'Babs'
Brigitte Kaandorp
in rommelig sprookje

door Marco Weijers

Brigitte Kaandorp heeft 't, dat bewees de cabaretière de afgelopen vijftien jaar afdoende met uitverkochte theaterzalen. Of zij haar relaxt komische uitstraling ook op het witte doek zou behouden, was echter de vraag. Haar filmdebuut in de muzikale komedie 'Babs' verschaft het antwoord.

Geert (Naomi Colombaioni) vist gaar moeder (Brigitte Kaandorp) uit de vuilnisbak in 'Babs'.

Kaandorp heeft in de film van Irma Achten een dubbelrol. Als Babs, een romantische warhoofd met een dochtertje van acht, raakt ze verzeild in een omgekeerd Assepoester-verhaal. Onder een somber viaduct vindt zij een glanzend zwarte herenschoen en loopt vervolgens prompt haar droomprins tegen het lijf; een louche nachtclubeigenaar met precies dezelfde stemproblemen als Marlon Brando in 'The Godfather'.

De prille liefde tussen deze Juan Carlos (Michel van Dousselaere) en Babs wordt echter wreed verstoord als de politie hem bij hun eerste kus arresteert op verdenking van moord. Ook blijkt er een rivale in de liefde in het spel: de plat-Rotterdamse Carla (eveneens gespeeld door Kaandorp, maar nu zonnebankbruin en gehuld in tijgervel). Dochter Geert (een vertederend eigenwijze Naomi Colombaioni) voelt zich er bij al die verwikkelingen wat bijhangen en kiest daarom haar eigen weg.

'Babs' is een wat rommelig sprookje, bevolkt door clichés en karikaturen (vooral Victor Löw legt het er in de rol van Juan Carlos' beste vriend duimendik bovenop). De verhaallijn is dun, de knipogen naar de werkelijkheid vet. Mathilde Santing als een potige gevangenisbewaarster die Kaandorp met zichtbare wellust fouilleert... Tja, wat subtieler mag best.

Regisseuse Irma Achten ('Belle'), ook verantwoordelijk voor het scenario, spiegelt hier een magisch-realistische wereld voor waarin je moet willen geloven, maar eist daarbij soms teveel van de goede wil van de kijker. De op een enkele uitzondering na kleurloze liedjes en de te vaak naar muzak klinkende soundtrack van het compunistenduo Bolland en Bolland voegen eveneens weinig toe.

Het lijkt Brigitte Kaandorp allemaal niet te kunnen deren. Met ogenschijnlijk gemak overwint zij de barrières die de camera opwerpt. Het is haar ontspannen komische charme die dit vehikel rijdende houdt.