&referer=" WIDTH="0" HEIGHT="0" BORDER="0" ALIGN="LEFT" ALT="">

 

Zambia

Jenny van de Vinne woonde het grootste deel van haar jeugd in Zambia. Net zoals de andere Nederlanders die daar wonen ontvingen zij en haar zusjes elk jaar een uitnodiging om het Sinterklaasfeest te vieren in de hoofdstad Lusaka, waar ze op een half uur rijden vandaan woonde. De Sint komt in Zambia elk jaar aan bij de ambassade of bij een van de Nederlanders thuis. Niet per stoomboot, maar in een open vrachtwagentje of zelfs per zijspan. Jenny vond de Sint vroeger maar een rare man: "Voor de Zwarte Pieten waren we helemaal niet bang, want die leken gewoon op Zambianen. Maar de Sint met die rare, lange, witte baard en zo'n bos haar vonden we een enge man.

Dat kwam ook omdat hij alles van ons wist, omdat onze ouders formulieren instuurden naar het Sinterklaascomité waarop stond wat onze goede en slechte kanten waren. Zo wist de Sint dus echt van alles van ons." Maar het organiseren van het feest in Zambia kent ook zijn moeilijkheden: "Het was elk jaar een probleem om pepernoten te importeren. Dat mocht maar met een paar kilogram per keer. Dus kwamen er allemaal losse pakjes met pepernoten binnen." Na het feest op de ambassade was de Sinterklaasviering ook meteen weer voor een jaar afgelopen. "Van pakjesavond had ik - totdat ik in Nederland kwam - nog nooit gehoord. Wel zetten we de schoen met daarin lekkers voor het paard. En de deur naar de stal van onze paarden werd nog wel eens open gezet, zodat het paard van Sinterklaas even bij onze paarden kon gaan staan."