[advertentie]


De Telegraaf-iDe KrantNieuwsLinkSportLinkDFT.nlDigiNieuwsCrazyLife
www.wijnbergonline.nl

publicatiedatum: 6-9-2001

De gemaskeerde depressie

Ooit depressief geweest? Nee, ik bedoel niet zo'n enkele baaldag waarop alles tegenzit, de wereld onvriendelijk lijkt en alles en iedereen u irriteert. Immers, dat soort dagen gaan voorbij en horen bij de kleuring van stemmingen die de mens nu eenmaal heeft. Ik bedoel de stemmingsstoornis die weken, maanden, ja zelfs jaren achtereen, gepaard kan gaan met klachten als een gebrek aan energie, slapeloosheid, gewichtsverlies, zelfmoordgedachten, paniekaanvallen, nachtmerries en een gevoel van totale zinloosheid.

Gelukkig kan tegenwoordig de huisarts bij zijn patiënten de diagnose van ziekelijke depressie gemakkelijk stellen. En u kent vast wel iemand in uw vriendenkring die aan de Prozac, Seroxat of Fevarin is; veel gebruikte antidepressiva. Veel moeilijker is het voor artsen, laat staan voor de patiënt zelf, om de gemaskeerde depressie te ontwaren. De naam zegt het al: de patiënt oogt niet somber en zelf ervaart hij ook geen klachten die depressiviteit doen vermoeden. Wel heeft de patiënt een scala aan lichamelijke pijnklachten waar geen medische oorzaak voor te vinden is. In het contact is de patiënt saai omdat hij altijd dezelfde vragen stelt, in herhaling vervalt over zijn eigen leven en weinig lijkt te onthouden van wat zich in de gesprekken voordoet.

De gemaskeerde depressie is bovendien te herkennen aan het feit dat de patiënt meestal geen enkele geestelijke ontwikkeling doormaakt en niets schijnt te leren van de mensen met wie hij door het leven gaat. U kunt zich daarom nog zo vrolijk voelen: als alles u zeer doet, uw hersencellen in hetzelfde kringetje bewegen en uw vrienden grappend zeggen dat u aan een geheugenstoornis lijdt, dan weet u nu wat u mankeert.

UW REACTIES

Ja, zo voel ik me eigenlijk nog steeds. Na een periode van vorig jaar, waarin ik drie maanden thuis heb gezeten en niet heb gewerkt is 'het gevoel' nog steeds niet weg. Wel minder, maar niet weg. Ik geloof ook niet dat het ooit nog helemaal overgaat. De ingeroepen psychologische hulp heeft om eerlijk te zijn, niet veel kunnen betekenen. Ik ben begin van dit jaar weer voorzichtig gaan werken, elke keer een dagje meer of een uurtje per dag langer. Twee maanden weer naar de psycholoog gegaan om te kijken of, nu ik weer in rustiger vaarwater zit, de echte onderliggende problemen aan te pakken zijn. Na drie sessies, voortbordurend op de gesprekken van eind vorig jaar, tot de conclusie gekomen, dat als ik niet weet wat ik wil, de psycholoog niets voor me kan betekenen. Voor de buitenwereld lijkt er eigenlijk weinig aan de hand. Ik noem dat mijn energie, waarmee ik een sociaal sausje over mezelf giet, om de dagen een beetje als normaal functionerend mens door te komen. Maar als de energie op is, wil ik eigenlijk niets anders dan in bed liggen en slapen. Dan eet ik een paar dagen niets en kom langzaam weer uit het dal. Plannen om iets aan mijn situatie, die objectief gezien zo slecht helemaal niet is, te veranderen genoeg. De energie om deze plannen ook te gaan uitvoeren ontbreekt. Het gevoel dat het toch niet zal lukken en vooral dat het allemaal geen nut heeft overheerst. Ik ga er wel mee leren leven, hoewel ik hoop dat dat leven niet heel lang zal zijn. Ik ben nu 38 en hoop dat ik dik over de helft ben.

Henrique Barnard,
Amsterdam

© 1996-2001 Dagblad De Telegraaf en Jeffrey Wijnberg
Alle rechten voorbehouden

UW REACTIES

Ik ben en meisje van 16 jaar en heb uw artikel over gemaskerde depressies gelezen. Ik vind het zo vervelend dat er altijd stempels worden gedrukt als mensen een stoornis hebben. Ik denk dat, als u zulke artikelen schrijft, u ook beter aan mensen die nog nooit iets met stoornissen te maken hebben gehad, kunt uitleggen dat als je een stoornis hebt, je nog niet gestoord bent. Ik heb waarschijnlijk borderline en neig naar een depressie toe. Ik weet hoe het is als mensen je een stempel geven. Want ik ben "...." en heb waarschijnlijk borderline. Maar vaak zien mensen je als een borderlinepatiŽnt die ook toevallig een naam heeft. Ik wil graag dat mensen hier van leren, en beter nadenken voor er een opmerking als "enkeltje Ermelo" wordt gemaakt. Veldwijk heeft vele depots waar ik ook bij heb gelopen, maar ik ben niet gek! Voor de duidelijkheid, niet iedereen is zo, maar velen wel.

Anoniem,
Lelystad


Hi Jeffrey, elk gezond mens lijdt aan een gemaskeerde depressie, ik zou het eerder een gemankeerde depressie willen noemen. Je begint je leven met het gevoel dat je het middelpunt van de aarde bent en gaandeweg ontdek je dat dat niet het geval is - nou ja, miljarden mensen met jou - en dan moet je ook nog wennen aan het feit dat je dood gaat, vroeg of laat, ergens aan, want aan ouderdom is nog nooit iemand gestorven. Daar mag je toch ff - of jarenlang - depressief van worden of niet soms? Lijkt me heel normaal. Zou eerder vreemd zijn als je daar geen last van had, daar zou je voor behandeld moeten worden!

Carmen de Witt,
Willemstad /Curacao


Als je denkt dat het zover is met jou. Doe dan een test. Bijvoorbeeld: Je ziet je buren in de tuin zitten en je overtuigt je ervan, dat er niemand meer in huis is. Dan loop je als een speer naar hun voordeur en je drukt een paar keer keihard op de deurbel, dan als de gesmeerde bliksem weer naar binnen. Je gaat voor het raam staan en je neemt de bewegingen waar, die jij hebt veroorzaakt. Als er dan een leuk binnenpretje bij je ontstaat, dan komt het wel weer goed met jou!!

Evert Banga,
Almere




UW MENING

Mee eens? Niet mee eens? Laat het weten! Stuur uw mening naar De Psycholoog.


UW REACTIES!

De provocaties van onze psycholoog lokken over het algemeen veel reacties uit. Uw reacties op vorige provocaties vindt u in het provocatie-archief.