Vrienden zolang de vlam brandt

ATLANTA, dinsdag - Het soap-uurtje wordt op gepaste wijze afgesloten met de scène waarin de hoofdrolspelers tussen de wolkenkrabbers van Atlanta uit beeld verdwijnen in een witte limo met zwarte geblindeerde ramen. Alleen het deuntje van Dynasty ontbreekt.

We schrijven één dag voor het olympisch debuut van de sport beachvolleybal en de beste zes duo's van de Verenigde Staten hebben juist met Joan Collins-glimlach op hun 'Californian Dream'-gezichten verteld hoe zwaar hun sport is en hoe blij ze zijn dat ze de eer van de sterren en de strepen mogen verdedigen. Vrienden voor het leven, zou je zo op het eerste gezicht denken. Partners tot de dood hen scheidt, lijkt het, maar dit is soap en dus het theater van de bedrieglijke schijn.

De twee dames rechts achter de tafel, Nancy Reno en Holly McPeak, blijken elkaar al negen maanden bij voorkeur de ogen te willen uitkrabben: Holly liet haar borsten vergroten en dat heeft Nancy verklapt, dus nu gaat Holly door het leven als 'Miss Twin Peaks'. Achter hen zit Sinjin Smith (bijgenaamd The Legend, goed voor naar schatting een miljoen dollar per jaar) tussen de grootheden Karch Kiraly (totaal aan prijzengeld: $2.4 miljoen) en Mike Dodd. Sinjin heeft zich voor de Spelen geplaatst via het internationale circuit van volleybalpaus Ruben Acosta (FIVB), dus niet via het Amerikaanse profcircuit (AVP) en dat vinden Karch en Mike een judasstreek. Maar zoals gebruikelijk in de Verenigde Staten zorgt de geest van de vijf ringen voor plotselinge broederschap.

Beachvolleybal: chronisch wankelen tussen 'duo-isme' en dualisme.

Michel Everaert, samen met partner Sander Mulder vanmiddag tegen de Portugezen Maja en Brenha aan het olympisch toernooi beginnend en bij winst gekoppeld aan Sinjin Smith/Carl Henkel: "Ik ken in het wereldje twee of drie duo's die echt vriendschappelijk met elkaar omgaan: de Argentijnen en de Canadezen. De anderen hebben niet meer dan een professionele band. Ze willen samen winnen. Die wrijvingen zijn vrij logisch. Een duo in de topsport is feitelijk hechter dan een getrouwd stel. Gehuwde mensen hebben vaak een baan; zien elkaar dus hele dagen niet. Wij zitten dag en nacht op elkaars lip; moeten het met elkaar doen als de druk groot is."

Zelf prijst hij zich intens gelukkig met het (ingetogen) karakter van partner Mulder, ex-zaalinternational en sinds tweeënhalf jaar minstens zo gedreven als Everaert op weg naar de Spelen. Even waren er wrijvingen, toen in april '95 de loodzware en honderdduizenden kilometers vergende route naar Atlanta moest worden uitgezet. Die problemen zijn uit de wereld: ze irriteren elkaar nog slechts zelden. Everaert: "Je hebt geluk als het zo goed klikt. Omdat we moeiteloos uren bij elkaar kunnen zijn, kunnen we ook probleemloos extra lang trainen."

Tijdens het spelletje Triviant van de Tros merkte hij pas hoe goed hij inmiddels in de wij-vorm kan denken. Mulder en hij versloegen als koppel twee hockeyvrouwen. Voor Everaert was het spel toen al gewonnen. "Sander en ik moesten in de finale nog tegen elkaar, maar de uitslag interesseerde me niet. We hadden samen die hockeysters geklopt, daar ging het om. Vooral de Amerikanen zitten totaal anders in elkaar. Die mannen denken veel meer individualistisch; zijn nadrukkelijker met hun eigen ik bezig."

Zo ook Sinjin Smith, de eerste beachvolleyballer die een miljoen dollar bij elkaar sloeg en als bijna veertiger ook zakelijk leuk boert. Smith is voor vijftig procent eigenaar van kledingfirma Side Out en heeft zoveel invloed dat ene meneer Richard W. Anderson (Everaert: "Man met veel te veel geld") voor hem een heus trainingscentrum in z'n tuin te Atlanta heeft laten aanleggen. In die zandbak mochten de afgelopen dagen ook Mulder en Everaert oefenen. "Als eenvoudige passanten werden we zo maar toegelaten. Dat zegt ook iets over de mens Smith. Hij is een echte ambassadeur van onze sport."

Wraakgevoelens moet de man inderdaad ontstegen zijn, want dit jaar verloor Smith met zijn partner Henkel tijdens een toernooi op Curaçao voor het eerst van Everaert/Mulder. "Jullie zijn een stuk sterker geworden", sprak The Legend in zijn nadagen tot de Nederlanders. Die verbetering vergde veel van het duo. In een jolige bui hebben ze uitgerekend hoeveel ze hebben moeten reizen voor een ticket naar Atlanta. Leuke cijfers: alleen al in '95 waren ze 720 uur onderweg voor het beachvolleybal en legden ze 200.000 kilometer af. Een behoorlijke inspanning voor een jaarsalaris van ongeveer 10.000 gulden.

Dat bedrag steekt tamelijk schril af bij de verdiensten van Karch Kiraly, met partner Kent Steffes één van de gevaarlijkste tegenstanders voor als eersten geplaatste Brazilianen Franco en Lopes. Kiraly won als zaalvolleyballer de olympische toernooien van Los Angeles ('84) en Seoel ('88) en gaat op Atlanta Beach dus voor z'n derde gouden plak. Onsterfelijk is hij al en zover moet Holly McPeak het nog zien te schoppen. Ze is wel hard op weg, getuige haar uitdagende gedrag en uiterlijk vertoon. Eén van de laatste stunts: naakt met alleen een strandbal voor het weldadige lichaam op de cover van Life. Vindt Nancy Reno niet zo leuk. Ze wil niet samen met Holly geïnterviewd worden en heeft haar 'partner' al twee keer buiten de deur gezet. Maar zolang die vlam brandt zijn het de beste vriendinnen.