donderdag 25 januari 2001

'Baby Blue'

Dodelijk overspel

door Eric Koch

Hij doet er flink zijn best voor, samen met zijn vrouw Marjan. Je hoort Peter zeker niet klagen, maar het doel houdt hij altijd voor ogen: een kind. Dat de vader in spe niet elke dag aan zijn nageslacht kan werken, is te wijten aan het beroep van zijn echtgenote. Regelmatig vliegt de stewardess naar exotische oorden. Maar ook daar doet ze haar huiswerk, al ligt er een andere man in haar armen.

Roeland Fernhout is een onwillige deelnemer aan een moordcomplot in 'Baby Blue'.

Thuis, in hun nieuwbouwwijk, worden de hormonen van Peter in de zomerzon geprikkeld door de nieuwe overbuurvrouw. Een kennismaking bij een kopje thee wordt gevolgd door een glas wijn bij een diner. Eerder dan Peter (Roeland Fernhout) weten we dat de verleidelijke roodharige getrouwd is met de minnaar van zijn echtgenote (Nienke Romer). Toeval? Natuurlijk niet. De ontvouwing van het onderliggende complot moet in 'Baby Blue' voor de nodige spanning zorgen.

Die weet regisseur Theo van Gogh in zijn eerste Engelstalige film aanvankelijk prima op te roepen. Hij creëert een lekker broeierig sfeertje, gesteund door het goede acteren van met name Fernhout en het Engelse stel Oliver Cotton en Susan Fidler. De verzorgde opbouw, met enkele verrassende wendingen, strandt echter in complicaties en ongeloofwaardigheden.

Net zo ongerijmd als de gastrol van Van Gogh's voormalige diva Renée Fokker zijn na haar verschijning de ontwikkelingen in het verhaal van thrillerschrijver Tomas Ross. Je zou bijvoorbeeld toch mogen verwachten dat iemand ten minste de deur op slot doet als hij tegenstanders in een huis levend wil laten verbranden. Dat mislukte laatste half uur zal ertoe leiden dat Theo van Gogh na een uitstekende reeks films ook ditmaal niet het publiek krijgt dat hij als een van onze beste en persoonlijkste cineasten verdient. Jammer ook voor de veelzijdige Roeland Fernhout, die mede door zijn voortreffelijke Engels een internationaal visitekaartje afgeeft.