Het meisje, of eigenlijk was het meer een jonge vrouw, keek hem een beetje fronsend aan. "Je lijkt me niet echt een huiselijk type", schreeuwde ze tegen Ruud. Het geblaf en gejank dat uit het asiel kwam, was oorverdovend. "Heeft u ook een baan?", vroeg ze Maaike. Die trok haar wenkbrauwen op. "Ik ga ervan uit dat ieder gezond mens zijn of haar eigen kost moet verdienen", zei ze strijdlustig. "Natuurlijk heb ik een baan." Ruud grijnsde. Ook als getrouwde vrouw was Maaike haar feministische venijn in ieder geval niet kwijt geraakt. Het meisje zuchtte terwijl ze hen voorging naar de gang met hokken waar honden in alle soorten en maten luidruchtig om aandacht vroegen. "Tja, ik vraag me dan wel af of het verstandig is om een hond te nemen. Honden zijn gezelschapsdieren. Ze worden heel ongelukkig als ze lang achter elkaar alleen thuis zijn."

Ruud keek een beetje verbijsterd naar de zwart-wit gevlekte dalmatiër die rechtop tegen het hek stond en zo bijna net zo groot was als hij zelf. Een klein venijnig keffertje in het hok ernaast gromde woest. De enige die stil was en het rumoer langs zich heen leek te laten gaan, was een roestbruine terriër die een beetje moedeloos in een hoek lag. "Daar heb ik eigenlijk niet zo bij stil gestaan", zei hij weifelend. "Mag ik je een voorstel doen?", vroeg het meisje. "Mooie bruine ogen", dacht Ruud. Maaike lag inmiddels op haar knieën voor het hok van de terriër en probeerde hem of haar met sussende geluidjes naar zich toe te lokken, maar de hond verroerde geen poot. "Wat zou je me willen voorstellen?", zei Ruud een beetje suggestief met een scheef oog naar zijn buurvrouw. "Ik denk dat jij misschien kennis moet maken met Petronella", zei de asielhoudster. "Volgens mij kunnen jullie het best goed samen vinden. Ze staat in mijn kantoor."

Ruud wandelde achter haar aan. Ze had mooie billen, vond hij. En een leuk opwippende paardenstaart. Petronella huisde in een grote glazen bak. Toen Ruud, Maaike en het meisje binnen kwamen strekte ze haar kop en keek ze nieuwsgierig onder haar schild vandaan. Ze was zo'n 20 cm groot en alleen een andere schildpad zou haar misschien mooi of aantrekkelijk kunnen vinden. Toch was Ruud op slag verliefd. "Kijk uit, ze bijt", zei het meisje toen hij zijn hand in het terrarium stak. Maar Petronella beet niet. Ze wandelde nuffig van haar steen af en plonsde in het water. "Ze heeft wel goede verzorging nodig, maar ik heb een boekje voor je", zei het meisje. "Dat is altijd handig", zei Ruud, "maar wat dacht je van een paar praktijklessen? Misschien moet je gewoon een keer bij me langskomen en me uitleggen hoe Peet en ik hartsvriendinnen kunnen worden. Ik kan best goed koken, weet je." Het meisje keek geschrokken naar Maaike die woedend haar wenkbrauwen fronste. Ruud volgde haar blik. Hij glimlachte. "Mijn getrouwde buurvrouw kan daar toch onmogelijk bezwaar tegen hebben", zei hij lijzig.

Marjolein Hurkmans