door Marjolein Hurkmans

Marie en Benoit heten ze; een Zuid-Franse tweeling die binnenkort de eerste verjaardag viert. Dat wordt taart bakken voor Jeanine Salomone, hun 62-jarige mama. En nee, dit is geen tikfout, de geboorte van de kleine Salomones heeft wereldwijd de gemoederen flink beziggehouden. Immers, niet alleen is de moeder stevig op leeftijd, de vader van het tweetal is de 52-jarige Robert Salomone. Broer van Jeanine en bovendien gehandicapt. De wildste verhalen deden over de bizarre conceptie de ronde. Het zou mama en broer alleen om een erfenis te doen zijn geweest bijvoorbeeld. Jeanine weigerde echter om tekst en uitleg te geven. Ze hulde zich in stilzwijgen dat zij vorige maand verbrak. Toen kwam haar autobiografie uit in Frankrijk: Ik heb het zo gewild.

 Wilt u reageren op dit artikel, klik dan hier

DRAGUIGNAN - Haar late en omstreden zwangerschap is volgens de 62-jarige Jeanine Salomone, die zoon Benoit zelf droeg en dochter Marie geboren liet worden uit een Amerikaanse draagmoeder, het gevolg van een levenslange kinderwens en diverse mislukte ivf-pogingen rond haar veertigste. Moeder worden was van hartswege van levensbelang, zo meldt ze. Dat zij voor de verwekking van haar kroost het sperma van haar broer heeft gebruikt, vindt ze niet meer dan logisch omdat ze graag een kind wilde met dezelfde genetische eigenschappen als zijzelf heeft. "Volgens mijn gynaecoloog is ivf met het sperma of de zaadcel van een familielid minstens eenmaal per maand in zijn kliniek aan de orde", zo schrijft Jeanine in haar autobiografie.

Met haar gynaecoloog bedoelt de Franse moeder dokter Vicken Sahakian, een arts in Los Angeles, die tot twee keer toe een bevrucht embryo in de baarmoeder van Jeanine heeft geplaatst. In diverse internationale media heeft hij na de geboorte publiekelijk afstand genomen van deze ingreep. "Jeanine en Robert deden zich voor als man en vrouw", zo zegt hij bijvoorbeeld in Time Magazine. "Het is mijn fout dat ik niet naar een huwelijkscertificaat heb gevraagd, maar het is geen seconde bij me opgekomen dat ze familie van elkaar waren." Erger nog dan de bloedband tussen de vader en de moeder van Marie en Benoit (het handelt hier namelijk niet om incest, aangezien de eicellen afkomstig waren van een donormoeder), vindt hij de leeftijd van Jeanine. "Ik weiger ivf-behandelingen bij koppels die samen ouder zijn dan 110 jaar", zegt hij in hetzelfde artikel.

Manipulatie door de media noemt Jeanine Salomone artikelen met dezelfde strekking. "Tot op de dag van vandaag belt dokter Sahakian regelmatig om te vragen hoe het met de kinderen gaat", schrijft ze. "Hij was erg geschrokken van de negatieve publiciteit rondom deze kwestie in Frankrijk. 'Jeanine', zei hij, 'de Fransen zijn wat dit betreft een achtergebleven volk. Je zult zien dat het over tien jaar de normaalste zaak van de wereld is dat vrouwen op jouw leeftijd nog aan kinderen beginnen. Jij wordt minstens 80!' Hij heeft nooit spijt gehad van zijn beslissing om ons te helpen, ook niet toen hij ontdekte dat het sperma van mijn broer afkomstig was. Naar aanleiding van de informatie in onze paspoorten ging hij ervan uit dat we getrouwd waren en wij hebben dat niet ontkend. Uit diezelfde documenten heeft hij overigens ook kunnen opmaken dat ik 62 was. Hij wist dat dus en heeft speciaal voor mij bewust zijn eigen regels doorbroken."

Een regel die de omstreden Italiaanse arts Severino Antinori, die ook de Nederlandse Anita Blokziel op 56-jarige leeftijd aan een kind hielp en zich tegenwoordig schijnt bezig te houden met het klonen van mensen, er nooit op nahield. Jeanine meldde zich in eerste instantie dan ook bij hem aan voor een ivf-behandeling. "Hij wilde me graag helpen, maar dan moest ik wel zelf een eiceldonor vinden. De donoreitjes waarover hij zelf beschikte, reserveerde Antinori voor jongere moeders in spe. Ik heb iedere vrouw die ik kende en die een beetje op me leek gevraagd of zij mij een eicel wilde geven, maar iedereen weigerde. In Frankrijk mag je geen eicellen kopen, vandaar de tocht naar Amerika waar dat niet bij wet verboden is."

Gehandicapt

Het vinden van een spermadonor was toen al geen probleem meer. Broer Robert had al toegezegd vóór het ongeluk waarbij hij gehandicapt en depressief raakte. Dat zijn persoonlijke situatie vervolgens zo drastisch en dramatisch veranderde, was geen belemmering aangezien hij onder curatele was gesteld bij Jeanine die dus voor hem alle vereiste formulieren kon ondertekenen. "Robert heeft geen aangeboren afwijking", zo benadrukt Jeanine in haar boek. En om alle geruchten daarover definitief uit te bannen, citeert ze ook nog het telefoongesprek dat ze na de geboorte van haar kinderen voerde met de behandelend psychiater van haar broer. "'Ik wil je graag feliciteren met je succes als moeder', zei hij. 'En verder wilde ik je laten weten dat ik onmiddellijk na de uitzending contact heb opgenomen met de man die voor de camera beweerde dat jij kinderen met aanleg tot krankzinnigheid geboren hebt laten worden. Ik heb hem heel duidelijk verteld dat de genen van jou en Robert noch gek noch psychotisch zijn en dat ik me daarvoor garant stel'."

Hoe het nou zit met het erfenisverhaal wordt nergens in het boek echt duidelijk. Jeanine zegt geen idee te hebben waar het verhaal vandaan komt dat zij en haar broer een erfenis veilig wilden stellen. Uit angst dat het geld van hun moeder uiteindelijk zou terechtkomen bij verafschuwde neven en nichten zouden zij Marie en Benoit hebben laten verwekken. "Al het geld dat ik bezit, heb ik met mijn eigen handen verdiend", schrijft ze. "Ik heb nooit vakantie opgenomen en ben altijd erg zuinig geweest. Als ik blonde plukjes in mijn haar wil laten maken, kies ik voor de kapper die zo'n behandeling in de aanbieding heeft. Door te sparen en te sparen heb ik me de ivf-ingreep bij mezelf en bij de draagmoeder kunnen permitteren. Van een erfenis is nooit sprake geweest."

Jeanine hoopt dat haar boek alle vragen beantwoordt en dat zij met haar kinderen, broer en moeder in vrede verder kan leven. "Ik mag dan 62 zijn, ik ben gezonder van lijf en leden dan menig jongere vrouw. Marie en Benoit zijn mijn alles en ik weet zeker dat ik minstens zo'n goede moeder ben als vrouwen van 30, van wie er immers een heleboel zijn die nauwelijks naar hun kinderen omkijken omdat ze liever soapseries volgen."

Het boek van Jeanine is alleen in het Frans te koop

(Je l'ai tant voulu. Maman à 62 ans) en wordt uitgegeven door uitgeverij JC Lattès.