Nationale feestdag voor alleenstaande werkende moeders

"Wij zijn supervrouwen!"

door Marjolein Hurkmans

Alleenstaande moeders hebben het zwaar, dat zal niemand bestrijden. Alleenstaande wérkende moeders hebben het nog een tikkeltje zwaarder. Ervaringsdeskundige Jacqueline de Jager is het daar zo grondig mee eens dat zij speciaal voor die groep dubbelbelaste vrouwen een nationale feestdag in het leven wil roepen. Samen met Ilse Eversen is zij momenteel hard bezig met de voorbereidingen voor een grandioos feest in Amsterdam op 27 februari.

"Het had een hele dag moeten worden, maar daarvoor was de voorbereidingstijd te kort", vertelt Jacqueline de Jager, initiatiefneemster van de nationale dag voor alleenstaande werkende moeders op 27 februari.

Ze is 36 jaar en heeft een kind van 16 en een van 10. Vijf jaar geleden beëindigde ze de relatie met de vader van het tweetal en sindsdien staat Jacqueline er alleen voor. Naast het moederen runt ze ook nog twee bedrijven en beheert ze de website www.mawm.nl. "Ik deed een cursus om mezelf beter te leren kennen en af te rekenen met de trauma's uit mijn verleden en als slotopdracht kreeg ik het verzoek iets te organiseren waar de maatschappij iets aan zou hebben. Het moederdagproject was toen vrij snel geboren. Een ambitieus plan, dat geef ik toe. De meeste cursisten pakken het kleinschaliger aan, maar ik houd van groots en nationaal", vertelt ze. "Daarbij zijn wij werkende alleenstaande moeders keien in het organiseren. Ik denk niet gauw dat iets te moeilijk of niet haalbaar is."

En dat geldt ook voor Ilse (35), personeelsfunctionaris en mama van een kleuter van 4 en een peuter van 3. "Als gescheiden vrouw moet je ervoor zorgen dat je niet blijft hangen in je slachtofferrol. Als je wilt, kun je alles aan. Ik weet nog dat ik voor het eerst bij de sociale dienst kwam en vertelde dat ik wilde gaan werken. 'Maar mevrouwtje', zei zo'n ambtenaar, 'waarom gaat u toch niet lekker de bijstand in? Dan wordt alles voor u geregeld en u krijgt nog geld ook'. Zo'n opmerking bevordert niet echt je zelfbewustzijn. Met de nationale alleenstaande werkende moederdag willen we dat juist wel benadrukken. Je hebt je eigen verantwoordelijkheden te nemen, je eigen keuzes te maken en dat kun je best."

Rotsituatie

"Als je net gaat scheiden wil je als moeder per se je kinderen bij je houden", vervolgt Ilse. "Ik was daar indertijd heel emotioneel in. Dat wat je nog aan liefde hebt, wil je niet afgeven of delen. Maar na verloop van tijd realiseer je je plotseling dat je in een rotsituatie zit en dat je nauwelijks de mogelijkheid hebt om een nieuw leven op te bouwen." Wat dat betreft is co-ouderschap nog best een aardige optie, geven ze beiden toe. Ilse heeft dat overigens nog bespreekbaar willen maken bij haar ex, maar daar wilde hij niets van weten. "Ik heb een rechtszaak overwogen om hem ertoe te dwingen, maar toen besefte ik wat mijn kinderen zouden voelen als ze daar ooit achter zouden komen. Stel dat ze zouden denken dat ik ook niet voor ze wilde zorgen. Daar moest ik niet aan denken."

En dus gaan haar kinderen, net als die van Jacqueline, eens in de twee weken een weekend naar papa. "Dat is wel lekker hoor", zegt Jacqueline. "Een beetje een minivakantie. Op normale dagen ben ik alleen maar bezig met overleven en nooit eens met genieten. Hoe moe je ook bent, je moet altijd nog wel wat doen. Dat je dat volhoudt, daar mag je als alleenstaande werkende moeder best trots op zijn. Eigenlijk zijn we supervrouwen."

Beschrijving

En dat een alleenstaande werkende moeder wel een supervrouw moet zijn, blijkt als Ilse een beschrijving van haar leven geeft. Werken, boodschappen doen, koken, ze staat er alleen voor. "Op zondagavond kook ik vaak voor", vertelt ze. "Dan hoef ik me gedurende de werkweek niet zo druk te maken over wat we moeten eten." "En dat doet ze dan waarschijnlijk net als ik nadat ze het huishouden op orde heeft", vult Jacqueline aan. "Want er moet natuurlijk ook opgeruimd, gewassen en gestreken worden."

"En dan ben je net klaar en wil je uitgezakt op de bank hangen, komt er weer eentje uit bed", vervolgt Ilse lachend. "Heb je die weer ingestopt, lig je zelf net, heeft de tweede oorpijn. Je kunt nooit eens iemand wakker porren en zeggen: 'Nou, ben jij aan de beurt'."

"Je hebt ook steeds te maken met een schuldgevoel", gaat ze serieus verder. "Ik ben permanent bang dat ik mijn kinderen tekort doe. Als ik moe ben van mijn werk is er geen back-up. Als zij dan druk zijn en ik ben al geïrriteerd, kan ik uitvallen om niks en dan is er geen relativerende papa op de achtergrond. Ik heb de neiging dat te compenseren door extra veel uitjes te verzinnen. Bij wijze van spreken ben ik bereid iedere week met ze naar de Efteling te gaan, omdat ik bang ben dat ze anders geen leuke jeugd hebben. Zo hol ik mezelf continu voorbij. Altijd maar bezig, bezig, bezig; ik kan nooit eens even op mijn kont zitten."

Kortingspas

Jacqueline: "Een alleenstaande werkende moeder heeft nooit tijd voor zichzelf, ze voelt zich vaak schuldig en sociale contacten schieten er ook bij in. Ik wilde eigenlijk een dag organiseren waarop dat allemaal een beetje goedgemaakt zou worden. Een dag waarop al onze 'lotgenotes' vrijaf zouden krijgen van hun werk - doorbetaald natuurlijk - met een kortingspas van winkelketens konden gaan shoppen, gratis of voor weinig bij de kapper, de schoonheidsspecialiste, de masseur en de sportschool terecht konden en 's avonds naar een spetterend feest in de Powerzone in Amsterdam. Vanzelfsprekend met volledig georganiseerde kinderopvang. Maar dat heb ik nog niet van de grond gekregen. Het is uiteindelijk alleen een feest geworden, met kappers, masseurs en visagisten. Volgend jaar gaan we voor het volledige project!"

Maar het feest wordt ook leuk, denken ze. "We zorgen ervoor dat er minstens zoveel alleenstaande mannen komen als vrouwen", vertelt Ilse. "We hebben contact gelegd met allerlei datingservices en die waren enthousiast. Niet dat iedere alleenstaande moeder zit te wachten op een prins op het witte paard, maar in haar dagelijkse leven komt ze ook zelden leuke mannen tegen. In mijn stamkroeg komen nauwelijks mensen die ik niet al ken bijvoorbeeld, maar op internet zit een heel potentieel aan leuke mannen."

En dan volgend jaar dus het echte werk? "Dat is wel de bedoeling", zegt Jacqueline. "Ik ga de minister vragen om de alleenstaande werkende moeders die jaarlijkse vrije dag cadeau te geven en verder gaan we het hele jaar werken aan de invulling daarvan. De website krijgt ook een forum waar mensen ideeën kunnen spuien en een chatbox waar je met vrouwen in eenzelfde situatie kunt praten. We zijn nog lang niet klaar."