Ajax zit op rozen

HAIFA, vrijdag

Ajax geniet in Israël nog van de naam, faam en grandeur opgebouwd in de laatste drie decennia van deze eeuw. Sinds gisteren is de Amsterdamse club hiervan ook voor de komende 100 jaar verzekerd. Gevolg van de overtuigende 3-0 overwinning tegen Hapoel Haifa in de tweede ronde van de UEFA Cup. De wijze waarop de ploeg van Jan Wouters de eerste helft speelde, verdiende meer dan de kwalificatie overtuigend. Ajax speelde bij vlagen weergaloos, in hoog tempo met veel één keer raken, een genot voor het oog.

• Met een fraaie kopbal opent Nikos Machlas al na drie minuten de score tegen Hapoel Haifa. Door de eenvoudige 3-0 zege in Israël staat Ajax met anderhalf been in de volgende ronde.
FOTO: GLENN WASSENBERGH

Vanzelfsprekend speel je zo goed als je tegenstander toelaat. Vooraf sprak Jan Wouters over het spel van Hapoel Haifa als van een georganiseerde bende in positieve zin. Maar de ploeg van Eli Gutman liet zich kennen als een ongeorganiseerde bende in negatieve zin. Zoveel ruimte zijn de Ajacieden zelfs in de vaderlandse Teletubbies-competitie niet gewend. Toch mag de prestatie van Ajax daarmee niet te veel gebagatelliseerd worden. De Amsterdammers verschaften zich namelijk zelf deze uitgangspositie.

In de tweede minuut zorgde Nikos Machlas bij z'n eerste balcontact al voor de 1-0 voorsprong. De Israëli's desperaat achterlatend; op het veld en de tribune. Twee uur lang lieten de 15.000 fans zich in stadion Kiriat Eliezel opzwepen. De historische ontmoeting moest worden afgesloten met een historische uitslag. Zelfs het volkslied kwam er nog aan te pas om de onderlinge verbondenheid te accentueren. Stilte viel slechts waar te nemen tijdens de herdenkingsminuut voor de bijna vier jaar geleden vermoordde president Jitzak Rabin.

Machlas was de volgende naam die op ieders lippen bestorven lag in Haifa. John O'Brien passeerde simpel zijn directe tegenstander en vond Wamberto bij de tweede paal. De voorzet van de Braziliaan kaatste via het hoofd van de Griek over de kansloze doelman Dudu Awat. De Israëli's wisten niet wat hen overkwam. Helemaal niet toen rechtsachter John Nieuwenburg nauwelijks tien minuten later op een ouderwetse manier opstoomde langs de lijn en goed terugtrok op Richard Knopper. Aan hem is deze voetbaljaargang iedere kans besteed: 2-0.

De tegenstand moet zelfs de Ajacieden hebben verwonderd. Was dit nu Hapoel Haifa dat in de competitie al zeven duels achtereen ongeslagen is met pas twee tegendoelpunten? Iets wat Ajax dus in twaalf minuten voor elkaar kreeg. Was dit de Israëlische kampioen, die weliswaar voor de Champions League werd uitgeschakeld door Valencia, maar wel Besiktas en Club Brugge Europa uit knikkerden? Ja dus, dit was diezelfde ploeg.

Maar Ajax en de tactiek van Jan Wouters elimineerde nagenoeg ieder gevaar. Belangrijk daarbij was de rol van de middenvelders Richard Witschge en O'Brien, die goed naar binnen knepen en zodoende defensief de boel dicht hielden. De doorlopende positiewisselingen op het middenveld en aanval van Hapoel Haifa zaaide meer verwarring bij de thuisploeg dan bij Ajax. De Amsterdammer en Amerikaan brachten tevens iedere Ajax-aanval op gang.

Het enige wat de ploeg van Wouters onder de neus viel te wrijven, was de onzorgvuldigheid in de afwerking van de vele kansen. Vaak met Wamberto als storende factor. Moet hij invallen, dan levert hij bijna per definitie een goede prestatie, maar spelend vanuit de basis is het allemaal minder. Hij zorgde ook voor het enige gevaar wat Hapoel Haifa in 90 minuten voetbal kon stichten. Sterspeler (?) Giovanni Rosso kreeg bij een 1-0 stand een ferme duw in de rug van Wamberto, maar volgens scheidsrechter Mikulski ging de Kroaat te eenvoudig naar het gras voor een strafschop.

Even na rust verzekerde Brian Laudrup na een goede snelle aanval via Witschge en Wamberto voor de genadeklap. Wie nog twijfelde aan het bereiken van de derde ronde door Ajax, was nu definitief overtuigd. De return over twee weken zal namelijk niet meer zijn dan een formaliteit. Wellicht kan trainer Wouters dan meer spelers een kans geven en rust inlassen voor anderen. Misschien valt op zo'n manier nog iets extra's uit de wedstrijd te halen. Zoals de Roemeen Christian Chivu gisteren als linksachter op een goed debuut in de basis kon terugkijken en Machlas en Laudrup iets eerder onder de douche mochten.

Hapoel Haifa had ongetwijfeld een hele andere voorstelling gemaakt van het bezoek van hun broeders uit Amsterdam. Ajax niet minder. De mythe Ajax leeft voorlopig voort in Israël en heeft zich na de voetbalvoorstelling van gisteren zelfs nog dieper geworteld bij de Israëlische liefhebbers. Zo is de band tussen Ajax en Israël alleen maar hechter geworden. Verliezen is niet leuk, maar op deze manier en van deze tegenstander, daar kon zelfs Hapoel Haifa mee leven. En de fans eveneens. Zij gaven Ajax na 90 minuten een staande ovatie.