Tienerpop viert 45e verjaardag

Wild van Barbie
door Marjolein Hurkmans

Ze is hoogblond met viooltjesblauwe ogen. Nog geen 30 centimeter lang, maar ze wordt aanbeden. Over de hele wereld spelen kleine meisjes met Barbie, die dit jaar precies 45 jaar geleden voor het eerst van een fabrieksband rolde. Kinderspeelgoed met een volwassen uiterlijk en zo werd het ook opgepikt. Weinig soorten speelgoed kennen namelijk zo'n grote aanhang onder volwassen fans als de blonde tienerpop. Duizenden euro's per jaar worden gespendeerd aan het completeren van de verzameling, internet wordt afgestruind naar zeldzame exemplaren en websites gebouwd rondom het plastic idool.

WIJCHEN - 45 jaar worden is niet niks. Zeker niet als het speelgoed betreft. De meeste soorten halen immers amper het eerste jaar van het bestaan. Wie weet er nou nog een Furby of Tamagotchi te koop? Barbies memorabele verjaardag gaat dan ook als vanzelfsprekend gepaard met de nodige partijtjes. Zo opent het Limburgs museum volgende week de tentoonstelling 'Barbie 45 jaar droom en werkelijkheid in Nederland' en is het in de week van 23 tot 31 oktober Barbie Vriendinnenweek in het Land van Ooit. Ook zijn er diverse ruil- en verzamelaarsbeurzen. Een topjaar voor de echte diehards, zoals Anne Sevens uit Wijchen.

De voordeur is knalroze, beschilderd met rode hartjes, en in de hal zak je tot je enkels weg in het hoogpolige kauwgumkleurige tapijt. Gebloemde stoeltjes, minitafeltjes met roze kleedjes en overal langbenige hoogblonde poppen.

Zo hadden wij ons het huis van Anne ongeveer voorgesteld. Anne immers is idolaat van Barbie, het plastic equivalent van 'The all American Girl'. De 39-jarige fan spaart niet alleen de popjes, ze restaureert ze ook. Daarin is ze niet de enige. Wat haar uitzonderlijk maakt echter is haar handigheid met de naaimachine. Anne maakt barbiekleer-tjes. En dan niet voor Barbie, Midge of Skipper, maar voor zichzelf.

Verkleed
"Ik had dat ooit in een Amerikaans tijdschrift gezien", vertelt ze, "dus toen ik voor het eerst naar een beurs ging in Duitsland, heb ik de organisatoren gebeld en gevraagd of het in Europa ook de gewoonte was om verkleed als Barbie te komen. 'Ja hoor', zeiden ze, 'dat doen wij allemaal'. Afijn, ik heb een rode strakke jurk gemaakt met een grote flaphoed. Kom ik daar aan, blijkt er verder niemand verkleed. Ik schaamde me dood, durfde mijn jas niet eens uit. Maar mijn man zei dat ik niet zo flauw moest doen. Kreeg ik toch nog het ene compliment na het andere. Sindsdien maak ik er een sport van. In de afgelopen jaren heb ik zeker tien setjes nagemaakt. Sommige heb ik verkocht, maar er zijn ook dingen bij die zoveel werk hebben gekost, dat ik niet van plan ben ze ooit weg te doen."

Ze troont ons mee naar de zolder, dwars door het minimalistisch ingerichte huis heen. Enkele designklassiekers, een bovenmaatse stereo-installatie. "Dat is de hobby van mijn man. Zo is mijn Barbie-fascinatie ooit begonnen. Mijn man vond het raar dat ik geen liefhebberijen had zoals hij. Hij is namelijk helemaal wild van muziek en was daar iedere avond mee bezig. Ik zat dan wel zo'n beetje te fröbelen, te haken, breien. Maar echt gedreven was ik daar niet in. Nou oké, zei ik, dan ga ik wel een barbiehuis timmeren voor mijn nichtjes. Ik heb nog wat van die oude poppen en meubeltjes en dan hebben ze leuk wat te spelen als ze op bezoek komen. Ik had al ooit een poppenkast getimmerd, dus ik wist dat me dat wel zou lukken."

En dat was ook zo. Anne timmerde en spijkerde er lustig op los, richtte de kamers in met haar vroegere speelgoed en wachtte vol enthousiasme op de meisjes. "Nou ja, ze sloopten dus alles eruit. Het ging me echt aan mijn hart. Zo zonde. Ik heb mijn barbiespullen in veiligheid gebracht, het huis ingericht met oude rommel. En toen ben ik eigenlijk begonnen met het verzamelen van meer barbiespullen. In eerste instantie hadden mijn man en ik de afspraak dat iedere keer als hij een cd kocht, ik iets van Barbie mocht kopen, maar tegenwoordig hebben we een zakgeldregeling. Het liep behoorlijk uit de hand."

Ja, dat kun je wel stellen. Wat doet een cd tegenwoordig? Een eurootje of vijftien, twintig? Peanuts natuurlijk vergeleken met de bedragen die Anne voor sommige Barbies neertelt. Ze wil liever niet zeggen wat een zeldzaam exemplaar van de ontwerper Helmut Lang kost: "Dat brengt mensen maar op ideeën."

Kinderbestendig
Ze is er hartstikke zuinig op. Eigen kinderen heeft ze niet. "Daar ben ik het type niet voor. Ik heb genoeg aan mijn Barbies en mijn cavia's, maar de collectie is toch kinderbestendig gemaakt voor het geval er kleine bezoekertjes komen op wie de roze kamer een magische aantrekkingskracht heeft. "Ik heb tegenwoordig plastic gordijnen voor mijn kasten hangen", zegt ze. "Als hier kinderen komen, trekken ze meteen de duurste te voorschijn: 'Deze vinden we mooi, tante'."

Een groot aantal poppen zit nog in dozen. Anderen staan uitgestald met zusjes uit dezelfde serie, een hele reeks plastic paarden heeft z'n eigen stallencomplex in de onderste regionen van de uitstalkast. "Mijn verzameling is vooral toegespitst op dieren. Ik koop ieder jaar de nieuwe poppen met een dier of de dieren zelf. Vooral paarden komen vaak ook als solo-item." Liefdevol pakt ze een glanzend bruin ros van de plank. "Dit was mijn eerste. Ik woonde in een klein dorp en de plaatselijke speelgoedwinkel had slechts twee paarden te koop. Die van Barbie en die van Big Jim, een kleinere jongenspop die eind jaren '70 heel populair was. Mijn vriendin en ik aasden alle twee op het barbie-exemplaar. Zij had eerder het geld bij elkaar. Voor mij was toen alleen het Big Jim-paard over. Maar ach, je zag toch nauwelijks het verschil."

Het kamertje meet amper 14 m², maar staat zo bomvol poppen en accessoires dat het je roze voor de ogen ziet. "Als ik ze allemaal moest weggeven en ik mocht er maar eentje houden? Dan denk ik dat het de eerste pop moet zijn die ik ooit heb bezeten. Jammer genoeg heb ik die niet meer. Ik heb hem ooit geruild met mijn vriendinnetje. Maar ook dierbaar zijn de poppen die ik helemaal zelf heb opgeknapt. Via veilingsites als Marktplaats koop ik soms Barbies die in een vreselijke staat verkeren."

"Aan sommige outfits die ik voor mezelf maak, werk ik meer dan twee jaar ", verzucht de volwassen poppenmoeder. "Mijn absolute favoriet is een jasje van drie kleuren ingeverfd borg met een mini-jurkje in roze en oranje en een bijbehorende pet." Voor de foto wil Anne het jasje best aandoen. Ze weigert echter pertinent de pet op haar gemillimeterde stekeltjeshaar te zetten. "Tja, ik hoor regelmatig dat ik helemaal niet het type ben dat men zich voorstelt bij een Barbie-verzamelaarster", zegt ze grijnzend. "Vroeger wel, toen had ik van dat lange blonde haar. Misschien laat ik het wel weer groeien."

Wilt u reageren op dit artikel, klik dan hier