. Dan had je onbegrip van twee kanten. Mensen op de wal vonden dat hele internaatgedoe al onnatuurlijk (terwijl mijn kinderen niet vaker van huis waren dan het gemiddelde kind aan de wal met werkende ouders dat naar de crèche gaat) en de andere schippersvrouwen vonden het belachelijk dat ik ze niet op school liet."

Voor Irene was echter de ontwikkeling die een vrouw van rond de vijftig doormaakt belangrijker dan de levensomstandigheden. "Je staat dan toch een beetje op een kruispunt, noem het een midlifecrisis waarbij je je afvraagt of je keuzes wel de juiste waren en of je verder wilt en kunt op de ingeslagen weg. - Met een beetje geluk heb je op je vijftigste nog dertig jaar te gaan, de kinderen zijn het huis uit en wat dan? Doorgaan, het roer omgooien?"

Elly en Rosemary gaan tegelijkertijd door die fase heen en ze kunnen elkaar daar heel goed in steunen. Zo woont Elly inmiddels aan wal en heeft ze enorm heimwee naar het varen, terwijl Rosemary niets liever wil dan van die boot af.

"De vriendschap tussen hen tweeën is enorm belangrijk", vervolgt Nel. "Vriendschap is sowieso belangrijk voor schippersvrouwen. Vroeger was daar alleen meer tijd voor. Dan kwam je aan op een losplaats en dan legde je de boot naast die van een ander stel, konden de kinderen lekker met elkaar op het dek spelen terwijl jij de laatste roddels uitwisselde. Tegenwoordig is ook de scheepvaart veel intensiever geworden en houd je vooral contact via mail en mobiele telefoon. Dit boek is via e-mail tot stand gekomen. Schreef ik een stuk, verzond het naar Irene en schreef zij weer een stuk."

"Maar onze persoonlijke besognes handelden we af via de telefoon", zegt Irene. "Door die samenwerking zijn we echt heel hecht geworden. Je zou mijn gsm-rekening eens moeten zien!" - Klankbord - Vriendschap is voor alle vrouwen, ook die op de wal, heel belangrijk, vinden ze. "Daar kom je pas op latere leeftijd achter", zegt Nel. "Een jong meisje dat verliefd wordt, denkt dat ze verder niemand nodig heeft dan haar geliefde. Na verloop van tijd blijkt echter dat je toch af en toe behoefte hebt aan een klankbord. Ik kan met mijn man overal over praten, maar soms vind ik hem een eikel. Dat wil ik dan toch graag aan iemand kwijt, liefst aan iemand die begrijpt waarom ik dat vind."

Irene: "Een soort bevestiging krijgen van je eigen gelijk. Daar heb je een echte vriend voor nodig. En je hoeft de deur niet bij elkaar plat te lopen om het gevoel te hebben dat je altijd bij elkaar terecht kunt."