'Mission to Mars'

"Houston, we've got another problem!"

Je houdt je hart vast als Nasa weer eens iets de ruimte in stuurt. Karretjes, raketten, mensen. Je mag blij zijn als het op bestemder plek aankomt, en dat je er contact mee kunt houden. Het vertrouwen in de organisatie is nu tot zo'n dieptepunt gedaald, dat Hollywood zelfs al producties maakt over toekomstige mislukkingen. Zoals 'Mission to Mars', met Gary Sinise en Tim Robbins, geregisseerd door niemand minder dan Brian de Palma.

Gary Simise als ruimtevaarder in 'Mission To Mars'

In feite zou je de film een vroegtijdige remake van 'Apollo 13' kunnen noemen, want er is buiten een aantal zeer ongeloofwaardige sciencefiction elementen gekozen om het persoonlijke drama van de piloten uit te werken. Zo zit er bij de vier astronauten zelfs een echtpaar dat zeer verliefd op elkaar is, maar waarvan uiteindelijk een van de partners gedwongen wordt om zichzelf voor de ander op te offeren. En Gary Sinise speelt een briljante vliegenier die een deel van zijn testprogramma nooit heeft kunnen volmaken omdat zijn vrouw stierf.

Het probleem van dergelijke realistische verhaallijnen is dat ze je nauwelijks iets doen, op het moment dat ze gecombineerd worden met flauwekul als marsmannetjes. Blijkbaar heeft men in Amerika toch geen vertrouwen in het drama pur sang, daar moet weer allerlei gedoe bij met special-effects die uiteindelijk ook heel erg op de lachspieren gaan werken. Had er dan een totale rollercoaster van gemaakt, maar de samenvoeging van realisme en onzinnige fantasie doet de kijker echt de das om.

'Mission to Mars' is dus ook als film enigszins mislukt, zou je kunnen zeggen.